Η καλοσύνη των ξένων

Σήμερα έζησα την πλέον εξωπραγματική εμπειρία της ζωής μου μάλλον. Δε σας την εύχομαι σε καμία των περιπτώσεων! Βλέπετε, για πρακτικούς λόγους, προκειμένου να αποφευχθεί η έκθεση σε κίνδυνο υπερήλικου προσφιλούς μέλους της οικογενείας μου, χρειάστηκε να παραστώ σε κηδεία  COVID. Ειλικρινά, αισθάνεσαι ότι συμμετέχεις σε ταινία επιστημονικής φαντασίας με εντελώς κακογραμμένο σουρεαλιστικό σενάριο. Οι υπάλληλοι του γραφείου τελετών, τα επονομαζόμενα στην κοινότυπη αργκό ως "κοράκια", ήταν ντυμένοι με τις χαρακτηριστικές λευκές στολές, τα προστατευτικά γάντια, και μάσκες και τις περσίδες προσώπου. Έτσι πιο πολύ θύμιζαν αστροναύτες που αντί να εξερευνούν το φεγγάρι, μετέφεραν το μαύρο αμπαλαρισμένο σαν τεράστιο μακρόστενο σοκολατάκι... φέρετρο. Επειδή ήταν εκτός πρωτοκόλλου, με το ζόρι συμφώνησαν να μπει πάνω του η φωτογραφία του ανθρώπου, που αποχαιρετούσαμε για τελευταία φορά. Κανένας δε τολμούσε να πλησιάσει ιδιαίτερα κοντά. Όλοι φορούσαν μάσκες και γάντια. Κανείς,  από τους οκτώ ανθρώπους που βρίσκονταν μέσα στο ορθάνοιχτα διαμπερές παρεκκλήσι, δε μπορούσε να πειστεί ότι μέσα σε αυτό το συσκευασμένο ξύλινο όγκο, υπήρχε ο άνθρωπος τους που μέχρι πριν είκοσι έξι  μέρες αγαπούσε, ανέπνεε, γελούσε, περπατούσε, φώναζε, ζούσε ανάμεσα μας. Πόσο μάλλον η κόρη της που ήταν και η τελευταία φορά που την είδε ζωντανή στο ασθενοφόρο κατά τη μεταφορά της από το Λαϊκό στο Σωτηρία. Απλά δε μπορούσε να συνειδητοποιήσει, ότι θα ήταν και η τελευταία φορά που την είδε και την άκουσε πριν εικοσιπέντε μέρες. Έκτοτε περίμενε τρέμοντας  το τηλεφώνημα μετά τις τρείς από το νοσοκομείο, μια που ήταν ρητές οι οδηγίες: μην επικοινωνείτε εσείς και μας αποσπάτε από την προσπάθεια να παρέχουμε την καλύτερη δυνατή περίθαλψη στους διασωληνομένους ασθενείς. Αυτός ο τύπος πένθους, θυμίζει πένθος για αγνοούμενους πολέμου. Γιατί η μακάβρια διαδικασία έχει αρχίσει πολύ πιο πριν από την εξόδιο ακολουθία. Ο μόνος που δε φορούσε ούτε μάσκα, ούτε γάντια ήταν ο παπάς που τέλεσε το μυστήριο. Και ξεπροβόδισε την πομπή, που μόλις ολοκληρώθηκε η κηδεία εντός της εκκλησίας, περίμενε καρτερικά να αδειάσει από ανθρώπους η διαδρομή που θα ακολουθούσε. Καθώς φορτώθηκαν οι διαστημάνθρωποι το βάρος, ήρθαν οι αρμόδιοι υπάλληλοι, άλλοι που ήταν  τόσο εξοικειωμένοι  με τα του περάσματος και του θανάτου, που δε φορούσαν τον παραμικρό προστατευτικό εξοπλισμό κι αυτοί. Λοιπόν, ήταν εκείνοι που προπορεύτηκαν της πομπής με τα στεφάνια και σα να είχαν σειρήνα προειδοποιητική ή κουδούνα άηχη άνοιγαν το δρόμο και παραμέριζαν τους όποιους άλλους στο διάβα τους. Η ατμόσφαιρα της πομπής θύμιζε παρά την ηλιόλουστη μέρα, σα να είχε βγει από σελίδες βιβλίου που αναφερόταν στο Λονδίνο του  1854 και στα τότε χρόνια χολέρας. Επιτέλους, φτάσαμε στο προδιαγεγραμμένο σημείο, το περιτριγυρισμένο από ήδη κάποιους κλειστούς και άλλους ανοιχτούς λάκκους για την ίδια αποστολή. Οι δυο αυτοί απροστάτευτοι υπάλληλοι επιδόθηκαν στο έργο της τοποθέτησης και κάλυψης της κάσσας με το χώμα. Οι σκέψεις μου ήταν τόσο έντονες και σε απόλυτη σύγχιση που το μόνο που παρακαλούσα ήταν να τελειώσει η όλη αυτή οδυνηρή εμπειρία άμεσα και να περαστεί το συντομότερο δυνατόν ο νόμος να μη γίνει εκταφή αυτών ποτέ και όχι σε δέκα χρόνια όπως φημολογείται. 

Το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε από τότε μέχρι τώρα που καταγράφω αυτή την εμπειρία, δεν ήταν αρκετό για να διώξει τη στυφή γεύση της "εικονικής" αλλά ουσιαστικής απώλειας. Με ξεπερνάει σε τόσο απόλυτο βαθμό, το πόσο μέρος της καθημερινότητας τους είναι η ακροβασία μεταξύ ζωής και θανάτου, για όσους τα διαδικαστικά είναι αυτοσκοπός. Άλλωστε για εκείνους δεν είναι ο άλλος κάποιος ή κάτι άλλο παραπάνω από ένας ακόμα αριθμός. Βέβαια, τελικά  μπαίνω στον πειρασμό να αναρωτηθώ αν ήταν κάποιος δικός τους ή γνωστός τους, αν οι αντιδράσεις τους θα ήταν το ίδιο αποστασιοποιημένες. Τί σημασία έχει; Ο θάνατος και το πέρασμα είναι το ίδιο απόλυτο και εξισωτικό. Σκέφτομαι ότι δε θέλω να κλείνει έτσι το κείμενο που σηματοδοτεί τον αποχαιρετισμό μιας δεκαετίας. 

Κάποτε μετρούσα το χρόνο σε παγωτά, βουτιές και καλοκαιρινά μπάνια, ραντεβού και θερινά σινεμά. Τώρα μετριέται σε κλικ, λάικ και χρωματιστές καρδούλες και emoji και κακά τα ψέματα, επί της ουσίας, σε απουσία. Γιατί η αντίδραση δε στοιχειοθετεί την ουσιαστική επικοινωνία, επαφή, ύπαρξη. Κάποιος μπορεί απλά να αντιδρά χωρίς να επιδρά, γιατί αυτή η στάση είναι βολική. Στάση χωρίς πρόθεμα και πρόθεση και θέμα, οδηγεί σε ζημιά και ανάθεμα.   

Μαρία Παπαγεωργίου - Ανάθεμα τον αίτιο - YouTube

Για αυτό λοιπόν, πλέον με ενδιαφέρει η ουσιαστική αλληλεπίδραση, αλλιώς δε βρίσκω νόημα. Με αυτό το σκεπτικό,  θα σας παρακαλέσω ή θα σας προσκαλέσω να παραθέσετε σε σχόλιο  τη δική σας συμβολή, κριτική ή υπόδειξη. Ή οτι άλλο θέλετε, για το που θέλετε πλέον, ή βλέπετε να πηγαίνει αυτή η ανταλλαγή χρόνου, ενέργειας και ενδιαφέροντος. Έτσι θα γίνετε ο δικός μου Άγιος Βασίλης, αφού θα μου την προσφέρετε σα δώρο πέραν της στατιστικής καταγραφής σας στο συγκεκριμένο ιστολόγιο. Με ευγνωμοσύνη εκ των προτέρων για την ανταπόκριση. Όπως κι αν έχει, πάντα θα πιστεύω στην καλοσύνη των δικών μας ξένων και του χρόνου!

Η Καλοσύνη των Ξένων - Κατερίνα Χέλμη - YouTube