Βαλσαμωμένα και γλυκανάλατα

(1) Sam Cooke - A Change Is Gonna Come (Official Lyric Video) - YouTube

Γύρω στα δώδεκα και όχι στις δώδεκα περίπου τέτοια εποχή, έμαθα να παίρνω μόνη μου το τραίνο στη διαδρομή Μαρούσι-Πειραιάς. Τότε το τρένο γραφόταν ακόμα με αι και δε το διόρθωνε ο κορρέκτoρας. Άσε που στις αποβάθρες περίμενες είτε τους παλιούς ξύλινους ή τους πληκτικά μπεζ συρμούς, που μέσα τους μύριζε η δερματίνη. Επιπλέον, δεν υπήρχαν και δύο σταθμοί το Κατ, που μας έπεφτε και σα νοσοκομείο πιο κοντά και η Νερατζιώτισσα της καταναλωτικής μανίας και όχι της πορτοκαλιάς με την καταγωγή από Σεβίλλη. Με το που κατέβαινα στο τερματικό σταθμό, έβγαινα και μετρούσα δυο στενά μέχρι να βρεθώ στη Λεωχάρους και να αναμετρηθώ με τον αετό. Έμπαινα και ανέβαινα φουριόζα τη μαρμάρινη σκάλα με την ξύλινη κουπαστή που ήταν λουστραρισμένη στο παστέλ πράσινο, περίπου φυστικί χρώμα, που έχω βάψει στο σπίτι σπιρτόκουτο το σαλόνι-κρεβατοκάμαρα.  Συνήθως, ξύπναγα με δύο φιλιά τη γιαγιά, που λαγοκοιμόταν στο γκισέ-προθάλαμο με τα κλειδιά του ξενοδοχείου. Ενώ βουτούσα από τη μολυβοθήκη το γλυφιτζούρι, που με περίμενε να το λιώσω μέχρι να το καταλήξω σε τσίχλα. Δεν έβλεπα την ώρα, να πάρω τη μαμά να της πω ότι έφτασα, ναι όλα καλά, να πω στη γιαγιά εν περιλήψει τα τελευταία νέα από το βόρειο μέτωπο. Ναι η οικογένεια ήταν χωρισμένη σε βόρειους και νότιους. Βόρειοι ο μπαμπάς και η οικογένεια "αποστολής" και νότια η γιαγιά μόνη της. Διεκδικούμενο και κατεχόμενο έδαφος η μαμά προ επανάστασης. Σε αυτά δεν έδινα σημασία,  με απασχολούσε το πουλί. Έτσι, σφαίρα έφευγα για τον πάνω όροφο, που ήταν τα αντικρυστά γραφεία και πίσω από το αριστερό ο βαλσαμωμένος αετός να με κοιτά με το πλαστικό του μάτι. Σχεδόν από τα τρία μου χρόνια, έμαθα να ορνιθοσκαλίζω το όνομα μου χάρη σε αυτόν. Μου έλεγε η γιαγιά, δείξε του αετού πως σε λένε, για να σου δείξει και εκείνος τα φτερά του. Πίστευα ότι θα τα άνοιγε κι άλλο για να πετάξει. Αλλά βαλσαμωμένος αυτός, έμενε εκεί με μισάνοιχτα φτερά καρφωμένος στη ξύλινη βάση του. Χρυσό τον είχα κάνει χρόνια, να τα ανοίξει κι άλλο να πετάξουμε μαζί, τίποτα αυτός. Βέβαια, του αναγνωρίζω το γεγονός ότι όταν άνοιξε ο μπαμπάς το μαγαζί, ήρθε και εγκαταστάθηκε στα βόρεια σα δώρο ανακωχής. Άλλωστε, πλέον συσπειρωμένα τα δύο μέτωπα, έπρεπε να αντιμετωπίσουν τα εδάφη τα επαναστατημένα.

 Τα Χριστούγεννα παλιά μου άρεσαν πολύ, γιατί ήταν η περίοδος που όλους μας άγγιζε το πνεύμα των Χριστουγέννων.  Τρέχαμε αξημέρωτα να πούμε πρώτοι τα κάλαντα, μετά ερχόταν η γιαγιά να κάνουμε ψώνια και να δούμε σε βιντεοκασσέτα το Καλά Χριστούγεννα Κύριε Λώρενς, σα στο σπίτι μας αισθανόμουν και όλες τις άλλες εποχιακές ταινίες, Ο μεγάλος μου αδερφός μας έλεγε για τον Ντέιβιντ Μπόουι και μας έβαζε μετά να ακούμε συνεχώς τις μουσικές του. Μη νομίζετε στραβάδια, ότι είναι μόνο ηθοποιός. Με αυτά και με αυτά τα ανοίξαμε και τα αυτιά μας και τα στραβά μας. Αλλά είχε πια φύγει ο μεγάλος για σπουδές στη Θεσσαλονίκη. Σε μια προσπάθεια να επαναφέρω σε μια ισορροπία τα πράγματα, τα Χριστούγεννα των δεκαέξι μου χρόνων αξέχαστα θα μου μείνουν. Γιατί έφτιαξα με επιτυχία κουραμπιέδες και μελομακάρονα, αλλά τριπλέτα γλυκών δεν έγινε, άφησα τους λουκουμάδες να ψήνονται και έβαλα φωτιά στην κουζίνα. Δηλαδή όχι εγώ, που μιλούσα στο τηλέφωνο, αλλά η μαμά που έριξε νερό στη φριτέζα. Συμπέρασμα: Όταν βλέπετε καπνό, να ανοίγετε παράθυρα και πόρτες να αλλάξει ο αέρας. Μη ρίχνετε υγρά, γίνεται έκρηξη! Με το μπούμ κατέβηκε σαν πύραυλος ο μπαμπάς και πήρε τη μαμά σούμπιτο σηκωτή και καψαλισμένη στο Κατ για τα εγκαύματα και έμεινα πίσω να τρίβω τοίχους και πάτωμα, γιατί την επομένη είχαμε τραπέζι.  

Από τότε, η κουζίνα, τα Χριστούγεννα και εγώ είμαστε όροι ασύμβατοι. Μέχρι φέτος που μου ήρθε όχι να μαγειρέψω, αλλά να στολίσω. Αλλά φευ, τα χριστουγεννιάτικα παραμένουν και με περιμένουν ακόμα στο πατάρι. Η σκάλα κείτεται αριστερά από την πόρτα του, αλλά δεν έχω άνθρωπο να την κρατήσει να ανέβω και να τα κατεβάσω. Όσες φορές κανόνισα να έρθει κάποιος, λόγω των κρίσιμων συνθηκών, κάπως τσάκισε το θέμα. Τσακισμένα καλώδια από φωτάκια σκέφτομαι και χαμογελάω. Πάνε χρόνια δεν ξέρω πόσα ακριβώς, όσο και αν στίβω το μυαλό μου και στρίβουν οι βίδες του, δε λέει να  θυμηθεί. Πότε ήταν η τελευταία φορά που είχα στολίσει; Άραγε ισχύει το επιλέγεις τι θυμάσαι; Μπορεί, πότε ήταν τα χειρότερα Χριστούγεννα θυμάται. Όταν ήταν ο μπαμπάς μου στα τελευταία του και για να  αλλάξει η διάθεση, η μαμά μου επέμενε να στολίσει δένδρο και να βάζει και την ανάλογη μουσική. Την χάζευα να προσπαθεί όλους να μας παρακινήσει να συμμετάσχουμε στο στόλισμα. Μας έπεισε με το θα χαρεί και ο μπαμπάς έτσι τα τελευταία του Χριστούγεννα. Η ψυχή της ήξερε που έβρισκε την όρεξη, καθώς έχανε τον από σαράντα χρόνια σύντροφό της. Αλλά όλοι αισθανόμασταν πιο κοντά σε επιτάφιο, από ότι στο ψεύτικο έλατο. Ναι τον περιμέναμε, αλλά μας την έσκασε και έφυγε ανήμερα του Αι Γιαννιού. Πλέον επιβεβαιώθηκε επισήμως η αίσθηση των πιο περίεργων Χριστουγέννων, μια που κλείσαμε ένα μήνα σχεδόν σε κατ' οίκον περιορσμό και θα είμαστε μέχρι πάλι αυτή την ημερομηνία που φεύγουν οι καλικάντζαροι.

Τώρα λοιπόν έχω βαλθεί να πιστεύω ότι είναι η κατάλληλη στιγμή για να πάω κόντρα στη διάχυτη αίσθηση του τέλους. Να στολίσω όπως στολίζαμε μικροί κυρίως τα όνειρα μας με πολύχρωμα λαμπιόνια και φωτάκια, να ακούω μουσικές και τους υπέροχους ψαλμούς  των Χριστουγέννων, ελπίζοντας ότι το πνεύμα της αγάπης θα διαποτίσει τις καρδίες όλων μας, ιδίως τώρα που το έχουμε πιο πολύ ανάγκη. Άμα μπω και στην κουζίνα για να φτιάξω γλυκά, τότε είναι που θα ανησυχήσω πραγματικά! Μέχρι τότε, ας ανησυχούν οι υπόλοιποι και ας αναρωτιούνται: Μα τι πίνει και δε μας δίνει;

   Ιδιόμελα των μεγάλων ωρών των Χριστουγέννων - YouTube