Η διαίσθηση και η διάθεση
Στη θολή φωτογραφία η τελευταία πανσέληνος καταφέρνει να κλέψει την παράσταση, μια που εστιάζεται στο φως της ο φακός καθώς διαπερνά την αγκαθωτή φυλλωσιά του φοίνικα. Του φοίνικα που δε δήλωσε αν αναγεννήθηκε από τις στάχτες του... Το μόνο σταθερό σημείο το λαμπρό φεγγάρι! (Φεγγαράκι μου λαμπρό, φέγγε μου να περπατώ...) Όπως λένε, άλλα τα μάτια του λαγού και άλλα της κουκουβάγιας. Λαγοπόδαρο της τύχης ξέρω, ότι γίνεται λαγός επίσης, αλλά ότι τα μάτια του διακρίνονται μέσα στο σκοτάδι, ενώ της δεύτερης διακρίνουν μέσα από το αδιαπέραστο σκοτάδι. https://www.youtube.com/watch?v=OMOGaugKpzs
The mood always follows the action!
Σε ελεύθερη μετάφραση: η δράση προηγείται της διάθεσης.
Μία από τις πιο μαγικές εμπειρίες της ζωής μου ήταν η πτήση με αερόστατο πάνω απο τις πεδιάδες του Atherton στο Queensland στην Αυστραλία. Πριν τα ξημερώματα ξεκινήσαμε από το ξενοδοχείο στις 5.30, με τη τσίμπλα στο μάτι και χωρίς καφέ -από τα χειρότερα μου! Σκεφτόμουν αν δεν αξίζει τον κόπο η ταλαιπωρία, ούτε ξέρω ποιος θα πληρώσει τη γκρίνια μου. Μας άφησαν μέσα στο σκοτάδι στο σημείο της απογείωσης το γκρουπάκι των 18 ατόμων. Εκεί στα σκοτεινά μας περίμεναν οι 2 τεράστιες καλαθούνες με πεσμένα τα μπαλόνια. Μόλις φτάσαμε μας χώρισαν σε 2 ομάδες και αμέσως αφού τσέκαραν τις συνθήκες του ανέμου, φούσκωσαν με αέριο τα μπαλόνια, μας βοήθησαν να μπούμε και απογειωθήκαμε. Ακριβώς την ώρα που ξεπρόβαλε ο ήλιος στον ορίζοντα. Καθώς ανεβαίναμε όλο και πιο ψηλά, κρατούσα την αναπνοή μου και σκεφτόμουν, αν αφήσω εδώ τα κοκαλάκια μου, μάλλον θα αξίζει! Παρόλο που σαν πεδιάδες δεν έχει να δει κανείς και κάτι το φοβερό και τρομερό. Το βλέμμα, όπως χανόταν στο απέραντο των οριζόντων και αφού επήλθε η εξοικείωση με τις διαστάσεις του χώρου που μου αναλογούσε, χάζεψα κάτω και με κατέκλυσε η απόλυτη ευφορία του να βλέπω από ψηλά "μικροσκοπικά" καγκουρό, πούμα και αντιλόπες να τρέχουν ελεύθερα και να στοχεύω να τα φωτογραφίζω από την ασφάλεια των αιθέρων. Σας την έσκασα, είναι που η άγρια φύση ελεύθερη και χωρίς την παραμικρή ανθρώπινη παρέμβαση είναι ότι πιο φαντασμαγορικό για να χορτάσει η ακόρεστη μάτια της ψυχής.
Σε ελεύθερη πτώση
Όχι δεν πέσαμε τότε τουλάχιστον. Αργότερα ναι. Για ύπνο υποτίθεται το πρώτο βράδυ. Δηλαδή στην ουσία λαγοκοιμήθηκα. Άκουγα και μετρούσα ανάσες. Έξω από μέτρα και σταθμά. Και όσο βάραιναν τα βλέφαρα, τόσο αλάφραινε η καρδιά από τα περασμένα και ανέβαινε ψηλά σαν το αερόστατο . Το δεύτερο βράδυ δεν ήξερα που θα μας έβγαζε και πως θα το βγάζαμε. Πάλι κουβέντα αναγνωριστική για το παρελθόν. Κυλούσε γρήγορα η ώρα και τα λόγια τρέχαν σαν το νεράκι. Για πότε παρεκτράπηκε η πορεία των πραγμάτων στη δίνη των σωμάτων δε το πήρα χαμπάρι. Ίσως γιατί το μυαλό είχε παραδοθεί από πολύ ώρα πιο πριν. Τί ώρα κοιμάται η κουκουβάγια; Γιατί μετά ξημέρωσε. Έπρεπε να φύγουμε για τη δουλειά. Καφές στα πεταχτά, φιλιά και χαιρετούρες και σόλο οδήγηση για την άμεση επιστροφή στην πεζή καθημερινότητα. Το αντιμετώπισα όπως τα καμώματα της νύχτας που τα βλέπει η μέρα και γελά. Άλλωστε η ανάδραση ήταν χλιαρή και αντίθετα οι υπόλοιποι παράμετροι τύπου διαφορά ηλικίας, συνεχόμενες σχέσεις και χωρισμοί, το πλασάρισμα του παίχτη, περιπέτεια του καλοκαιριού λειτουργούσαν ανασταλτικά στο φως της μέρας. Και μετά ήλθε εκείνο το ξενέρωμα του στυλ να το πούμε, πριν εμείς να βρεθούμε να τα πούμε και να δούμε που πατάμε και που βρισκόμαστε. Ευτυχώς ή δυστυχώς η συγκυρία δεν έκατσε για την ανακοίνωση. Και μετά ανέλαβε τα ηνία η λογική. Και τα έκανε όλα λαμπόγιαλο. Έκθεση ιδεών που δεν άφηνε περιθώρια για αντιρρήσεις, αλλά τις επιζητούσε τόσο! Δεν εκφράστηκαν. Το κατάπιαμε και αυτό, αμφότερες οι πλευρές και από εδώ πάνε και οι άλλοι. Ο μαύρος αναπτήρας με το αρχικό τη φωτιά σου δεν άναψε, κάτι ήξερε. Δε σκοντάφτω στην ενδιάμεση πέτρα-δώρο, στο λαιμό μου έπρεπε να την έχω δέσει μπας και λυνόταν ο γλωσσοδέτης. Σχεδόν μια βδομάδα μετά μαζί στο λιμάνι με τα λιωμένα παγωτά του καλοκαιριού να σε βάζουμε στο πλοίο και εις το επανειδείν. Εκεί η διαίσθηση σου λειτούργησε τέλεια, προβλέποντας τη συντέλεια! Μάταιες υποσχέσεις και φρούδες ελπίδες. Χρέη ξεναγού στο νησί της Σαπφούς. Μόνο αφρούς και άφτρες δε έβγαλα στο περίμενε. Ας μάθεις τώρα ότι έψαχνα με συνένοχο την καυτή πατάτα για εισιτήρια για να έρθω για δύο μέρες. Συναυλία και ζήλια, μπα ιδέα μου ήταν. Για τους δικούς τους λόγους, άλλοι τσακώνονταν και αν τα θυμάμαι καλά, στο ρόλο των ειρηνοποιών και των γελωτοποιών με συγχρονισμένες σοκαριστικές αντιδράσεις. Να μένεις με το στόμα ανοιχτό με την επικοινωνία σε άλλα επίπεδα, γιατί στο λεκτικό, ασυνεννοησία επί της ουσίας, το στόμα ήταν ραμμένο. Έτσι το'θελε το γραμμένο. Και ήρθε η επιστροφή του κομήτη. Καθώς καιγόταν με έκαψε η άκρη της ουράς του μάλλον. Αντί να παίξει το ποτέ την Κυριακή, ζήσαμε πάλι το Κυριακή κοντή γιορτή. Το μετά δεν είναι στα προσεχώς ούτε στα καλοκαιρινά ραντεβού, ή του Σεπτέμβρη. Το παράδοξο διαδεχόταν το άδοξο. Παρεμβολές η εκταφή και όλων των άλλων τα θέματα. Κομπανία και σεα και μέα. Σχεδόν μόνιμα σε διαφορετική σελίδα. Σε αυτή του φόβου ακροβάτης να χορεύει και να περπατά η καρδιά στο κενό με δίχτυ ασφαλείας την παρουσία. Και εγώ να μην παραδέχομαι τη ζημιά που είχε γίνει. Ο αέρας ανάλογα με τη σφοδρότητα του μπορεί από το να χαϊδέψει τη γη, μέχρι να την πάρει και να την σηκώσει. Αναπόφευκτα έγινε το δεύτερο. Διαφορά φάσης και ανώμαλες προσγειώσεις. Τα επόμενα και επερχόμενα λάθη τα χρεώθηκα εξολοκλήρου. Πώς αλλιώς; Το πληγωμένο ζώο πληγώνει πιο βαθιά, ακόμα και αυτούς που αγαπά. Δεν είχε νόημα και δεν έχει πια. Στα αδιάθετα της αδιαθεσίας τα υπόθετα του πόνου. Γιατί στο κάτω κάτω της γραφής, τι παραπάνω ήταν από δυο βράδια; Η ζωή, ο θάνατος και η αγάπη για εσένα ήταν και είναι αλλού. https://www.youtube.com/watch?v=Z3j3i7F26Y8
Τι τα σκέφτομαι τώρα και γράφω για αυτά; Τί νόημα έχει να τοποθετούμαι απέναντι τους και να τα κοιτάω κατάματα; Τα ξεδιπλώνω, τα στοιχίζω, τα στήνω στο τοίχο και τα ρίχνω στο πηγάδι της λήθης και των παραμυθιών της αγάπης. Φταίνε οι περσείδες τις περιμένω και απόψε σαν μάννα εξ'ουρανού.
https://www.youtube.com/watch?v=cXqeaDoe7Pk
Αλλά ειλικρινά είναι που δεν ξέρω πώς τα καταφέρνω και βγαίνω πάντα χρεωμένη στα κιτάπια όλων. Με υπόλοιπα και λογαριασμούς. Μια ζωή έκανα ταμείο. Το ταμείο της λογικής όμως, σε θέματα καρδιάς βγαίνει μείον! Στα αισθήματα. Παράλογο; Όχι και τόσο! Είναι που πάντα κρατιούνται μυστικά. Μέχρι να μας πνίξουν, ή να τα πνίξουμε εμείς στο ποτάμι που τα πήρε. Έτσι απόψε εκείνα με χρέωσαν ξανά, ζητώντας όχι να τα γράψω στα παλιά μου τα παπούτσια, αλλά να τα γράψω κάπου για να διαβαστούν από τα μάτια σου και να ακουστούν με τη φωνή σου. Και ας είναι, λέμε τώρα της διαίσθησης η αλήθεια και όχι της διάθεσης.
https://www.youtube.com/watch?v=JhxfjGkE2Hk
Σχόλια