Μεταφορικά τα ιδανικά

Αυτή ήταν η πρώτη μου επαφή με την ποίηση του. Μου τον είχαν αναθέσει σαν εργασία στην πέμπτη δημοτικού. Και όταν γύρισα σπίτι, έτυχε να είναι εκεί η γιαγιά μου για επίσκεψη και την ρώτησα: Γιαγιά ποιος είναι αυτός ο Καρυωτάκης; Αντί απάντησης, χαμογέλασε, με πήρε από το χέρι και με πήγε στο κοντινό μας δισκάδικο. Και εκεί μου αγόρασε το Σάλπισμα. Ναι έχει και Βάρναλη, αλλά μου έβαλε να ακούσουμε αυτό το τραγούδι. Αποσβολωμένη την κοιτούσα να βουρκώνει και για να κρύψει τα δάκρυα να στρέφεται προς το παράθυρο. Του κράτησα κακία, που την έκανε να κλαίει και δεν έγραψα τίποτα. Πήρα το δίσκο στο σχολείο με το φορητό πικάπ και όταν ήρθε η σειρά μου να παρουσιάσω την εργασία μου, έβαλα το δίσκο να το παίζει https://www.youtube.com/watch?v=pD_LkAaMyYk

Αν ενδιαφέρεστε για το αποτέλεσμα, τα παιδιά χασμουριόντουσαν, αλλά η δασκάλα που χαμογελούσε, μου έβαλε 10 με τόνο. Μάλλον ο Ξυλούρης με τον Καρυωτάκη και τον Θάνου το δικαιούνταν και όχι εγώ. Άλλωστε τι έκανα για να μου αναλογεί; Τον μεταφορέα! 

Γενικά οι μεταφορές και οι μετακομίσεις έχουν διαδραματίσει έναν ξεχωριστό ρόλο στη ζωή μου. Βέβαια τα τελευταία χρόνια τις έχω κόψει τις δεύτερες. Σα τις δεύτερες φωνές και αναγνώσεις. Οπότε θα περιοριστούμε στις μεταφορές σα σχήματα λόγου. Για να είναι ευρύτερα αποδεκτή η σημασία τους, πρέπει να γίνονται αντιληπτές από την πλειοψηφία. Τί να το κάνεις διαφορετικά να μιλάς μεταφορικά ή παραβολικά; Δε γίνεσαι ούτε αποδεκτός, ούτε κατανοητός. Έλα όμως που για μένα είναι ο πιο προσιτός τρόπος προσέγγισης των πραγμάτων. Και ας είναι ο πλέον σπαστικός για τους άλλους. Αλλά είναι που δεν είναι όλοι έτοιμοι να ακούσουν τα πράγματα με το όνομα τους. Τί να γυρίσεις να πεις στον άλλον έχεις ένα μεγάλο ελάττωμα, είσαι τζογαδόρος και για να ικανοποιήσεις το πάθος σου, δε σταματάς πουθενά και δαγκώνεις τους πάντες και θα τους χάσεις; Λες ας πρόσεχες!

Εσύ θα διορθώσεις πάλι τον κόσμο; Τί είσαι; https://www.youtube.com/watch?v=X6XJqRQLcmY

Ποιος είσαι για να δικαιούσαι να μιλάς; Ο αλάθητος ο Θεός; Ούτε κατά διάνοια! Δεν είμαι ούτε η παρανυχίδα του. Για την ακρίβεια, είμαι παιδί τζογαδόρου. Και ξέρω να τους αναγνωρίζω. Ο πατέρας μου ήταν η μεγάλη μου αδυναμία. Και Θεός να τον συγχωρέσει είχε κι εκείνος τις αδυναμίες του. Ευτυχώς την είχε περιορίσει στα τυχερά παιχνίδια με τα προγνωστικά και τα στυλό, όταν έκανε οικογένεια. Και μετά ήρθε το χρηματιστήριο. Και έτσι χάθηκαν δυο σπίτια και κάτι οικόπεδα πριν αναλάβουμε δράση και αντισταθμίσουμε τη χασούρα. Μη μάθετε τι είναι να ζυγίζεις αδυναμίες και να είσαι εσύ απο τη μια και το πάθος του άλλου απο την άλλη.  Πόνος και πάθος σημειώσατε... https://www.youtube.com/watch?v=r59IHVa_qts

Μέχρι τώρα είχα πεισματικά αρνηθεί να επισκεφθώ την Πρέβεζα, γιατί ήταν άμεσα συνδεδεμένη με δύο στίχους: "Ο ήλιος θάνατος μες τους θανάτους"..."Υπάρχω λες και ύστερα δεν υπάρχεις"εξαιτίας τους για μένα η Πρέβεζα δεν υπήρχε. Μέχρι που περαστική φέτος, πάτησα πόδι και την περπάτησα βιαστικά σα να βεβήλωναν τα στενά σοκάκια της τη μνήμη μου. Σα να λερωνόμουν από το φως που τη φώτιζε το καταμεσήμερο. Γυρνούσα σα την άδικη κατάρα και φωτογράφιζα. Καλησπέριζα τον κόσμο της και μετά στην προκυμαία βρέθηκα μπροστά του. Μπροστά στην απομίμηση του παλιού του 1929 με την ασετυλίνη, που εξορίστηκε λόγω της επέκτασης του λιμανιού το 1963 και από τότε αγνοείται η τύχη του αυθεντικού φάρου. Δεν ξέρω τι γνωρίζετε για τους φάρους. Πληροφοριακά εντελώς είναι όλοι τους διαφορετικοί. Όχι κατασκευαστικά και εξωτερικά, αλλά κανένας δεν εκπέμπει στο ίδιο τόξο και με τον ίδιο παλμό το ίδιο φως. Οι φάροι είναι σαν τους ανθρώπους. Κάνουν τη διαφορά. Σε φωτίζουν και σου δείχνουν την πορεία και τα όρια. Και εσύ ανάλογα μανουβράρεις και γίνεσαι η ίδια η πλεύση.

https://www.youtube.com/watch?v=AXo5INju8x8 Γιατί αλλιώς γίνεσαι ή παραμένεις https://www.youtube.com/watch?v=kmeMlvCqXXI