Μικρές σκιές

https://www.youtube.com/watch?v=1gOeCHgBPF8

Με αυτά και με αυτά, κλείσανε τις παιδικές χαρές και δεν έχουν που να κάνουν τσουλήθρα οι λέξεις...  Ναι εγώ για αυτό τριγυρνάω στις κούνιες  και τις χαζεύω για να βλέπω τις λέξεις που διστάζω να ξεστομίσω να αγκομαχούν στην προσπάθεια να ανέβουν όχι από τη μεριά της σκάλας, αλλά της γλίστρας. Γιατί καθώς βλέπω τα παιδιά που προσπαθούν αντίστοιχα, τους φορτώνω τηλεπαθητικά τη λέξη που με βαραίνει, που δε λέει να βγει και αν καταφέρουν να φτάσουν μέχρι την ας πούμε πλατφόρμα και μετά να γλιστρήσουν κανονικά, τότε το παίρνω απόφαση, ότι θα το πω κι εγώ, τι στο καλό. Μη μου πεις ότι δεν είναι δόκιμη μέθοδος για να καταλήγει κανείς σε δύσκολές αποφάσεις; Ε τι τώρα να μαδάω μαργαρίτες, ή πασιέντζες να ρίχνω ή να το παίζω κορώνα γράμματα; Μπανάλ δε λέει. Ξέρω τι θα σκεφτείς ωριμότης μηδέν, όπως και ορατότης άλλωστε! Ναι κοίτα και τα ώριμα φρούτα πως πέφτουν καταγής...Πριν κρίνεις όμως, απλά κατανόησε ότι νιώθεις αλλιώς εσύ την εσωτερική σου φωνή να σου μιλά. Εγώ πάλι τη νιώθω έτσι, μέσα από την παρατήρηση και τη μετάθεση. Απλά δικαιολογίες λέω. Τί φταίω εγώ που δε τις ρίχνω στα σαράντα κύματα γιατί τις θεωρώ σαν άγκυρες και χάνω το μέτρημα;  

https://www.youtube.com/watch?v=5h1jYRnvRJc

Φταίει που τις παιδικές χαρές τις άλλες τις ξεχασμένες, τις άφησα πίσω μου μια για πάντα εδώ και καιρό.  Όχι μη το παρεξηγείς. Ναι είχα μια ωραιότατη παιδική ηλικία μέχρι ένα σημείο. Απλά, όταν έγινα συνομήλικη με τη μαμά μου σε συναισθηματική νοημοσύνη, μετά έπρεπε μία από τις δύο μας να παίξει το ρόλο του προστάτη και η άλλη του παιδιού. Και εκεί είναι που χάθηκε το παιχνίδι, γιατί έγινε αναδιανομή ρόλων. Και αυτό γιατί η μαμά μου έζησε μια δραματική παιδική ηλικία, μοναχοπαίδι, εσώκλειστη, κακομαθημένη όσο και στερημένη αγάπης, αποφάσισε ότι σκοπός της ζωής της ήταν να κάνει αυτό που δεν έζησε, οικογένεια για να παίζει μαζί τους την οικογένεια. Με αποτέλεσμα μέχρι τα εικοσιπέντε της να έχει κάνει τρία παιδιά και δύο αποβολές σε δίδυμα. Και μετά να κάνει την εφηβική της επανάσταση. Αυτό το συνειδητοποίησα τον περασμένο Σεπτέμβρη από μια κουβέντα με την από σαράντα χρόνια κολλητή μου, που ούτε λίγο ούτε πολύ μου είπε: "Εγώ πάντως σας θυμάμαι να μεγαλώνετε σχεδόν μόνοι σας εσύ και ο αδερφός σου. Η μαμά σου όλο σε δουλειές κάπου ήταν και κάτι άλλο είχε να κάνει." Και έτσι ήταν! Δε την κατηγορώ. λαχείο η ζωή τί τα θες; Όταν αφήνουμε το παρελθόν να μας καθορίζει, συνεπέστατα μας σέρνει η αλυσίδα είτε από το λαιμό είτε από τα πόδια. 

Και αυτός είναι ο κύριος λόγος που έχω καταλήξει να αφήνω τα πράγματα να εξελίσσονται και να ακολουθώ τους ρυθμούς τους. Τα αποδέχομαι όπως είναι, γιατί ο δρόμος δε σημαίνει κάτι αν δεν κάνεις κάτι με το χρόνο σου. Αυτό μέχρι την ανατροπή της εξέλιξης τους. Γιατί η ζωή, μας επιφυλάσσει μόνο εκπλήξεις και αυτό ακριβώς είναι που την κάνει πιο ενδιαφέρουσα και ενίοτε ανυπόφορη. Λέμε τώρα για γκρίνια ανυπόφορη, γιατί όπως έχουμε ξαναπεί νομίζω ότι λέει και ο αδερφός μου, ο Θεός σε κανέναν δε στέλνει σταυρό που δε μπορεί να σηκώσει, όλα γίνονται για να καταλάβει τη μέσα του δύναμη. Α ρε πάτερ είσαι ειδικός σε αυτά, οπότε ουδεμία αντίρρηση σου φέρνουμε και ευθύνη δεν παίρνουμε!

Από τότε πάντως, μου έχει μείνει η απορία:"Πού ρίχνουν τη σκιά τους τα αστέρια;"  Η απάντηση που μου δόθηκε κάποτε, πάλι στης παιδικής χαράς την κούνια ήταν: στους έρωτες. Και όταν συνέχισα τη συζήτηση με ένα ¨Α ναι;" Η επιβεβαίωση ήταν: Ε ναι για αυτό είναι αβάσταχτοι, τραγικοί όσο και κωμικοί!

Κωμικοί έρωτες – Μίλαν Κούντερα

« Διασχίζουμε το παρόν με τα μάτια δεμένα, το πολύ-πολύ μπορούμε να διαισθανθούμε και να μαντέψουμε αυτό που ζούμε τούτη τη στιγμή. Αργότερα όμως, όταν λύσουμε τα μάτια μας, αντιλαμβανόμαστε τι ζήσαμε και κατανοούμε τη σημασία του.»

Ο έρωτας ξεκινά πάντα με χαμόγελο. Δεν καταλήγει όμως πάντοτε με αυτό. Όμως έτσι πρέπει να το βλέπει κανείς: ως ένα αστείο, που περιμένει να καταλάβουμε το νόημά του, για να διασκεδάσουμε μαζί του μέχρι τελικής πτώσεως