Μείνε στα ρηχά

 

RUMI | مولانا Arrival of Winter - YouTube

Άρχισε ο χειμώνας, μέσα έξω χειμώνας πια. Καιρός ήταν! Έξω από το παράθυρο κοιτάω τα φύλλα που κουνάει ο αέρας χωρίς σχεδόν να τα αγγίζει. Αόρατο το άγγιγμα του για το ανθρώπινο μάτι. Μα το νιώθω πάνω στο δέρμα όταν εκτίθεμαι. Σα να με κοιτάει και εκείνος ο αέρας αδιάκριτα και να θέλει να επιβάλει την παρουσία της απουσίας σου. Να την επιτείνει. Κρυώνουν τα δάχτυλα από το άγγιγμα που τους λείπει. Αυτό μου έχει στερήσει  η καραντίνα και ο συνεπακόλουθος εγκλεισμός της. Ψέματα, με έχει σιχαθεί σχεδόν, γιατί έχω καταντήσει λούτρινο το σκύλο από τα χάδια. Αλλά δεν είναι το ίδιο! Διαμαρτύρεται, γιατί είναι με τις ώρες του, όποτε θέλει εκείνος, αλλιώς θέλει την περίφημη ησυχία του. Αφού αναρωτιέμαι σκύλο έχω ή γάτα; Μου δίνει την απάντηση ο ίδιος με τη συμπεριφορά του. Γατόσκυλο!  

Τα όνειρα από χώμα μου φύσηξε ο αέρας σήμερα στο στόμα. Ίσως επειδή τη φωνή ερωτεύομαι ακόμα. Η ρωγμή της φωνής, το σύρσιμο των φωνηέντων και η κατάληξη στα ασύμφωνα  σύμφωνα. Μάλλον δεν ξέρω, πρέπει να είναι κατάλοιπο της παιδικής ηλικίας. Μου αρέσει να μου διαβάζουν. Δε με ερεθίζει απλά, όσο με εξιτάρει. Ο άλλος να προσπαθεί να χρωματίσει με τη φωνή τις λέξεις, τα νοήματα, τις κινήσεις και τις πράξεις. Άλλη διάσταση παίρνει ένα κείμενο όταν διαβάζεται φωναχτά. Σα να μαθαίνεις απ' έξω το μέσα. Ίσως ένα από τα καλύτερα δώρα που πήρα ποτέ στη ζωή μου και ας μου το πήραν πίσω, να ήταν μια κασέτα με μαγνητοφωνημένα ποιήματα. Καλύτερα εδώ που τα λέμε, που την πήρε μαζί φεύγοντας, γιατί που θα έπαιζε τώρα; Και ας το έκανε σαν τελικό χτύπημα. Στο βάθος κήπος ακουγόταν κλασσική μουσική και έδενε κόμπους και φιόγκους με τον τονισμό το αίσθημα. Κανένα περιθώριο δεν άφηνε, η κάθε παύση μου λεηλατούσε την ύπαρξη. Δεν έδινα σημασία τόσο στις ρίμες, στα νοήματα, στις εικόνες. Τα αισθανόμουν να δίνουν μάταιο αγώνα κόντρα στο πως άγγιζε το ηχόχρωμα της ανάγνωσης κάθε σκέψη. Το γεγονός ότι η φωνή βγαίνει από μέσα ακροβατώντας και νυχοπερπατώντας αναλόγως τις φωνητικές χορδές και περιέχει οξυγόνο κάθε ανάσα, με αιχμαλωτίζει με δεσμά αδιόρατα και αξεπέραστα. Με τη θέληση μου σκλαβώνομαι. Ίσως για αυτό μισώ παραδόξως τα τηλεφωνήματα. Αντιστέκομαι στη διεκπεραιωτική  τους διάθεση, στο ξεπέταγμα. Θέλω επικοινωνία βάθους και βυθού, όχι στα κρύα του λουτρού. 

Κι όλο αυτό γιατί είμαι ελαττωματικό μοντέλο, ως προς την όραση. Ναι με διορθωτική επέμβαση καταρράκτη προ εικοσαετίας και βάλε για να απαλλαγώ από φακούς και γυαλιά η υπερμύωψ. Μια ψυχή που ήταν να βγει, βγήκε πριν την ώρα της. Στον κόσμο μου μονίμως. Ουσιαστικά δεν ακούω και δε βλέπω μπροστά μου, όταν δε δίνω σημασία.  Άλλο κατάλοιπο κι αυτό, μια που σαν παιδί δεν παραδεχόμουν για τρία συναπτά χρόνια το πρόβλημα και προτιμούσα να βλέπω θολά τα πάντα και τους πάντες γιατί το είχα συνηθίσει και μου άρεσε. Σα τα βουνά τα χιόνια και η θάλασσα τα κύματα. Σηκωτή με πήγαν στον οφθαλμίατρο, όταν το πράγμα είχε φτάσει στο απροχώρητο και κόντεψα να μπω στην τηλεόραση για να δω τον Γιάννη και την Μαρία. Ραντεβού κι αυτό του σεισμού και του συρμού. Για αυτό λοιπόν, αν δε τραβήξει κάποιος την προσοχή μου, απλά δε τον βλέπω. Το  φυσικό συνεπακόλουθο αμέτρητες παρεξηγήσεις και άντε να εξηγήσεις το απίστευτο κι όμως αληθινό. Για αυτό η εξωτερική εμφάνιση δε με εντυπωσιάζει. Ίσως μόνο κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά πάλι να διαδραματίζουν το δικό τους ρόλο. Και αυτό γιατί θα έχουν προσελκύσει την προσοχή μου, προτού μεσολαβήσει η αφή. Ναι, αφού έχει υποταχτεί από τη φωνή το ενδιαφέρον μου, έρχεται η αφή. Το άγγιγμα έρχεται να διαπεράσει τον προσωπικό χώρο σε δεύτερη φάση. Και μπορεί να είναι από τυχαίο και άλλο τόσο μοιραίο. Ένα φευγαλέο ακούμπημα δαχτύλων, ένα σφίξιμο του ώμου, δάχτυλα που ακουμπάνε στο γόνατο κάτω από το τραπέζι. Και αυτό σε συσχέτιση με ελάττωμα πάλι. Η περιβόητη ατσαλοσύνη μου και αδεξιότητα έχει ως αποτέλεσμα να μη βολεύομαι πουθενά. Πινέζες και καρφίτσες έχουν οι καρέκλες. Και όσο και αν προσπαθώ να μην πιάνω χώρο, να μη μπαίνω στη μέση και να μαρμαρώσω κάπου, δεν προκύπτει εύκολα! Για αυτό προτιμώ τις πολυθρόνες, τα μαξιλάρια και τα πατώματα. Από τη συνήθεια πάλι να βυθίζομαι. Μάλλον πρέπει να το προσέξω αυτό!

Για την κόντρα τώρα που άρχισαν τα κρύα έβαλα εικόνα παραλίας; Και όχι μιας οποιαδήποτε, αλλά αυτής που βλέπει αντίκρυ την Τροία στο περίπου. Μπα όχι, είναι επειδή νοσταλγώ και στερούμαι. Και μπορεί να μην είναι το στερητικό α, που αλλάζει την έννοια της υπόλοιπης λέξης και την κάνει να έρχεται σε αντίθεση. Αλλά, αφορά το γεγονός ότι όταν αρχίζει ο χειμώνας προσωπικά μου αρέσει να κόβω βόλτες στις άδειες παραλίες. Και αυτό γιατί δεν κινδυνεύω να πατήσω κανένα σώμα, από το πουθενά να διαμαρτυρηθεί κανείς για την άμμο που σηκώθηκε και να ακουστεί η τσιριχτή φωνή μιας μάνας που ουρλιάζει στο παιδί της "Μείνε στα ρηχά, να σε βλέπω". Σα να λέει στο παιδί της μείνε στα ρηχά νερά και τις σχέσεις.  Όχι κυρά μου, άσε το παιδί να πάει στα βαθιά και πήγαινε και εσύ μαζί του να μη φοβάται. Αν νομίζεις, ότι έτσι θα είναι καλύτερα και για τους δυο. Άλλωστε, μην ξεχνάς ότι δε θα είσαι πάντα εκεί να το προστατεύεις από τα βάθη και τα πάθη του. Τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, θα ήθελα να έβαζα φωτογραφία από βουνό. Μου αρέσουν και τα βουνά για αλλαγή. Να τα ανεβαίνω βήμα το βήμα να μπαίνει το μποτάκι μέσα στη λάσπη, όπως στη λάσπη της ματιάς. Και για εκείνο το πρόσεχε που πατάς. Το ενδεχόμενο του να γλιστρήσεις στην αγκαλιά του άλλου σαν άλλοθι. Αλλά ας όψεται η ανάγκη άμυνας και εγκλεισμού. Ακόμα μου χρωστάς μια βόλτα στο βουνό άλλωστε από όσο θυμάμαι. Δε θα έπρεπε, αλλά μέχρι να ξεχάσω ή να ξεχαστώ, θυμάμαι...

Φατμε - Ειναι οπως Παλια - YouTube