Ανάσα και πάμε
"Πίστεψε με! Να δες τα χαρτιά μου. Να αυτό από το λοιμωδών επιβεβαιώνει ότι έχω ηπατίτιδα. Δεν ξέρω που την κόλλησα. Ήμουν χρήστης. Αλλά προσπαθώ να βάλω τη ζωή μου τώρα σε μια τάξη. ;Έχω κάνει τα εμβόλια για τον ιό. Αλλά μου λείπουν τα λεφτά της συμμετοχής μου στα φάρμακά μου. Δες το σε παρακαλώ. Μη μου δίνεις έτσι τα λεφτά σου, αν δε με πιστεύεις."
Αυτά ήταν τα λόγια του. Δεν ξέρω τί είχε ανάγκη περισσότερο. Να πείσει τους άπιστους Θωμάδες; Ή ήθελε να πιστέψει κάποιος σε εκείνον; Μάλλον περισσότερο έκλινα προς το δεύτερο. Γιατί έτυχε άθελα μου να έχω παρακολουθήσει την άλλη συζήτηση, που είχε προηγηθεί. Ένας συνεπιβάτης του μαζικού μέσου μεταφοράς βλέποντας τα χαρτιά διαπιστευτήρια, τον είχε ρωτήσει τι οικογενειακή σχέση είχε με τον τάδε με το ίδιο επίθετο. Και του απάντησε ήταν ο πατέρας μου. Κρίμα που εκείνος έφυγε νωρίς του είπε. Και είχαν μια δεκάλεπτη συνομιλία για την πολυμελή οικογένεια του, τον πατέρα που έχασε, πόσο του στοίχισε ο πρόωρος χαμός του. Στα λόγια του άκουγες την ειλικρίνεια με την οποία μιλούσε και ευγνωμονούσε τον άλλον που αναγνώριζε ότι ο μακαρίτης ήταν αξιόλογος άνθρωπος, που τον στερήθηκε στην εφηβεία του. Ευχαριστούσε τον συνομιλητή του για αυτή την αναγνώριση. Μαζί πήραν τηλέφωνο τη μητέρα του για να της δώσει ο άλλος τα χαιρετίσματα του. Και στο τέλος έφτασε να τον αποκαλεί με τη λέξη που είχε πολλά χρόνια να πει, αλλά είχε ανάγκη να ακουστεί να την λέει ξανά. Σε ευχαριστώ πατέρα και σε αγαπώ . Ο συνομιλητής του σοκαρίστηκε, όπως και οι υπόλοιποι, που έτυχε να λαθρά ακούσουμε την όλη κουβέντα.
Από όλο αυτό το συμβάν μου χαράχτηκαν οι εξής δυο σκέψεις.
Ένας άνθρωπος που έχει πέσει χαμηλά στα δικά του μάτια, δε χρειάζεται να αποδείξει κάτι στους άλλους, παρά μόνο στον εαυτό του, ότι μπορεί να βρει τη δύναμη να σταθεί ξανά στα πόδια του αν το θελήσει πραγματικά. Απλά στη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, χρειάζεται να πιστέψει στον εαυτό του. Να αντλήσει τη δύναμη της πίστης από όποια υπέρτατη δύναμη τυχόν πιστεύει και αρωγούς και συμμάχους τους άλλους δίπλα του. Να πιστεύουν σε εκείνον, όταν ο ίδιος αρχίζει να αμφιβάλει ότι έχει τη δύναμη να τα καταφέρει.
Και δεύτερον, ο άνθρωπος που βρίσκει τη δύναμη να αρχίζει από την αρχή, δε διαγράφει το παρελθόν του. Αλλά το αφήνει πίσω του με την αγάπη και την κατανόηση ότι καλώς τον έχει διαμορφώσει ως έχει μέχρι εκείνη τη στιγμή. Αλλά δεν είναι έρμαιο και υποταγμένος σε αυτό. Δε του δίνει τη διάσταση της δέσμευσης ως προς το παρόν του. Και έτσι τώρα ζει πλέον στο παρόν με άλλον αέρα και άλλη στάση ζωής. Ανάσα και πάμε, ανάσα και να'μαι. Κάθε ξεκίνημα, είναι και μια γέννα και έχει και εκείνη τον πόνο της. Όπως πόνο είχε, το γεγονός ότι είχε ανάγκη να ξαναπεί κάποιον σα τον συνομιλητή του πατέρα και στο πρόσωπό εκεινού, που τον ήξερε, αναγνώριζε εκείνον που τον είχε χάσει. Ήξερε ότι ο άλλος δεν ήταν ο πατέρας του, αλλά την άσχετη στιγμή που μοιράστηκε ο άλλος την ανάμνηση του φίλου του, το ότι του επιβεβαίωσε πως το παρουσιαστικό του, του τον θύμιζε και ότι του μοιάζει, του έδωσαν την ώθηση να κάνει την ανάγκη, φιλότιμο να τον ευχαριστήσει και να του πει τα σ' αγαπώ που ο ίδιος ως γιος πλέον δε μπορούσε να τα πει στον πατέρα του. Δε θα μάθουμε ποτέ αν είχε προλάβει να του τα πει. Και δεν έχει σημασία μάλλον. Για τον πρωταγωνιστή της ιστορίας, αυτό που είχε πλέον σημασία, ήταν η αναγνώριση και το γεγονός ότι ο άλλος δέχτηκε έστω και προσωρινά να ακούσει την αλήθεια του.
Έτσι γλυκά ο φετινός Νοέμβρης είπε να με αποχαιρετήσει, τονίζοντας τη διαφορά του να έχεις ανάγκη κάποιον, από το να τον θέλεις. Και είναι τόσο ζωτικής σημασίας αυτός ο διαχωρισμός. Γιατί όταν θεωρεί κάποιος δεδομένη την ύπαρξη του άλλου στη ζωή του, δε μπαίνει στη διαδικασία ουσιαστικά να αξιολογήσει, να διαχωρίσει και να δώσει το ανάλογο βάρος στην ανάγκη ή στην επιθυμία. Γιατί από άλλη βάση ζεις τις καταστάσεις με γνώμονα την ανάγκη και σε άλλη από τη λαχτάρα. Βέβαια σε μια εποχή που επικρατεί η σύγχυση, πολλοί τα κάνουν όλα ίσωμα και δε μπαίνουν σε τέτοιες διαδικασίες αποσαφήνισης. Γιατί όλα είναι αναγκαία, αν όχι απαραίτητα και απαιτητά. Δε θα μπω στην ετυμολογική προσέγγιση της επιθυμίας και της ανάγκης. Αυτό το αφήνω επάνω σας...
Ξημερώνει Δεκέμβρης πλέον, ελπίζω να ημερώνονται τα πνεύματα ακόμα και τις νύχτες!
Σχόλια