Η τελεία και η παύλα

Eminem - Lose Yourself [HD] - YouTube

Για να βρεις και να εκτιμήσεις τον εαυτό σου, πρώτα τον χάνεις και μετά τον κερδίζεις!

Σου έχει τύχει να περπατήσεις στην Αθηνάς μέσα Νοεμβρίου κατά τις 7 το βράδυ Δευτέρας; Αν όχι έχε υπόψη σου, ότι είναι μια εμπειρία! Μπορεί να δεις πολλά, πέραν των τουριστών, που διστακτικά θα σε σταματήσουν για να τους καθοδηγήσεις. Αν αξίζει κάπου να εστιάσεις ιδιαίτερα, είναι εκεί στο ύψος της κεντρικής αγοράς, ακριβώς πριν μαζέψουν τα απορριμματοφόρα. Όπως περνάς έχεις την εντύπωση, ότι στον ίδιο χώρο, που τα πρωινά σφύζει από ενέργεια, φωνές και κόσμο. Εκείνη την ώρα που σουρουπώνει, καταγράφεις την άλλη  εικόνα της απόλυτης εγκατάλειψης και της δυσοσμίας του σάπιου κρέατος. Ακριβώς αυτό το συναίσθημα που είδα στον έξω κόσμο, αντανακλάστηκε στιγμιαία στον μέσα κόσμο μου.

Οι πράξεις μιλάνε ουσιαστικότερα από τις λέξεις. Στα λόγια μπορείς να διακρίνεις τις πληγές, που έχει αφήσει το παρελθόν και πως και αν κανείς τις διαχειρίζεται. Εδώ και κάποιο καιρό, έχω μπει σε διαδικασία εκκαθάρισης και εναρμόνισης. Έχω πλέον επιλέξει να κάνω πράξη τόσο τα λόγια, αλλά και τις σκέψεις μου. Επειδή ακριβώς, πλέον δίνω περισσότερη βαρύτητα στο τι θέλει  τόσο η ψυχή μου, όσο και η λογική μου για να είναι η ζωή μου ισορροπημένη. Όσο γίνεται!  Αποτέλεσμα, αισθάνομαι με τους δικούς μου ρυθμούς να μεταλλάσσομαι, να βγαίνω από τα αδιέξοδα μου και ότι κλείνω υπόλοιπα. Αλλά, αφού δε μου δίνονται τα περιθώρια αλλιώς με αξιοπρεπή και αμφίδρομα ουσιαστική επικοινωνία να τακτοποιήσω τις όποιες εκκρεμότητες έχω αφήσει με το παρελθόν μου. Και τα ελλείματα δεν είναι του τύπου μου, θα το κάνω μέσω αυτού του κειμένου*.

Κυνικότητα

Από μικρή θέλω να πιστεύω στον άνθρωπο. Τον ψάχνω με το φανάρι του Διογένη τόσο στον δίπλα μου, όσο και μέσα μου. Στην πορεία έχω καταλάβει, αυτό που είπε η Άντζελα με τον ξεχωριστό τρόπο της, ότι κανένας άνθρωπος δεν είναι άσφαλτος. Λίγο ως πολύ μάλλον είμαστε κράματα του καλού και του κακού, που έχουμε κληρονομήσει και αντιμετωπίσει στην παιδική μας ηλικία. Στην μετέπειτα ζωή μας στις εμπειρίες μας υπερτερεί ή αντίστροφα, το καλό ή το κακό στοιχείο μας στις συναναστροφές μας. Κάποιοι άνθρωποι συνήθως σου βγάζουν το καλό εαυτό σου, κάποιοι άλλοι πάλι όχι. Οι δεύτεροι σε καθρεφτίζουν. Δεν είναι ότι το κάνουν για να σου βγάλουν την ψυχή. Και ακριβώς για αυτό αποτελεί μεγαλύτερη πρόκληση η επαφή μαζί τους. Γιατί λειτουργούν σα τους καθρέφτες που αντανακλούν το μέσα κόσμο σου και όχι το είδωλο και την περσόνα που προβάλεις. Στα μάτια τους, που δε θέλεις να αντικρίσεις, μπορεί να φαίνονται όλες οι ανασφάλειες, οι φόβοι και τα υπόλοιπα, που έχεις θάψει και προσπεράσει για να φτιάξεις την καλύτερη δυνατή εκδοχή εαυτού του έξω κόσμο σου. Επειδή συνήθως αυτές οι προβολές δεν είναι διαχειρίσιμες την εκάστοτε στιγμή, απλά τις προσπερνάς και πας παρακάτω. Και ξαναδοκιμάζεις και δοκιμάζεσαι με άλλους ανθρώπους, σε άλλους παρανομαστές και πλαίσια σχέσεων. Λες ένα παρηγορητικό και εγωιστικό έτσι είμαι εγώ και σε όποιον αρέσουμε για τους άλλους δε θα μπορέσουμε, που λένε και τα τραγούδια. Και συνεχίζεις και χτυπάς από τοίχο σε τοίχο σα το μπαλάκι του μπιλιάρδου και ξανά τρως τα μούτρα σου. Μήπως γράφω μήπως, σήμανε η ώρα να το πάρεις αλλιώς για να μην πέφτεις στην παγίδα σου και τα αδιέξοδα σου;  Τουλάχιστον εγω, αυτό κάνω από την πλευρά μου και σε ένα βαθμό έχω βρει την υγειά μου.

Παγίδα  και λύτρωση 

Κάποτε ήσουν ο άνθρωπος, που μου είχε πει ότι το χειρότερο πράγμα να διαχειριστεί δεν είναι ο θάνατος, αλλά να είναι κάποιος ζωντανός και να μη μπορείς να επικοινωνήσεις μαζί του. Υποσχέθηκα λοιπόν να μη συμβεί μεταξύ μας αυτό. Και από την πλευρά μου το προσπάθησα.  Έστω και από την απόσταση ασφαλείας που επιβάλει η αξιοπρέπεια του καθενός.  Γιατί είμαι από εκείνους, που τιμούν τις υποσχέσεις τους σα δέσμευση. Αλλά αυτό εκλήφθηκε σαν κόλλημα και τοξικής μορφής εξάρτηση. Και ας χαιρόμουν να μαθαίνω, ότι προχωράς μα κυρίως ότι είσαι καλά. Έστω και αν είχα κάποιους ενδοιασμούς,  ότι δεν έχεις διαχειριστεί τα υπόλοιπα σου. Θεωρούσα ότι ίσως ο επόμενος τυχερός άνθρωπος που θα έρθει στο δρόμο σου, θα μπορεί να σε βοηθήσει σε αυτό πολύ περισσότερο από εμένα. Γιατί όλα θέλουν το χρόνο τους τον κατάλληλο και κυρίως οι άνθρωποι θέλουν τον άνθρωπό τους. Παράλληλα, επειδή γνωρίζω ότι σε εσένα αντίστοιχα έκανα ανάλογες προβολές δικών μου φόβων, ανασφαλειών, ενοχών και αμφιβολιών. Άρχισα να  επεξεργάζομαι τον εαυτό μου από τη μεριά μου. Να δουλεύω όλα αυτά τα συναισθήματα, που παλιά με μαρμάρωναν ή με έκαναν να το βάζω στα πόδια, να εθελοτυφλώ και να αφήνομαι στο όσα έρθουν και όσα πάνε. Έτσι μπήκα στη διαδικασία, να με κάνω προτεραιότητα. Δηλαδή εμπέδωσα το μάθημα, που μου έδωσες. Και ειλικρινά σε ευχαριστώ και σε ευγνωμονώ για αυτό, σε βαθμό που δε φαντάζεσαι και ίσως ειρωνεύεσαι διαβάζοντας τις λέξεις αυτές.  

Τόσο με τις τελευταίες απόπειρες επικοινωνίας, αλλά και με αυτές του παρελθόντος, ουσιαστικά αυτό το ευχαριστώ ήθελα να κανονίσουμε να σου πω αυτοπροσώπως. Αλλά, από τη στιγμή που δεν ευδοκιμούν και εξακολουθείς να τις θεωρείς στα πλαίσια του κολλήματος και της τοξικότητας δεν ξαναμπαίνω σε ανάλογη διαδικασία. Εκεί λοιπόν κατέληξα, αφού  η μεταξύ μας σχέση ακόμα και σε φιλικό επίπεδο χωλαίνει στη λεκτική επικοινωνία. Στην ενεργειακή, που δεν είναι μέρος της τρισδιάστατης πραγματικότητας που ζούμε, οργιάζει. Αλλά, αυτό ακριβώς το γεγονός, δεν είναι κάτι που χρειάζεται να εξακολουθεί να υφίσταται πλέον. Κράτα λοιπόν την ενέργεια σου, τις σκέψεις σου και τα όνειρα σου εκτός δικού μου πεδίου.  Και αυτό γιατί σημασία δεν έχει με ποιον μπορείς να ζεις, αλλά με ποιον δε μπορείς να ζήσεις χωρίς. Λοιπόν εκ των πραγμάτων  και οι δυο μπορούμε να ζούμε χωρίς, δε χρειάζονται όλα τα υπόλοιπα. 

Κάποτε με ένα τραγούδι σου είχα πει να κρατήσεις την άκρη σου και ότι δεν ήσουν για ταξίδια. Αλλά στην ουσία, ο χρόνος απέδειξε ότι έκανα λάθος, απλά δεν είμαστε για τα ίδια ταξίδια. Πλέον δεν ψάχνω ποιο είναι το παράξενο με μένα που τραγουδάει και ο Γιώργος. Δε μένω και δε με κρατάει το παρελθόν. Ότι έγινε, καλά έκανε και έγινε όπως έγινε, γιατί έτσι ήταν να γίνει για να πάρουμε όλοι τα μαθήματα μας. Υπάρχει ένα παρόν και αυτό ζώ, όσο καλύτερα μπορώ. Εύχομαι και προσεύχομαι τα καλύτερα για εσένα, γιατί μέσα μου δεν έχω κακία ούτε για εσένα, ούτε για κανέναν. Δε με χωράει και δε την χωράω άλλωστε. Και αυτή είναι η δικιά μου υπόσχεση και δέσμευση στον εαυτό μου. 

 

*Συνήθως, όπως συμβαίνει με τα κείμενα που καταγράφονται σε αυτό τον ιστοχώρο, ο κύριος αποδέκτης τους όσο εγωιστικό και αν ακουστεί, είμαι εγώ. Κάπως είναι σα να παραμιλάω, αλλά οι λέξεις δε βγαίνουν στον αέρα, αλλά καταγράφονται εδώ. Για να αποτελούν το ξετύλιγμα του μίτου μου προκειμένου να βρω τον εαυτό μου μου σε μια πορεία αυτοανίχνευσης. Απλά η έκθεση τους σε δημόσια θέα για τους όποιους άλλους μπορεί να αποτελέσει τροφή για σκέψη και για μένα επιτελεί στοιχείο  ενσυναίσθησης και ευαλωτότητας. Αυτή τη φορά όμως γίνεται μια εξαίρεση. Αυτό το κείμενο απευθύνεται σε εσένα, που ξέρεις.