Το άλογο και το αναλόγου

 

https://m.youtube.com/watch?v=SYTX__Dd_nE

Το είχαμε προσπεράσει μέσα σε ένα οικόπεδο, όπως πηγαίναμε στην παραλία. Τώρα φαντάσου ντάλα καλοκαίρι. Δεκαπενταύγουστος. Καταλαβαίνεις δε μπορεί.  Ζέστη και υγρασία.  Τα ρούχα να κολλάνε πάνω σου. Και από το πουθενά σχεδόν να αντιλαμβάνεσαι ότι υπάρχουν μονόκεροι και ότι γίνονται θαύματα και γύρω μα κυρίως μέσα σου.

 Ο καλπασμός του αλόγου καθώς φεύγει μέσα στο φως του ηλιοβασιλέματος, διεκδικώντας την ελευθερία του ή τη δικιά του θέση στον ήλιο; Το διαπεραστικό του χλιμίντρισμα κάτι σημαίνει, κάτι τελειώνει, κάποιος ξεκινάει.

Η άγκυρα σηκώθηκε. Το καταλαβαίνεις στο τελικό της ήχο και στο γύρισμα του σκάφους πριν μπούν μπροστά οι μηχανές. Το δυνατό εορταστικό κορνάρισμα, ο μούτσος κάνει το σταυρό του. Της Παναγίας εν πλω. Την έχω αράξει πλώρα, κάτω από τον ήλιο και χαζεύω την καταπράσινη ακτογραμμή που απομακρύνεται, καθώς το σκάφος ανοίγεται στο απέραντο γαλάζιο. Δεν πάμε στις πηγές του Αχέροντα. Ούτε στην Αμμουδιά, ούτε στα γεμάτα με κουνούπια έλη του. Το νεκρομαντείο το αφήσαμε στα δεξιά, πίσω από τις μοντέρνες καλλιέργειες με τα σιτηρά. Το μόνο που μένει αιώνες σταθερό, είναι οι ελιές που θαρρείς και είναι στολισμένες εύθυμες  χήρες με  μαύρα πέπλα και τούλια. Και ας είναι απλά τα δίχτυα για το μάζεμα των καρπών τους. Ελιγμοί του μυαλού, πληγές του ουρανού.  Δε μπορώ να ξέρω πόσο καθυστερεί αυτός ο προορισμός. Όταν έρθει η ώρα μου θα μου το μάθει. Μέχρι τότε της ζωής και του έρωτα το αγκάθι θα μπαίνει πιο βαθιά. 

Με βουτάει το γαλάζιο μέχρι να σε συναντήσω. Τα μάτια μου γεμίζουν θάλασσα. Ο ήχος της που τη σκίζει η πλώρη με νανουρίζει σχεδόν. Αλλά με ξυπνάνε οι συνομιλίες των γύρω μου που άθελα μου λαθρακούω. Μου τις φέρνει ο αέρας. Όμως δε με αποσπούν. Η προσοχή μου επικεντρώνεται στη θάλασσα που σίγουρα σε κάποιο σημείο χαϊδεύει το κορμί σου. Άδειασε θέση και έχω πάει στη σκιά του πηδαλίου. Ακουμπάει η πλάτη μου στο σιδερένιο σκελετό του σκάφους. Έτσι θα ήθελα να ξαπλώσω πανω σου και το κεφάλι μου να ακουμπούσε στην κοιλάδα του λαιμού σου, εκεί που συναντιέται με τον ώμο και να με μεθάει το άρωμα σου. Μέχρι τότε... ξεχνιέμαι με τη θαλασσινή αύρα. 

Δε θέλει πολλά ο άνθρωπος για να αισθανθεί ότι είναι ευτυχισμένος και ευλογημένος. Απλά να είναι σε ισορροπία με το μέσα του, να ζεί σα μέρος της φύσης και όχι σαν κυρίαρχος της, να επικοινωνεί, και να μοιράζεται το μικρό και μεγάλο κόσμο έστω και μέσα στα όνειρα του.

Χρόνια πολλά, ευλογημένα και ευτυχισμένα!

https://www.psu.edu/dept/cellwall/GreekStuff/Elytis/AXIONESTI.htm