Έσο έτοιμος
Εκτός των άλλων, μου αρέσει το ποδόσφαιρο. Ίσως να αποδίδεται στο γεγονός ότι μεγάλωσα με δύο αδερφούς περικυκλωμένη από κασκόλ και τις αφίσες και κλασικά ανταλλάζαμε και κάρτες με ομάδες και ποδοσφαιριστές. Άσε που μικρή ήμουν και καλή τερματοφύλακας! Τόσο που με τους φίλους μου στις αλάνες περνούσαμε ατελείωτες ώρες. Αυτό βέβαια, μέχρι τη στιγμή που αποφάσισαν να πάνε στους προσκόπους. Θυμάμαι πήγα και εγώ, για καμιά δύο φορές, για το ποδόσφαιρο ρε γμτ, μέχρι που μου είπε ο υπεύθυνος ότι το σώμα των προσκόπων είναι για τα αγόρια και ότι για τα κορίτσια είναι τα πουλιά! Όπως φάνηκε, οι πρόσκοποι είχαν σαν εμβληματική φράση το Έσο έτοιμος, αλλά δεν ήταν έτοιμοι για τα μικτά τα σώματα και τα ανάμικτα λιωμένα παγωτά! Κάπως έτσι άδοξα έληξε αυτός ο κύκλος ετοιμότητας!
Αλλά το έμβλημα του μου καρφώθηκε στον εγκέφαλο και τη μνήμη. Και από τότε αναρωτιέμαι ως προς τι πρέπει να είμαστε έτοιμοι; Έτοιμοι για τη γενική πτώση ή την ελεύθερη; για το συνταρακτικό; για τη ζημιά; για το κόλλημα; για το απροσδόκητο; για το παιχνίδι; για το εδώ και τώρα ή για το μετά;
Ο μεσαίος μου αδερφός που αποτελεί την εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα, μια που έχει αφιερωθεί στην ιεροσύνη, (ναι το σόι μας, έχει από όλα τα φρούτα-εποχής, του δάσους, τροπικά, κλπ) υποστηρίζει ότι πρέπει να είμαστε έτοιμοι ανά πάσα στιγμή για τους τίτλους τέλους και να έχουμε πίστη, καθαρή καρδιά και συνείδηση. https://www.youtube.com/watch?v=X_-q9xeOgG4 Εντάξει λοιπόν εκείνος το ψάχνει και βρίσκει τις απαντήσεις του εκεί.
Ο άλλος μου αδερφός έχει άλλο μοτίβο συμπεριφοράς και προσέγγισης των πραγμάτων. Η ζωή τον έχει κάνει πιο υλιστή και της λογικής του αγωνίζομαι για ένα καλύτερο παρόν και μέλλον για τα παιδιά που έφερα στον κόσμο. Δεν έχει και άλλες επιλογές μιας και εκ των πραγμάτων τα έφερε έτσι η τύχη και η οικογένεια του είναι πλέον μονογονεϊκή. Όλα τα άλλα είναι πολυτέλειες. Όχι όμως και ο μαραθώνιος. Πριν δέκα χρόνια έκοψε το τσιγάρο και πριν δύο το αποφάσισε και άρχισε να προπονείται εντατικά και έτρεξε τα 42 περίπου χιλιόμετρα του κλασικού μαραθωνίου σαν ένα προσωπικό του στοίχημα. Και το κέρδισε μια που αντιστάθηκε στη σκέψη να εγκαταλείψει και τερμάτισε στην περήφανη αγκαλιά των παιδιών του.
Με τέτοια πρότυπα συμπεριφορών να έχουν προηγηθεί, προσωπικά παρόλο που έπομαι, είμαι στο ανάμεσα. Η δική μου στάση ζωής δεν είναι ούτε της απόλυτης πίστης, αλλά ούτε και η τεχνοκρατική. Πλέον μπορώ να πω ότι έχω ακροβατήσει και στις δύο πλευρές, αλλά την ισορροπία δε την έχω βρει, την διεκδικώ ακόμα μέσα μου. Ιδιαίτερα τώρα, που είναι καλοκαίρι και ξεφλουδίζω, μαζί με το δέρμα αποτινάσσω όχι από πάνω μου, αλλά από μέσα μου μοντέλα συμπεριφοράς που είχα υιοθετήσει εδώ και χρόνια. Και αυτό αποτελεί για μένα μία από τις μεγαλύτερες μου προκλήσεις. Έχοντας συνηθίσει να παίρνω από μικρή τη ζωή στα σοβαρά και μην ξέροντας να χάνω, δεν είναι εύκολο να μπαίνω στη διεργασία να βλέπω τα πράγματα από την ελαφριά τους πλευρά με την ίδια ζέση και το ίδιο πάθος. Κι όμως έχω καταλήξει πως αυτή η προσέγγιση η πιο παιδική για τους πολλούς είναι πιο αληθινή. Η φαντασία και η περιέργεια αποτελούν διαστάσεις που προσεγγίζουν περισσότερο στην πηγή από ιδανικά και κατασκευασμένους μηχανισμούς που ανταποκρίνονται μέχρις ενός σημείου. Όταν όμως με ενδιαφέρει το παράπερα όπως είναι η σημερινή μου θεώρηση όσο και αν ξενίζει και ορισμένες στιγμές με δυσκολεύει η επεξεργασία χωρίς επαναληπτική προσπάθεια, εξάσκηση και παιχνίδι δε μπορεί να υπάρξει η χρυσή τομή-ο αριθμός φ=1,618, η έμπνευση και η αγάπη για τη φύση και τον άνθρωπο- το ατελές και ανεξερεύνητο σύμπαν του νου.
Για αυτό λοιπόν δηλώνω γραπτώς τη διάθεση και πρόθεση ετοιμότητας να γίνω (ξανά) ότι μου στέρησα. Χαιρετίσματα στην Αλεξάνδρεια!
Σχόλια