Ανάλυση->Παράλυση

 https://www.youtube.com/watch?v=eGFJhExa4Qc

Μια μέρα ακαθόριστης εποχής, ξέρεις σαν και εκείνες που δεν έχουν αποφασίσει, είναι Άνοιξη; ε και θα βρέξω. Πώς είπες είναι Φθινόπωρο; Ε και θα βγάλω έναν ήλιο να θέλεις να πας στην παραλία να την αράξεις με τις ώρες. Ε μια τέτοια μέρα φαντάσου, βρισκόμαστε στο παλιό εργοστάσιο Πορσελάνης στη Νέα Μάκρη, που βρίσκεται πίσω από το πρώτο Γυμνάσιο/Λύκειο και δίπλα στη Λαϊκή Αγορά της περιοχής. Ένας χώρος στην απόλυτη εγκατάλειψη από το 1962. Διάφοροι αδιάφοροι πάνε εκεί από γκραφιτάδες, παιδιά για τη δόση τους, άστεγοι να προστατευτούν από τη βροχή και την αδιακρισία των καθώς πρέπει. Εκεί λοιπόν βρέθηκα πριν περίπου δυο χρόνια, πριν τις φωτιές, για να χαζέψω δημιουργικά άτομα επί τω έργω. Η Άννα-candyblue έκανε τα κολάζ της στους τοίχους, o Μήτσος ο "μικρός" της παρέας τοίχους ζωγράφιζε και πόρτες και όταν βαρέθηκα να στήνω μια σύνθεση "δρόμου" από τις κουλές μου την 8η Μέρα, που η ψωνάρα τη φωτογράφισα μετά, περισσότερο για να τη θυμάμαι και να γελάω. Και αυτό γιατί μου αποσυμβόλιζε το εφήμερο της ύπαρξης, όντας ένα παράθυρο (της) ή στην εγκατάλειψη.

Τότε πήρα τη φωτογραφική και έκοψα βόλτες μέσα στους χώρους του εργοστασίου. Και φωτογράφισα κλίβανους, παρατημένα εκμαγεία και κιούπια, εργαλεία που έλεγαν τη δική τους αγνοημένη ιστορία εγκατάλειψης. Ανάμεσα στους παρακείμενους χώρους είχαν φυτρώσει βουνό τα αγριόχορτα. Η εναλλαγή της βροχής με τον ήλιο τα έκανε να γυαλίζουν δίνοντας τη ψευδαίσθηση της συνέχειας. Όπως μπήκα στον πρώτο βοηθητικό χώρο, εντόπισα μέσα στο σκοτάδι δύο μάτια που γυάλιζαν. Μου είχαν κοπεί τα γόνατα και παρέλυσα στιγμιαία, μέχρι να ανάψει ένα σπίρτο, να μου πει μη φοβάσαι και να ζητήσω συγνώμη που πάτησα την κουρελού, που είχε για να κοιμάται. Γέλασε και μου είπε όλα εντάξει, αυτό γίνεται τις Κυριακές. Αλλά εκείνο που αξίζει να φωτογραφήσεις είναι δίπλα τα καμένα, είπε και φυσώντας το σπίρτο τυλίχτηκε και πάλι το σκοτάδι. Από εκεί είναι η πρώτη φωτογραφία. Το καμένο γραφείο που όλο και κάποιος πάνω του έγραψε ένα γράμμα... 

Μα γιατί μας τοποθέτησα χωρικά και χρονικά στην εγκατάλειψη θα αναρωτηθούμε για λίγο όλοι μαζί. Ο λόγος του παραλόγου που θα παραθέσω, έγκειται στο γεγονός της αντίθεσης με τη τρέλα που ζούμε αυτό τον καιρό. Το πρωί ανατρίχιασα ακούγοντας την ελπίζω τραβηγμένη από τα μαλλιά, αν όχι από τα μυαλά είδηση, που θέλει έναν στους τρεις Θεσσαλονικιούς να είναι φορέας κορωνοϊού. Μου την είχε βαρέσει στον εγκέφαλο, ο επιβεβλημένος εγκλεισμός. Όταν δεν είναι κάτι της επιλογής μου, μου συμβαίνει. Αλλά εκείνη τη στιγμή, που διάβαζα την είδηση, μου ήρθε η αίσθηση του πριν να ανάψει εκείνος ο άγνωστος το σπίρτο. Ο φόβος, η εγκατάλειψη και το ανυπεράσπιστο ανάμικτα σαν παγωτό, μου έδωσαν μια γροθιά όχι στο στομάχι, αλλά στο κεφάλι σαν αιτία παράλυσης. Η αντίληψη του εφήμερου και της περατότητας μου άφησε τη γεύση της αναγκαιότητας στο στόμα. Γλυκόπικρη γεύση. Να θες να μοιραστείς το χρόνο και την ενέργεια το είναι σου δηλαδή για να εκτιμήσεις την αξία και να περιορίζεσαι πρακτικά από τις επιταγές άλλων και των ορίων που καθορίζει η έννοια της προσωπικής ευθύνης. Άλλοι εννοούν σαν εγωισμό την αξιοπρέπεια και άλλοι την αντιλαμβάνονται σαν όριο συνενοχής. Άσχετο και τόσο σχετικό. Όπως άλλωστε είναι και τα περισσότερα πράγματα στη ζωή. Ίσως αυτά ερχόμαστε να ανακαλύψουμε και να ανατρέψουμε μέσα μας. Η αίσθηση του ανήκειν, της ανάγκης κανόνων και της ανάληψης της ευθύνης της εγκατάλειψης. 

https://www.youtube.com/watch?v=sPmnLY7KCRU