Φλογερά, αλλιώς το νόημα
Οι πόλεις των Χριστουγέννων λοιπόν. Τα φώτα προσπαθούν να φωτίσουν και να μας χαροποιήσουν! Χωρίς όμως να ζεσταίνουν το τυχόν μέσα κενό. Όπως καθόταν κάτω από τον αρκούδο απέναντι από την πλατεία Συντάγματος, στη σωστή απόσταση για τα τωρινά δεδομένα, καθόταν μια λίγο κάπως μεστή ηλικιωμένη κυρία. Με τα πολλά αυτή η άλλη της έπιασε την κουβέντα. Δεκτικός άνθρωπος σχολίασαν τα του φετινού στολισμού του κέντρου των Αθηνών. Και μετά η κυρία Παναγιώτα, έτσι συστήθηκε είπε την ατάκα των ημερών: Παιδί μου αυτό που έχει σημασία, είναι να είμαστε φλογεροί σε έναν κόσμο που μας θέλει χλιαρούς. Δηλαδή ότι πιστεύουμε, ότι ζούμε, να το βιώνουμε με πάθος. Εκείνη την κοίταξε κεραυνοβολημένη. Σημάδι σκέφτηκε! Γιατί ήταν σα να άκουσε τις σκέψεις της η άσχετη κυρία και να απαντούσε στη βουβή απορία της: γιατί όλα φαίνονται χωρίς νόημα; Όπως παίρνει να νυχτώνει νωρίς πλέον, ο αρκούδος φώτιστηκε, περιμένοντας τους άλλους που θα ερχόντουσαν να αποθανατιστούν. Καθώς η καθεμιά από τις πρωταγωνίστριες της ιστορίας έπαιρνε το δρόμο της με τη δικιά της φλόγα για πυξίδα. Άλλοτε τρεμοπαίζει. Άλλοτε πάλι θεριεύει, έτοιμη να κατασπαράξει ή να καταβροχθίσει σωθικά και είναι. Αλλά ποτέ τις σκέψεις. Εκείνες είναι που της δίνουν την όποια υπόσταση. Αναρωτήθηκες ποτέ αν ηττήθηκες από τις ίδιες σου τις αντιλήψεις. Πόσο δικές σου ήταν; Πόσο σου ζέσταναν την ύπαρξη;
Λίγο ως πολύ όλοι θέλουν να ανήκουν κάπου, σε μια ομάδα, να γίνουν αποδεκτοί, να αγαπηθούν. Και ας μη το παραδέχονται, πρωτίστως για εγωιστικούς λόγους ίσως. Γιατί, έτσι βρίσκουν το νόημα στην αντίφαση του παραλόγου που ζουν. Κάπως το έχουν νιώσει ή φαντασιωθεί πως είναι να αγαπιούνται. Και έρχεται εκείνη η ύπουλη σκέψη τύπου: Το αξίζω...Άλλες φορές με ερωτηματικό στο τέλος και άλλες με θαυμαστικό. Ανάλογα τη φάση και τον άνθρωπο. Όχι απαραίτητα αυτόν, που έχουν απέναντι τους, αλλά αυτόν που τους βγάζει ο άλλος από μέσα τους. Το είδωλο που προβάλλεται στα μάτια του άλλου, στη φλόγα της ματιάς του για την ακρίβεια. Και να που κάπως έτσι φτάνουμε στο επίμαχο σημείο. Δεν είναι το σημείο τζι, αλλά το σημείο τζιζ! Στην καλύτερη, συμπίπτουν αυτά τα σημεία; Κάποιες φορές, αν είσαι από τους τυχερούς μάλλον ναι. Εκεί που δεν το περιμένεις και μάλλον δε το επιδιώκεις. Αιφνιδιασμός και φόβος! Οι σκέψεις προσπερνούν τη στιγμή, ή στιγμή τις σκέψεις; Πού γέρνει η πλάστιγγα;
Αξίζει μια αναφορά σε μοιραίους, σε συνοδοιπόρους ή απλά περαστικούς ανθρώπους και όχι σε στιγμές. Στα περισσότερα πράγματα, υπάρχει η δυνατότητα ή πολυτέλεια της επιλογής. Και κατ΄ επέκταση των υφιστάμενων συνεπειών τους. Οι συγκυρίες της γέννησης και του θανάτου δεν εμπίπτουν σε αυτές τις περιπτώσεις. Η ενδιάμεση όμως πορεία αποτελεί ντόμινο επιλογών, ευκαιριών. Άλλες τις αρπάζεις από τα μαλλιά και τiς διεκδικείς και άλλες αν πιστεύεις, τις δημιουργείς. Τίποτα δε σου δίνεται όμως, αν δε το έχεις πρώτα ανακαλύψει μέσα σου. Τυχαιότητα δε θεωρώ, ότι υπάρχει, το λέω και το ξαναλέω και ας επαναλαμβάνομαι. Όλα γίνονται όπως είναι να γίνουν ακριβώς για να ζήσουμε το καθετί στον κατάλληλο χρόνο. Το θέμα είναι η ετοιμότητα και η εντιμότητα του εαυτού μας. Με λίγα λόγια, αν επιλογή μας είναι η δικαιολογία ή ευθύνη. Στην εποχή της ευκολίας που ζούμε, οι περισσότεροι καταλήγουμε στις δικαιολογίες. Ήθελε να με αλλάξει. Δε με αγάπησε ουσιαστικά. Δε με κατάλαβε στο ελάχιστο. Δε μου επέτρεψε να είμαι ο εαυτός μου. Δε με ένιωσε, δε με άκουσε, δεν είδε το πραγματικό μου πρόσωπο. Έμεινε σε αυτά που πίστευε ή που προσδοκούσε από εμένα. Δε μπορούσα να αναπνεύσω. Πνιγόμουν από την καταπίεση. Μου στερούσε την ελευθερία να είμαι ο εαυτός μου. Μου τόνιζε διαρκώς πόσο άλλαξα και ότι υστερούσα από ότι θεωρούσε ότι αγάπησε.
Αν όμως θέλουμε να είμαστε συνεπής απέναντί στον εαυτό μας, επιλέγουμε τη δύσκολη πίστα της ευθύνης και των συνεπειών που προκύπτουν. Αναγνωρίζουμε ότι η ύπαρξη μας έχει μια εξελικτική πορεία. Γεγονός που σημαίνει την αναπόφευκτη αλλαγή και ενίοτε συμβιβασμούς που για πολλούς φτάνουν τη θυσία. Αλλά ακόμα και αυτή, εφόσον είναι δική μας επιλογή και την επωμιζόμαστε, στη συνέχεια μην υποκύπτουμε στο λάθος να την επιρρίπτουμε σε κανέναν άλλο, επιδιώκοντας να απαλύνουμε το βάρος της. Γιατί έτσι δημιουργούμε διπλά βάρη και βαθιές πληγές. Κάπου εκεί βρίσκεται το νόημα στην ανάληψη της ευθύνης της ύπαρξης. Και κάπως έτσι νιώθουμε φλογερά και δε γινόμαστε η φλογέρα. Γιατί όσο ωραίο όργανο και αν είναι, οδηγεί κοπάδια, βγάζει παράπονο και μοναξιά. Αν αυτό σας εκφράζει, πάσο.
ΤΟ ΚΛΑΜΑ ΤΗΣ ΦΛΟΓΕΡΑΣ - YouTube
Οι 5 που γύρισαν λετ δερ μπι λαιτ
Το χριστουγεννιάτικο δένδρο με τις χειροβομβίδες.
Η έκτακτη εφημερια
Τα χριστούγεννα των περιορισμών.
Η μέσα ειρήνη αυτό είναι το ζητούμενο!
Η φάλαινα
Σχόλια