Κατευθύνσεις και διευθύνσεις
Αλλιώς, έχω την αίσθηση ότι παίρνω λάθος χάρτη και το αποτέλεσμα φυσικά είναι να ακολουθώ ένα στρεβλό μονοπάτι. Μακριά από αυτό που ουσιαστικά είμαι και με γεμίζει. Μου αρέσει να ακολουθώ το δρόμο, έχοντας μια γενική αίσθηση προορισμού, αλλά θέλω να αφήνω περιθώρια διόρθωσης της πορείας. Για να γίνει πιο σαφές, θα δώσω το εξής παράδειγμα του πως ανακάλυψα μια υπέροχη παραλία την Σκαλωσιά. Ήξερα ότι στη διχάλα αν πήγαινα αριστερά θα κατέληγα στη γνωστή λίμνη, αλλά κρατώντας το τιμόνι αναρωτήθηκα και αν πάω δεξιά; Και πήγα, χωρίς να ξέρω που θα κατέληγα. Απλά ενστικτωδώς, ακολουθούσα το πως πήγαινε ο δρόμος και το απολάμβανα. Καλοκαίρι, η πευκόφυτη διαδρομή, τα τζιτζίκια να με ξεκουφαίνουν και χτυπιόμουν ως συνήθως οδηγώντας και τραγουδώντας. Αν θυμάμαι αυτό έπαιζε επαναληπτικά https://www.youtube.com/watch?v=6IEt04AYTGw . Κανέναν δεν είχα δίπλα να μου λέει που πας, ή πας λάθος. Κανένας δε με περίμενε. Είχα την καλύτερη παρέα, τον εαυτό μου, που αν και δε μου έκλεινε το μάτι στον καθρέφτη, έκανε τη σκέψη πάμε και κάπου θα μας βγάλει. Αλλιώς απλά γυρνάμε επί τόπου, σιγά! Λίγο πιο θαρραλέα να ήμουν θα είχα πάρει την πρώτη στροφή αριστερά σε έναν κακοτράχαλο χωματόδρομο, αλλά σκέφτηκα εκείνη τη στιγμή άλλη φορά και με άλλους παρέα. Έτσι συνέχισα και στη μέση του πουθενά είδα μια ταμπέλα που έδειχνε αριστερά τη Σκαλωσιά. Ακολούθησα το βέλος και πάλι το δρόμο μέχρι το τέλος σε ένα οικόπεδο ξέφραγο που υπήρχαν κι άλλα παρκαρισμένα αμάξια. Αφήνω εκεί και το δικό μου, κατεβαίνω και ακολούθησα το δρομάκι που έβγαζε στη σκάλα με τις πέτρες που σχημάτιζαν τη χρονολογία που έγινε η τσιμεντένια σκαλωσιά. Πριν κατέβω στην παραλία που ευτυχώς δεν είχε πολύ κόσμο, χάζεψα από ψηλά τη θέα. Τα δένδρα κατέληγαν μέχρι κάτω, τα βράχια χώριζαν την ακτή στη μεγάλη και σε μια μικρότερη. Εκεί θα πάω σκέφτηκα. Και πράγματι, κατέβηκα και ανέβηκα στα βράχια και κολυμπώντας έφτασα μετά από λίγο στην άκρη και νόμιζα λόγω του τοπίου, ότι βρίσκομαι σε νησί. Το χαμένο από καιρό νησί!
Και αν απορείτε ναι το κάνω συχνά να μπαίνω στο αμάξι και να οδηγώ χωρίς σαφή προορισμό για την εμπειρία της χαράς και την πολυτέλεια του ότι μπορώ να το κάνω.
Και όταν δεν πρόκειται για περιοχές και τόπους, αλλά για ανθρώπους;
Σε αυτή την περίπτωση, απλά το θέμα είναι να μην υποτιμάς τον εαυτό σου, να τον ξοδεύεις και να τον ξεπουλάς. Δεν ξέρω αν σας έχει τύχει. Δεν ξέρω αν σας το εύχομαι, γιατί όλα στη ζωή χρειάζονται, έχω καταλήξει. Εμένα μου έτυχε, σε μια πολύ περίεργη φάση της ζωής μου, που μάλλον ήταν αυτό που είχα ανάγκη. Να ξεπέσω χαμηλά. Έτσι για να μην παίρνω ψηλά τον αμανέ που λένε. Η πολυτέλεια του λάθους... Δεν ξέρω ειλικρινά τι μου κόστισε πιο πολύ. Το ότι εγώ υποτίμησα τον εαυτό μου σε τέτοιο βαθμό, ή το ότι επέτρεψα να με υποτιμήσουν οι άλλοι; Πάντως, όπως κι αν έχει και από αυτή την εμπειρία, που ήταν σα τον πρώτο κακοτράχαλο παραπάνω χωματόδρομο, πήρα όχι απλά ένα καλό μάθημα. Αλλά κατάλαβα, ότι τα όρια χρειάζονται για να μην πέφτεις θύμα του εαυτού σου πρωτίστως και εν συνεχεία χειριστικών ανθρώπων. Δικαίωμα του καθενός είναι να σε βλέπει σαν ένα κομμάτι κρέας, κατά προτίμηση ή στήθος, ή σαν μια τσέπη, όπου μπορεί να βάλει το χέρι βαθιά μέσα. Απλά το θέμα είναι, εσύ τι αντίληψη έχεις και γιατί να επιτρέπεις να γίνεται κάτι τέτοιο. Να συνειδητοποιείς ποια ανάγκη εξυπηρετεί, ή τι επιβεβαιώνει;
Μμμ κανένας δεν έρχεται με εγχειρίδιο και χάρτη. Ακόμα και τον εαυτό σου τον ανακαλύπτεις στην πορεία. Αρκεί να δίνεις τα περιθώρια να ξεδιπλώσει την προσωπικότητα του σε όλο της το μεγαλείο. Με τα κουτσά και στραβά, τα χμ ελαττώματα, που μερικούς τους κάνουν και πιο γοητευτικούς και χαριτωμένους. Αγαπάς, ταιριάζεις ή δε συμπεθεριάζεις. Άλλωστε δεν είναι όλοι για χόρταση και δε σου βγάζουν, ή τους βγάζεις τον καλύτερο τους εαυτό. Αυτό που με προβληματίζει είναι η αντίληψη της υποκρισίας. Το να πλασάρει ο άλλος άλλη εικόνα και να αντιλαμβάνομαι ότι υποβόσκει ο αντικατοπτρισμός του ποιος θα ήθελε να είναι και πόσο απέχει από αυτό που είναι.
Με τα χρόνια, έχω εκτιμήσει το ανάμεσα που σαν κύματα κινούμαστε σε αυτό που προβάλουμε, σε αυτό που μπορούμε να γίνουμε και σε αυτό που αντιλαμβανόμαστε ως ύπαρξη μας. Αυτό που με απογοητεύει, ή με θλίβει είναι οι προοπτικές να χάνονται στο ξόδεμα. Στο εφήμερο. Το να υπάρχει η κατεύθυνση, αλλά να μην απαντάει στην αντίστοιχη διεύθυνση.
Αλλά πάλι με τα χρόνια αντιλαμβάνομαι ότι είναι θέμα επιλογής, ωριμότητας και ετοιμότητας. Πλέον δεν κάνω κτήμα μου τα προβλήματα και την πορεία του άλλου. Ο καθένας έχει τα δικά του θέματα να λύσει, όπως, όταν και αν το αποφασίσει. Άλλοι όπως όπως και άλλοι καθόλου. Για μένα σημασία έχει να διαχειρίζομαι τη δικιά μου καμπούρα και να την ισιώνω. Χωρίς σίδερα, χωρίς εφήμερα, αλλά με την ορμή, το θάρρος και τη δύναμη που αντλώ από την εμπειρία της απόλαυσης της αυθεντικότητας. Την ελευθερία του να είμαι ο όλο εκπλήξεις εαυτός μου. Γιατί αυτό πλέον επιζητώ ως διεύθυνση, την αλήθεια τη δική μου.
Σχόλια