Πουλί στο σύρμα

Δεν είναι εύκολα πράγματα επί της ουσίας, μπορεί να θέλεις, αλλά να απέχεις από το στόχο. Λοιπόν το τελευταίο διάστημα είμαι σε διαδικασία τακτοποίησης υπολοίπων καρδιάς, γιατί αισθάνομαι απόλυτα ότι ξεκινάει το καινούργιο ταξίδι της και της αξίζει να είναι όσο το δυνατόν πιο ανέφελη και ανάλαφρη. Σε αυτά τα πλαίσια, επιδιώκω αυτό το λεγόμενο ελληνιστί closure. Εντάξει άλλες πόρτες άνοιξαν, άλλες πάλι όχι. Τα πάντα γίνονται για κάποιο λόγο. Δε σημαίνει ότι επειδή εγώ είμαι σε αυτή τη φάση, ο όποιος άλλος είναι στην ανάλογη. Και θέλει να με δει στα μάτια και να τοποθετηθεί απέναντι στα γεγονότα και τα αισθήματα. Γενικά με τον συγχρονισμό και τον κατάλληλο χρόνο, αν όχι τον ιδανικό και θείο, έχω τα θέματά μου! Παρόλο που ξέρω ότι η αλήθεια ουσιαστικά είναι ένα πάζλ, η σύνθεση των αντιλήψεων της αλήθειας του καθενός μας. Δε μου αφήνουν άλλη επιλογή, στις περιπτώσεις των δεύτερων, των κλειστών καρδιών και θυρών, τι άλλο μπορεί να κάνει κανείς, από το να βάλει το δικό του σημείο στίξης λόγω απουσίας; Τα Κύθηρα ποτέ δε θα τα βρούμε. Ίσως και να σκεφτεί τη ζωή σαν ένα τάβλι. Με τα παιχνίδια της τις πόρτες, το πλακωτό, το φεύγα. Μέχρι εκεί φτάνω τα γκιούλ και ασσό δυο δε το παίζω! Όπως κι αν είναι, και στο παρελθόν έχουμε μιλήσει για τα ρεύματα. Όχι αυτά του Ευρίπου και τα τριφασικά και μονοφασικά. Αλήθεια επειδή θα τινάζονταν στον αέρα, διφασικά δεν υπάρχουν εξαιτίας τριβής και της αντίστασης;  Και όταν στέκεσαι στην πόρτα και κάνει ρεύμα, καλύτερα να την κλείνεις μην πάει και κρυώσεις, γιατί ο αέρας που μπαίνει, παίρνει και σηκώνει και εσένα μαζί; Πέρα από το χιούμορ, τη τελευταία μου άμυνα, στις σχέσεις δε θεωρώ ότι υπάρχουν νικητές και νικημένοι. Μόνο πληγωμένοι εγωισμοί μπαίνουν σε αυτές τις υποκατηγορίες εξαιτίας χαμηλής αυτοεκτίμησης, του φόβου του εγώ και του γαμώ το της υπόθεσης. Εντάξει λοιπόν με αυτά σαν εφαλτήριο, έβαλα να  παίξει δυνατά με τη Φωνή το  https://www.youtube.com/watch?v=Igg6qqplLdU Γιατί από την άλλη με τρώει  το σαράκι, όχι του τόσο έξω έπεσα, ή του να έχω δίκιο και να βγω νικητής εκτιμήσεων ή των αποτιμήσεων. Καμία σχέση ειλικρινά. Μια που όλοι δίκιο έχουμε με το δικό μας πρίσμα και αυτό μας παίρνει αγκαλιά και κοιμόμαστε. Το λένε συνείδηση και αν την έχεις καθαρή, κοιμάσαι σαν πουλάκι. Αν πάλι όχι, βρε καλώς τις αϋπνίες και τις Ερινύες. Σε αυτό που αναφέρομαι κατά βάση όμως, έχει να κάνει με μια άλλη βλαμμένη μου αντίληψη των καταστάσεων και των πραγμάτων. 

https://www.youtube.com/watch?v=0gZyAVA2dio&list=RDGuxSRJ05Sz4&index=4

Λοιπόν δεν έχει να κάνει με προηγούμενες ζωές. Όχι, δεν αφορά σε παράλληλες ή διαδοχικές ζωές στις διαστάσεις της σκουληκότρυπας. Η γεωμετρία, αν και σκράπας στα μαθηματικά, μου άρεσε για τα σχήματα της. Το πιο αγαπημένο μου ήταν όχι οι διαδοχικοί κύκλοι τόσο, όσο οι ομόκεντροι κύκλοι που εμπεριέχουν ο ένας τον άλλο, μέχρι να καταλήξουν σαν κουκκίδα στο κέντρο του. Με αυτό τον τρόπο, έχω εξηγήσει το σύμπαν το μέσα και το έξω. Η περιφέρεια κάθε κύκλου είναι και μία από τις ζωές που ζούμε. Και κάθε εμπειρία ζωής, ίσως μας φέρνει πιο κοντά στο κέντρο. Στην καλύτερη των περιπτώσεων δηλαδή. Οι άνθρωποι που αφήνουν το δικό τους αποτύπωμα στη ψυχή μας, όσο το επιτρέπουμε, δεν είναι τυχαίοι, αλλά μοιραίοι. Γιατί είναι ή πυξίδες ή καθρέφτες που δείχνουν την κατεύθυνση και αν θα πάμε στον πιο μέσα κύκλο ή στον πιο έξω. Σαν ακτίνες σε κύκλους εντός και επί τ'αυτά που αγαπάνε με το τρόπο τους, βάζουν τα γέλια και βγάζουν και φτερά, έτσι αντιλαμβάνομαι τους δικούς μου ανθρώπους. Πουλιά της φαντασίας που πετάνε σαν τον Ίκαρο κοντά ή γύρω από τον ήλιο. Και το θέμα που συνήθως προκύπτει είναι  πως να μην πέσουμε απο εκεί ψηλά.   https://www.youtube.com/watch?v=2t_CnUbxrrE Ακούω αυτό το τραγούδι και σκέφτομαι πόσο μου λείπουν κάποιοι ποιητές και έχω γεμίσει τη ζωή μου με ποιητικά αίτια και του κόσμου τα αναίτια ψηλαφώντας και ψάχνοντας στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού που είναι ο δικός μου κύκλος. Θυμάστε που τηλεφωνούσαμε στους ιδιωτικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς και αφιερώναμε τραγούδια; Αυτό λοιπόν είναι αφιερωμένο εξαιρετικά σε κανέναν άλλο από εμένα. Μέχρι να φυτρώσουν τα δικά μου φτερά και να βρω τα χείλη που θα με κάνουν να το νιώσω, να το πιστέψω και να θέλω να τους το τραγουδήσω. Και ναι είμαι σίγουρη πλέον ότι είναι θέμα χρόνου. Η φαγούρα και κάτι σκόρπιες και πεταμένες σκέψεις επιβεβαιώνουν ότι βγάζω φτερά στους ώμους και παίρνω τη θέση μου στο σύρμα.

https://www.youtube.com/watch?v=AaL3hFp8vnc