Απίστευτο ∞ αληθινό
Δεν έχω τις απαντήσεις. Έτσι κι αλλιώς οι απαντήσεις του καθενός, είναι δικό του θέμα. Προσωπικά, δε θα σταματήσω να απορώ. Αλλά βασικά αυτό που με ενδιαφέρει είναι να κάνω τις κατάλληλες ερωτήσεις. Ο πλέον ερωτικός άνθρωπος ήταν ο Σωκράτης. Και με το ερωτικός εννοώ φυσικά, ότι με τη διαλεκτική του μέθοδο, θέτοντας δηλαδή τις σωστές ερωτήσεις, ανακάλυπτε ο συνομιλητής του και εμείς οι μετέπειτα αναγνώστες των διαλόγων του, ότι εκμαίευε από μέσα τους τις δικές τους απορίες. Βέβαια, ο Σωκράτης που ξέρουμε, είναι της οπτικής του Πλάτωνα. Μια που ο ίδιος ο Σωκράτης ήταν πολύ απασχολημένος και εκτιμούσε πολύ περισσότερο τη λεκτική μορφή προσέγγισης των πραγμάτων από τη γραπτή. Το ίδιο άλλωστε δεν ίσχυσε και για τον Χριστό, αφού οι διδαχές του, μας έχουν γνωστοποιηθεί μέσω των ευαγγελίων των Αποστόλων και των Πράξεων τους;
Το εντυπωσιακό για μένα, ήταν ότι όπως παραθέτει ο Πλούταρχος, την ημέρα που πέθανε ο Σωκράτης γεννήθηκε ο άλλος μεγάλος φιλόσοφος ο Διογένης ο Κυνικός, και κατά κάποιους πέθανε την ίδια μέρα με τον Μέγα Αλέξανδρο. Ο Διογένης που τριγυρνούσε μέρα μεσημέρι με το φανάρι προσδοκώντας να βρει τον άνθρωπο! Εκείνος που απαρνήθηκε τις πολυτέλειες και ζούσε σε ένα πιθάρι. Με μόνη του υλική "περιουσία" ένα κύπελο για να πίνει νερό. Μα όταν είδε ένα παιδί να πίνει με τη χούφτα, θεώρησε ότι το παιδί του έδωσε το ουσιαστικότερο μάθημα ζωής, απαλλάχτηκε και από αυτό. Γιατί έβρισκε στην απλότητα και την επιστροφή στη φύση τις δικές του απαντήσεις.
Η πίστη αποτελεί την ουσιαστική πηγή δύναμης για την επιδίωξη της αυτοβελτίωσης. Άνθρωποι που στηρίζονται στο επιστημονικό και γνωστικό τους υπόβαθρο, πιθανότατα διαβάζουν τα παραπάνω και χαμογελούν σκωπτικά. Λίγο με ενδιαφέρει. Δε με αγγίζει ο σκεπτικισμός τους. Όσο και αν θέλουν μπορούν να το σκέφτονται όσον αφορά το θέμα της πίστης, σα μια αναγκαιότητα της ανθρώπινης αδυναμίας. Ότι και καλά η ανθρώπινη μας υπόσταση, μας καθιστά ευάλωτες υπάρξεις στην εξουσία μιας άλλης υπέρτατης δύναμης, στην οποία ο καθένας μπορεί να δίνει όποια ονόματα θέλει. Τα θαύματα που συντελούνται μέσα μας, θεωρώ ότι είναι τα πιο σημαντικά. Ίσως το πιο συγκλονιστικό είναι της μετάνοιας και της συγνώμης. Και είναι τόσα πολλά που στην πορεία της ζωής μου έχω μετανιώσει και ίσως εξακολουθώ να μετανιώνω. Αλλά είναι και αυτά για τα οποία είμαι ταυτόχρονα ευγνώμον. Γιατί χωρίς να έχω καταλήξει, αλλά να το επεξεργάζομαι ακόμα, είναι κυρίως εκείνα που μου έχουν δείξει, τα περιθώρια διόρθωσης. Για αυτό το λόγο, ζητάω πρώτα συγνώμη από τον εαυτό μου και μετά από τους άλλους για την αδικία που ενδεχομένως προκαλούν οι πράξεις και οι σκέψεις μου. Το δηλητήριο της τελειότητας διαποτίζει τις θεωρητικές προσεγγίσεις. Αλλά όταν έχει να διαχειριστεί την απόσταση των λόγων και των έργων του ο καθένας, είναι φορές που δε μπαίνει στον κόπο να πάρει ούτε ένα βήμα προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση.
Σε μια εποχή λοιπόν που στηρίζεται στην ύλη, την αμφιταλάντευση, την κρίση, την εξουσία, την χειραγώγηση και την αντιπαράθεση εγωιστικών τάσεων, βρίσκω πολύ παρήγορο και θαυμάζω εξαιρετικά εκείνους τους ανθρώπους, που εφαρμόζουν στην πράξη τα πιστεύω τους. Αρκούμαι στο ότι έχουν βρει τις απαντήσεις τους και κατ' επέκταση τη γαλήνη τους ως ένα βαθμό. Και ότι είναι καλά με τη συνείδησή τους. Χθες, έμελλε να γίνω κοινωνός ανάλογων εμπειριών. Μια φίλη μας διηγήθηκε την αίσθηση ενός οράματος που είδε και της βαθιάς και απόλυτης ηρεμίας, που άντλησε από εκείνο. Το άγχος της ήταν, ότι δεν έβρισκε τις κατάλληλες λέξεις να αποδώσουν απόλυτα αυτή τη γαλήνη και αισθανόταν ότι αδικούσε την εμπειρία. Όμως η γλώσσα του σώματος και τα μάτια της με έπεισαν. Καθώς το δέος που την διακατείχε, φαινόταν ότι αποζητούσε να το ξαναζήσει με το να το μοιραστεί. Όπως λοιπόν την παρατηρούσα, μακάριζα το γεγονός, ότι πίστευε και εξακολουθούσε να έχει ανοιχτή καρδιά. Και το θαύμασα τόσο πολύ! Και το ωραίο ήταν ότι δεν ήμουν η μόνη. Ξαφνικά, βρεθήκαμε σε μια παρέα να συνομιλούμε και να ανταλλάζουμε εμπειρίες για σημαίνοντα όνειρα και οράματα. Το ακόμα πιο συγκλονιστικό γεγονός, αφορούσε ότι όλη αυτή η ανταλλαγή πνευματικών εμπειριών δε γινόταν στη βάση της ανάγκης. Στη συγκεκριμένη φάση της ανάγκης να πειστεί κάποιος τρίτος για τη βιωματική εμπειρία. Αλλά με βάση την πίστη, ότι αυτή τη τόσο προσωπικά εσωτερική κατάσταση, μπορούσε ο καθένας μας να την μοιραστεί χωρίς ενδοιασμό και τον παραμικρό φόβο χλευασμού και ευτελισμού. Αντίθετα, με απόλυτη κατανόηση και ενθάρρυνση. Ακριβώς την ίδια που αισθάνονταν όλοι οι συμμετέχοντες ως ακροατές, αλλά κυρίως ως αφηγητές.
Σχόλια