Μισάνοιχτα τα μεσάνυχτα
Poetry Lovers' Page - William Blake: "To See a World..."
Λάθος εποχή για τη σωστή στιγμή. Η φύση έχει μπερδευτεί; Κι όμως ποιος το περίμενε, το κουκούλι ράγισε. Με αργούς ρυθμούς, από κάμπια σε χρυσαλλίδα πέρασε όλα τα στάδια μεταμόρφωσης μέχρι να γίνει η πεταλούδα που ήρθε και σε ακούμπησε στον ώμο. Ανατρίχιασες από την απαλότητα του αγγίγματος. Το μεταξύ μας γλίστρησε σα μετάξι. Κανονικά περίμενες να πετάει γύρω σου και να προσγειώνεται στο λουλούδι που κρατάς. Αλλά εκείνη προτίμησε εσένα. Σε επέλεξε! Είχε την ελευθερία της επιλογής και μπορούσε να διαλέξει κάπου αλλού να καθίσει ή να πετάξει για αλλού. Πέρασε καιρός. Παραλήρημα και παράλυση. Τρύπια απόχη, γεμάτη πληγωμένα όχι. Με λίγα λόγια κατέληξες στη φυγή, πριν μεταλλαχτώ ουσιαστικά στην επόμενη μορφή. Ήθελα να χαϊδέψω κάθε ίνα του κορμιού σου σα τα φτερά της πεταλούδας. Δεν καθρέφτισες τα χρώματα μου. Και έτσι πέταξες (σ)τα όνειρα μου. Ζω και αναπνέω λέξεις, όχι πράξεις. Λεηλατείς τους εφιάλτες μου. Μου λένε, άσε με να τρέξω σαν αίμα, σα δάκρυ από τα μάτια σου, από τα δάχτυλά σου και από τα όχι τα δικά σου. Κρύψου για να ξεφύγεις από τις αποφάσεις και από τη ματαίωση. Απέχω για να αντέχω ότι δεν περιέχω. Η ανατίναξη του βοηθητικού ρήματος και του ευρήματος των καθησυχαστικών (;) σχέσεων αλληλεξάρτησης. Δε θέλω άλλη αυτο-εξαπάτηση. Για ποιόν να κάνεις τις όποιες θυσίες; Όταν με ανα-γνώρισες ήμουν μια κάμπια. Ήθελα να κοιμηθείς δίπλα στο κουκούλι μου, να ανασάνεις ζωή μέσα μου και με υπομονή να περιμένεις τη μεταμόρφωσή μου. Αλλά δεν έπρεπε να έχω από εσένα τέτοιες προσδοκίες. Του Χειμώνα την Άνοιξη. Πετάω στην ελευθερία του χωρίς αρκεί που νιώθω, με συγχωρείς.
Τι σου δίνει ελευθερία; Το πάθος και η δημιουργία που γίνεται η ζωή σου.
Κάποιοι έχουν πει ότι οι μεσαίες λύσεις είναι για τη ζωή. Στην ουσία όμως δεν ισχύει, οι μεσαίες λύσεις είναι για την επιβίωση. Δηλαδή για μια μέτρια ζωή, τη συνηθισμένη. Δεν είναι κακό να είσαι μέτριος, συνηθισμένος, ή συμβιβασμένος αν είναι πραγματικά αυτό που θέλεις. Όμως από όσο γνωρίζουμε μας δίνεται μια ευκαιρία στη ζωή. Οπότε είναι καθαρά δική μας επιλογή, αν θα συμβιβαστούμε και θα την περάσουμε στη μετριότητα με τα μέτρα και τα σταθμά τα τυπικά. Ή αν θα αναζητήσουμε μέσα μας, αυτό που μας ελευθερώνει και θα διεκδικήσουμε στην πράξη την καλύτερη μας έκφραση και υπόσταση σε αυτά που πραγματικά μας παθιάζουν και δίνουν νόημα στη ζωή μας.
Μέχρι τώρα, τα δεδομένα που ακολουθούσα ήταν ακριβώς αυτά. Μια ζωή στα πλαίσια του δικού μου μετρίου τρόπον τινά. Στην καθημερινότητα μια δουλειά που να εξασφαλίζει ένα άνετο βιοτικό επίπεδο και ας μην ήταν η ιδανική. Με την έννοια ότι μου αποσπούσε ένα συγκεκριμένο ποσοστό της δυναμικότητας μου, τέτοιο που να την κάνω αξιοπρεπώς και επαρκώς να ανταποκρίνομαι στις απαιτήσεις της. Αλλά χωρίς να με συναρπάζει, χωρίς να δίνω όλο μου το είναι σε αυτήν γιατί δε με παθιάζει. Άλλωστε η καριέρα μέχρι τώρα δεν αποτελεί έναν από τους τομείς έκφρασης μου. Δε βρίσκω στο επάγγελμα απαραίτητα το νόημα μου. Το πρακτικό του πράγματος επέλυε. Κι ούτε τα χρήματα μου λένε και πολλά. Πολύ καλά καταλαβαίνω την αξία τους και έχουν περάσει και αρκετά από τα χέρια μου, αλλά επίσης κατανόησα αρκετά νωρίς και το τίμημα που πληρώνεις για αυτά και δε με ενδιαφέρει μια τέτοια αποτίμηση. Έχω δει ανθρώπους που ζούσαν για αυτά εις βάρος άλλων και των δικών τους, από αυτούς κατάλαβα, ότι την έβρισκαν έτσι γιατί αυτό ήταν το πάθος και εκείνος ο αυτοσκοπός τους. Προς αποφυγή κάθε παρεξήγησης, δε σημαίνει ότι είμαι υπεράνω χρημάτων και ζώ σε ένα ροζ σύννεφο, αλλά δεν είναι για μένα τουλάχιστον τίποτα άλλο από ένα μέσον συναλλαγής, δε φέρνουν την ευτυχία απαραίτητα, όπως ευρύτερα η κοινωνία τείνει να θεωρεί.
Το πάθος μου: 1.618. Η χρυσή τομή της φύσης με τη τέχνη.
Εκεί, που ο Γουίλιαμ Μπλέικ έγραψε το Some are Born to sweet delight, Some are Born to Endless Night.και ζωγράφισε τα παραγνωρισμένα του έργα για τους επόμενους, μια που οι συγχρονοί του τα σνόμπαραν. Πως αλλιώς αφού δε μπορούσαν να ανεχτούν τη δικιά του οπτική του κόσμου του που όπως έλεγε Κάνε ό,τι θέλεις. Ο Κόσμος αυτός είναι φανταστικός και έχει φτιαχτεί από αντιφάσεις.
Εδώ, που ο Γκόγια μετά τις βασιλικές και μη προσωπογραφίες και τον εσταυρωμένο του Χριστό έκανε τους αντιπολεμικούς του πίνακες, τα Καπρίτσια του και τη Γυμνή Μάχα και μετά στο σπίτι του τους μαύρους πίνακες του.
The Stranglers - Midnight Summer Dream From the Album Feline - YouTube
Αλλού, για παράδειγμα στα δάση του Μεσονύχτιου Ονείρου του άλλου Γουίλλιαμ του Σαίξπηρ.
Και πόσα άλλα έργα τέχνης μπορώ να απαριθμήσω που με αφήνουν εμβρόντητη και συγκλονισμένη. Αλλά μπροστά στα θαύματα της φύσης του υπέρτατου δημιουργού απλά δεν έχουν σημασία. Σε αυτά τα τόσο απλά και καθημερινά και άλλο τόσο μεγάλα και αιώνια. Αυτά που τα νιώθει κανείς παντού μέσα και γύρω του. Αρκεί να έχει την ηρεμία όχι να σκεφτεί, να τα εμπνευστεί ή να τα ανακαλύψει. Αλλά τη γαλήνη να αισθανθεί το θαύμα τους.
Σχόλια