Ευκρίνεια και ειλικρίνεια
Παρεμβολές και προβολές. Μην το πάρεις προσωπικά, αλλά ήρθε η ώρα να μπουν όρια. Στις σκέψεις και στην αυτολογοκρισία που προκύπτει από τον ενεργειακό βιασμό. Μου έδωσες τόσα μαθήματα και πραγματικά σε ευγνωμονώ για αυτό, αλλά έχω την αίσθηση ότι φτάσαμε στον τελικό γύρο. Με πίτα αλάδωτη κατά προτίμηση. Αυτόν της απελευθέρωσης της ενέργειας και του ανθρώπου. Η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει και για κανέναν και για τίποτα δε σταματάει.
Οι ανθρώπινες ενέργειες δε συναντιούνται μόνο στην τριών διαστάσεων πραγματικότητα του χώρου, του χρόνου και του τόπου. Ανάλογα με την εγκεφαλική "διακόσμηση", διάταξη, διεργασία ή αν θες επικοινωνία τις ξεπερνούν και συναντιούνται σε άλλα επίπεδα. Αυτά των αναμνήσεων, των ονείρων, των μη ειπωμένων λέξεων, των αδιόρατων κλωστών που κρατάνε δεμένες υπάρξεις ψυχικά. Σε τέτοιο βαθμό, που είτε χωρίς να μιλάς, ξέρεις, ή που σκέφτεσαι του άλλου τις λέξεις και έτσι απλά συμπληρώνεις τις προτάσεις. Φωναχτά, σιγανά ή πνιχτά δεν έχει σημασία. Ποτέ δεν είχε. Απλό παράδειγμα του παραπάνω συλλογισμού είναι το μάτιασμα. Όταν ο άλλος εισβάλει στο ενεργειακό σου πεδίο στο βαθμό που το τρίτο μάτι σου βάλλεται και η διακύμανση της επιβολής μπορεί να ποικίλει από τον ελαφρύ ή βαρύ πονοκέφαλο μέχρι το φτου σου να μη σε ματιάσω. Δεν το πιστεύεις; Αποτελεί απλά αυθυποβολή θα μου πεις; Πάσο θα πάω και μακάρι να μη σου συμβεί θα απαντήσω. Κι εγώ άπιστος Θωμάς ήμουν, μέχρι που το έπαθα και κόντεψα να καταλήξω σε νοσοκομείο. Ανάσαινα με εξαιρετική δυσκολία, νόμιζα ότι το κεράκι μου σβήνει μέχρι που μια γιαγιά, που έτυχε να είναι εκεί παρούσα μου είπε έντονα κοίτα με παιδί μου στα μάτια και άρχισε την κατάλληλη προσευχή και μετά από κανένα τρίλεπτο, αισθανόμουν σα να μην είχε συμβεί πριν απολύτως τίποτα. Τα ρέστα μου θα τα διεκδικήσω αλλιώς.
Ανάμεσα στο τριήμερο και εννιάμερο του πατέρα μου, είχα πάει στη δουλειά μου για να ξεχαστώ λίγο με τη μέθοδο της εργασιοθεραπείας. Ξαφνικά από το πουθενά έφαγα μια κλωτσιά. Και πίσω μου δεν ήταν κανένας, που να τον βλέπω τουλάχιστον. Με έλουσε κρύος ιδρώτας, ότι τα χάνω λόγω πένθους και όπως σωριαζόμουν στο γραφείο, είπα το όνομά του. Και τότε έγινε το άλλο κορυφαίο. Στο χέρι μου κρατούσα ένα στυλό, που έγραψε τη λέξη ναι. Και μέχρι να φύγω θα ξέρω, ότι δεν έδωσε ο εγκέφαλος μου την εντολή στο χέρι μου να το γράψει. Ίσως το τελευταίο μάθημα που ήθελε να μου δώσει, να ήταν αυτό της παρουσίας. Ή αφορούσε το να συμφωνώ ή να συμβιβάζομαι. Δεν έχω καταλήξει.
Ευκρινές ετυμολογικά είναι αυτό που δεν είναι θολό. Το χθες όσο απομακρυνόμαστε από αυτό, λόγω της προσωπικής αντίληψης και αδυναμίας τείνει να αποκτά μια δυσανάλογη και ίσως δυσδιάκριτη καταγραφή στη μνήμη. Σε συνάρτηση πάντα είναι με την εστίαση και τη γωνία οπτικής των πραγμάτων και των καταστάσεων. Το αύριο επειδή είναι άδηλο είναι και αυτό ασαφές. Το μόνο που ίσως έχει παραπάνω ευκρίνεια είναι το σήμερα. Αλλά πάντα τηρουμένων των αναλογιών του πρίσματος των ποικίλων αντιλήψεων. Θα φέρω σαν παράδειγμα ένα κουτί σπίρτα. Αν το δει κάποιος από τη δικιά του οπτική, δε θα δει όλο το κουτί. Θα δει κάποιες γωνίες του, κάποιες πλευρές του και με βάση την προηγούμενη εμπειρία του αν αυτόν τον ρωτήσει κάποιος: Τί είναι αυτό; Θα απαντήσει: Ένα κουτί σπίρτα. Γιατί για αυτό ξέρει ότι είναι ας πούμε προορισμένο το συγκεκριμένο κουτί. Το θέμα είναι πως απαντάει με βάση μια συνθήκη, χωρίς όμως να ξέρει αν τη συγκεκριμένη στιγμή το εν λόγω κουτί όντως περιέχει σπίρτα. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν απαντάει ειλικρινά! Ούτε πως απαντάει σωστά ή λάθος.
Όταν λοιπόν δεν έχουμε να κάνουμε με κάτι τόσο απλό όπως ένα σπιρτόκουτο, αλλά με πιο ας το θέσουμε πολύπλοκες ανθρώπινες συμπεριφορές και ενέργειες πως μπορούμε να είμαστε τόσο απόλυτοι και σίγουροι; Βολευόμαστε να κατηγοριοποιούμε και να εγκλωβιζόμαστε σε κουτάκια, όσοι δυστυχώς δε μπαίνουμε σε διαδικασία ή κόπο να προσεγγίσουμε με διαλλακτικότητα και ανεκτικότητα. Φταίει η πολυτέλεια του χρόνου που δεν είναι διαθέσιμος για παραπάνω δέσμευση του σε επιπολαιότητες. Και ο χρόνος περνά και οι εποχές αλλάζουν, ο αέρας φυσά και τα φύλλα πέφτουν στο χώμα και αλλάζουν χρώμα. Άλλα όμως τα φυσά πιο μακριά και δε γίνονται λίπασμα για ανάπλαση της φύσης και του ρου της αναδημιουργίας.
Η ανάδραση, δυστυχώς πιο γνωστή ως feedback, είναι ένας από τους καθοριστικούς παράγοντες ομαδικής λειτουργίας. Βέβαια στη ψυχολογία νομίζω το 1966 ο Μπρέμ της έδωσε μια άλλη διάσταση όταν αναφέρθηκε στην ψυχολογική αναδραστικότητα. Δηλαδή όταν έθιξε τη διεκδίκηση της χαμένης ελευθερίας του υποκειμένου. Αλλά του υποκειμένου ως μονάδας και όχι ως ομάδας. Και όταν σε ένα δίπολο έχεις δύο μονάδες τί παίρνεις; Με βάση τη θεωρία του σπιρτόκουτου που προαναφέρθηκε, σίγουρα μην βιαστείτε να απαντήσετε δυο. Γιατί αν το καλοεξετάσουμε ποτέ δεν είναι μόνο δύο! Οπότε καλύτερα να πάρουμε τα βουνά! Σωστά;!
Άντε για παρέα και για να περνάτε ωραία δείτε την καλύτερη μίμηση του βασιλιά. Ακόμα και ο αυθεντικός την προτιμούσε!
Andy Kaufman Does Elvis Presley - YouTube
Σχόλια