Τα αγκάθια του ουρανού

 

Πλάτωνος Απολογία Σωκράτους Διαβάζει ο Κώστας Καστανάς - YouTube

Δε θέλω να γίνομαι το αγκάθινο στεφάνι. Δεν είναι της εποχής άλλωστε, για γέννηση πάμε και όχι για σταύρωμα. Για αλλαγή πάμε του χρόνου, των διαθέσεων και των πράξεων. Άλλα σκέφτεσαι, άλλα λες, άλλα κάνεις και άλλα νιώθεις! Άλλα αντί άλλων δηλαδή! Απολογισμοί και ισολογισμοί της χρονιάς, Πού να τα ρίξουμε; Το φταίξιμο ή τα δίχτυα; 

Παρερμήνευση και αστοχία. Πολλοί διαλέγουν να παραβλέπουν τι αντίκτυπο μπορεί να έχουν τα κακοήθη και αψυχολόγητα σχόλια στη ψυχοσύνθεση κάποιου. Όταν δεν έχεις ιδία και ολοκληρωμένη αντίληψη των συμβάντων, των καταστάσεων και των πρωταγωνιστών, είναι πολύ εύκολο πίσω από μια οθόνη και πάνω σε ένα πληκτρολόγιο να στάζεις το δηλητήριο σου και να ξεσπάς για τα τρία κακά της μοίρας σου  σε ανθρώπους που δε γνωρίζεις. Τί να γίνει; Η  στοχοποίηση είναι η μανιέρα της έλλειψης.  Γιατί όποιος έχει επίγνωση παρατηρεί στωικά και δεν ενεργεί εν θερμώ. Ενώ, όποιος έχει απλά την είδηση, είναι σα τη μύγα όχι που μυγιάζεται, αλλά που δε μπορεί να αντισταθεί στη φλόγα.  Και όταν τα συμπεράσματα σου τα στηρίζεις σε μια αντίληψη εσφαλμένη χωρίς να εξετάζεις κίνητρα, καταστάσεις και χαρακτήρες, τότε το σφάλμα αν μη τι άλλο το οικειοποιείσαι. Σε καλή μεριά λοιπόν!

Έχω αποφασίσει να εστιάζω στη θετικότητα, για να προσελκύω τα αντίστοιχα και έχω και την ανάλογη διάθεση. Ώσπου από το πουθενά σκάει η βόμβα. Και είμαι τύπος να μην πειράζεις τους δικούς μου ανθρώπους. Εμένα δε πάει να με πατήσεις κάτω σα τη τσίχλα και να με διασύρεις; Καθρέφτης σου και τρύπα γίνομαι και θα σε παρασύρω στα ατελείωτα σκοτάδια σου. Γιατί ουσιαστικά σημασία δε δίνω, ξέρω ποια είμαι και δεν επηρεάζομαι ιδιαίτερα. Κάπως θα το εκτονώσω και θα το εκλογικεύσω για παράδειγμα γράφοντας. Έτσι κι αλλιώς έχω παραδώσει εδώ και κάποιο καιρό την αποκλειστικότητα της ανάγκης να μου αναγνωρίζεται το αν έχω δίκιο. Λυπάμαι δε με ενδιαφέρει η όποια δικαίωση που προέρχεται από τρίτους. Αρκεί μέσα μου να είμαι καλά με τη συνείδηση μου και από εκεί και πέρα υπάρχει κατανόηση. Αλλά όχι απαραίτητα εκτίμηση!  

Επειδή όλοι οι άνθρωποι δεν είμαστε ίδιοι και δεν μπορούμε να κρίνουμε εξ' ιδίων τα αλλότρια, κάποιοι  στην καρδιά των επιθυμιών τους, έχουν την ανάγκη της επαλήθευσης και της δικαίωσης από τους άλλους. Σεβαστό και θεμιτό. Αλλά το θέμα έχει βαρύτητα και βάση, εφόσον κάτι τέτοιο τους κάνει καλό και όχι για να τους κάνει καλά, με την έννοια του χειρισμού. Γιατί αλλιώς αντιλαμβάνομαι σαν αγκάθι μια τέτοια ανάγκη. Και εκείνα τα αγκάθια δεν είναι του είδους τρυπήθηκα και τρέχει αίμα. Αλλά είναι από τα άλλα, που προκαλούν πιο βαθύ πόνο, λύπη, φόβο, ταραχή και απογοήτευση σε περίπτωση  αδικίας. Ναι, το να αισθάνεσαι τόσο ανυπεράσπιστος και αδικημένος σε πονάει σε όλο σου το είναι. Οι ακίδες  αυτές σε τάζουν αυτόματα στις ευπαθείς ομάδες. Κι όταν η ευαισθησία σου είναι τέτοια, ανοίγεται η πιθανότητα της αυτοκαταστροφής. Άλλωστε επιστημονικές μελέτες έχουν δείξει ότι είμαστε το μόνο είδος που πέραν της επίγνωσης, έχει αυτοκαταστροφικές τάσεις. Το να θες να προκαλέσεις κακό στον εαυτό σου σαν άμυνα και εκτόνωση αυτού του πόνου. Αλλά ο πόνος για τον πόνο με πόνο δε φεύγει, γίνεται πιο βαθύς. Σαν το βουβό ουρλιαχτό που υποβόσκει στη ματιά και στις κινήσεις και το πικρά αινιγματικό χαμόγελο.

Βάθος πεδίου μικρό με διάφραγμα ανοιχτό στο μείον τρία. Χαίρε βάθος αμέτρητο και βαθύ πηγάδι. Δηλαδή, με κάθε πικρή εμπειρία η εστίαση αφορά το να πηγαίνουμε μπροστά και έτσι κάπως συμπληρώνοντας άλλο ένα κομμάτι του εαυτού μας. Με την ίδια ευκολία που κάποιος καταθέτει ένα στεφάνι για απότιση τιμής, άλλος το πλέκει για την άνοιξη, άλλοι τα φυλάνε ακόμα στα εικονοστάσια σα τα δεσμά του γάμου τους και σε άλλον το φοράνε για το πάθος και τη λύτρωση. Κοινώς όπως το πλέξιμο απαιτεί υπομονή, το ξέμπλεγμα και η αφαίρεση των αγκαθιών προϋποθέτει τη διπλή δόση ποτού, υπομονής, επικοινωνίας και αγάπης για να μένουν οι ουρανοί  με γαλάζιους ορίζοντες και εκείνα τα αγκάθια εκεί που ανήκουν στα κλαδιά των λουλουδιών.  

Birdy - Blue Skies [Official Visualiser] - YouTube