Γιατί έτσι!
Κλισέ, παροιμίες, λογοπαίγνια και ρητά. Αναντίρρητα, παγερά αδιάφορες συμφωνίες με όλα όσα εξωτερικά σχηματίζουν κάποιο νόημα. Παλιά, δε θυμάμαι σε ποια εφημερίδα υπήρχε μια σειρά γελοιογραφιών που έθιγε τα κακώς κείμενα με την αρχή του "Γιατί μαμά..." Λες και εκείνη θα μπορούσε να εξηγήσει στην ίδια και το παιδί της, τον παραλογισμό του να μη βγαίνει η πασιέντζα της ζωής, το να μη βγάζει κανείς άκρη γιατί ο κόσμος είναι έτσι όπως είναι και όχι αλλιώς πιο δίκαιος και πιο σωστός.
Αλλά πως μπορεί να υποστηριχτεί κάτι τέτοιο, όταν η βάση είναι το κέρδος και όχι η δημιουργία; Ή η αγάπη ρε αδερφέ. Λάθος ερώτηση για τους πολλούς. Αυτοί όμως δεν έχουν την πολυτέλεια να έχουν ζήσει εμπειρίες ανάλογου τύπου, όπου πουλάς και εξαγοράζεις τη ψυχή σου στο διάολο σε τέτοιο βαθμό, που όταν ξυπνάς και κοιμάσαι βλέπεις τους άλλους μόνο για τα λεφτά. Την πέρασα και αυτή την περίοδο και ειλικρινά, με είχα σιχαθεί τότε τόσο. Αλλά η λούπα στην οποία είχα πέσει ήταν τόσο βαθιά, που χρειάστηκαν απανωτά χαστούκια της μοίρας για να διεκδικήσω τον εαυτό μου πίσω και να μπορώ να βλέπω κατάματα στον καθρέφτη το είδωλο μου. Στα είδωλα και στα σκουπίδια του λάθος πάθους τα σπασμένα κεραμίδια.
"Αυτό το κοχύλι είναι αληθινό;" με ρώτησε ο πιτσιρίκος των επτά περίπου χρονών. Δεν είναι η ερώτηση που περιμένεις να ακούσεις Γενάρη μήνα από κάποιον που μόλις σου απαριθμούσε το top ten εiδών των δεινοσαύρων. Ειλικρινά μαγεύομαι από το τρόπο που λειτουργεί το παιδικό μυαλό και πως περνάει από το ένα θέμα στο άλλο ψάχνοντας την ουσία μέσα από το παιχνίδι. Βαρέθηκα να μαζεύω κάμπιες, θα έρθω μαζί σου βόλτα μου είπε. Και ήρθε πριν προλάβω να τον αποτρέψω. Ακολουθούσαμε ένα μονοπάτι στο χωράφι μέσα από τα στάχυα, τα βρύα και τις τσουκνίδες. Σε μια φάση που γύρισα να κοιτάξω πίσω, λόγω ύψους είχε καλυφθεί σχεδόν από τα γερμένα βλαστάρια. Μετά κατάλαβα, τι τον καθυστερούσε. Φορούσε σανδάλια με κάλτσες σα τους Γερμανούς τουρίστες του καλοκαιριού και τίναζε από το ύφασμα τα αγκάθια. Δεν παραπονέθηκε, έτσι κι εγώ δε το σχολίασα για να δω αντιδράσεις. Αφού φυσικά βεβαιώθηκα ότι αυτό δε του ανέκοψε τη φόρα στο ελάχιστο, ούτε τον πλήγωσε. Απλά ίσως παραπάνω τον πείσμωσε, τύπου αν τα κατάφερες εσύ και ο σκύλος σου και τα ξεπεράσατε, σίγουρα μπορώ και εγώ. Εντάξει χαμογέλασα, κοντοστάθηκα και τον άφησα να με φτάσει. Και τον ρώτησα, μήπως θες να πάμε από το δρόμο; Και αυτός τι είναι μου απάντησε με ερώτηση. Μην πηγαίνεις γυρεύοντας σκέφτηκα, θα ακούσεις τέτοιες αλήθειες που δε θα μπορείς να διαχειριστείς. Ξέρεις από εκείνες που σου λένε τα παιδιά χωρίς να υπολογίζουν κόστος και καλούς τρόπους. Απλά γιατί έτσι!
Το μυαλό όταν γερνάει κανείς χάνεται ανάμεσα στους λαβυρίνθους της διαδρομής της ζωής που έζησε και εκείνης που του άξιζε να ζήσει, αλλά εξαιτίας των δεδομένων και των συνθηκών απλά δεν προέκυψε. Η φθορά των εγκεφαλικών κυττάρων έχει σαν αποτέλεσμα για πολλούς τη σύγχυση των κόσμων και των κοσμικών μονοπατιών. Όμως σαν τα Κεριά του Καβάφη που απλώνονται μπροστά δε φέγγουν πια πολλά αναμμένα. Ύπουλο σχέδιο τα γηρατειά! Ο γρίφος της Σφίγγας συναντά τον τροχό της ζωής και η απόλυτη συνειδητοποίηση ότι είσαι ένα γρανάζι μηχανής σε κάνει πιο ευάλωτο, καθώς βρίσκεσαι στο κατώφλι της παράδοσης της συνείδησης. Η απελπισία του να μην έχεις από κάπου να πιαστείς! Κάποιους τους ρίχνει με τα μούτρα στη θρησκεία και στην εξιλέωση και άλλους τυραννικούς τους βγάζει μια κακία. Η οποία όμως καταρχήν στοχεύει τους ίδιους. Και το αποτέλεσμα είναι αν δε θυμάται να έχει ζήσει την αγάπη, ή να έχει ένα δημιουργικό αποκούμπι, τότε του βγαίνει μια γκρίνια λυσσασμένη, μια συγκαλυμμένη καταπίεση των άλλων άνευ προηγουμένου. Ή ακόμα και μια παράλογη συμπεριφορά, που σε όλες της τις μορφές έχει τέτοια επεμβατικότητα στις ζωές των δικών του. Όσο τους το επιτρέπουν, οι ηλικιωμένοι γίνονται πιο παιδιά από τα παιδιά των παιδιών τους. Αν όμως υπάρχει η κατανόηση της ισορροπίας των ενεργειών και η αποδοχή της φθοράς σαν ένα αναπόφευκτο γεγονός, και δε το παίρνουν προσωπικά. Τότε το γιατί έτσι το δικό τους, απεικονίζεται με ένα στωικό χαμόγελο για όλα όσα έζησαν και δεν έζησαν με μια εσωτερική γαλήνη. Αλλά είναι που σου μένει το γαμώτο και όχι το χαλάλι! Γιατί έτσι ξεχνάμε κάπως να ζούμε τη στιγμή για τη στιγμή, σα να έχουμε μια ζωή ακόμα μπροστά. Σα για να τα ζήσουμε όλα ξανά και από την αρχή.
Σχόλια