Ζικ Ζακ

 

(1) But Beautiful - Katerina Polemi LiVE - YouTube

Το έζησα κι αυτό. Ειλικρινά, δεν είναι απλή ευχαρίστηση, είναι ευδαιμονία να μπορείς να αισθάνεσαι ότι ζεις. Παίρνουμε τόσο δεδομένη την εμπειρία της ζωής, έτσι όπως την κατακερματίζουμε σε κουτάκια και στιγμές, που ξεχνάμε να την ζούμε ουσιαστικά και ολοκληρωτικά. 

Να είμαστε συγκινημένοι, όπως η φύση για τον ήλιο και το φεγγάρι που χαράζουν και δύουν στη συναρπαστική τους εναλλαγή. 

Να είμαστε ευγνώμονες για τα χαμόγελα, τις κουβέντες τα σ' αγαπώ που ανταλλάξαμε, για τις στιγμές που μοιραζόμαστε. Και ακόμα και αν δεν ήταν με λέξεις, αλλά με τρυφερές κινήσεις και  πράξεις, με την παρουσία.

Να τις ευχαριστιόμαστε στην ολότητα τους σαν δώρα χωρίς επιστροφή.

Να είμαστε ικανοποιημένοι από αυτό που δίνουμε και όχι με αυτό που παίρνουμε και τα υπόλοιπα που μας αφήνουν ή αφήνουμε.

Να ευχαριστούμε την καλή μας τύχη, τη μοίρα, το Θεό, όποιο Θεό πιστεύουμε δεν έχει σημασία τι όνομα του δίνει ο καθένας, που αξιωνόμαστε να περπατάμε σε αυτό τον πλανήτη και να βιώνουμε τις εμπειρίες που μας επιφυλάσσει η κάθε μας στιγμή. Καλές ή κακές, γιατί κακά τα ψέματα από όλα έχει ο μπαξές. Και δοκιμασίες και χωρισμούς και απώλειες, αλλά να τα ζούμε όλα όπως ο καπετάν Μιχάλης του μέγιστου Καζαντζάκη.

 Εγκαταλείπω το πρώτο πληθυντικό, σαν πολλοί μαζευτήκαμε εδώ και δεν ξέρω αν συμβαδίζουμε...

Μιλώντας για βάδισμα, έχω κατά νου ότι η ζωή δεν είναι μία ευθεία γραμμή. Κάπως σα τους κάβουρες που περπατάνε πλάγια, κάποιοι συμπεριφέρονται πλαγίως. Για μένα πάντως η πορεία μου πάντα θα είναι με ζικ ζακ. Και στα πλαίσια του ζικ θα μοιραστώ τη σημερινή εμπειρία ευδαιμονίας. Η σχετική απόλαυση του σήμερα που μου άφησε τη γλύκα τη δικιά της με τη σειρά της, αφορούσε τις βόλτες μας στον Πειραιά, που  όσο περνάνε οι μέρες και οι γιορτές πλησιάζουν, γίνεται όλο και πιο μαγικός. Φαίνεται ακολουθεί τη μέσα διάθεση, οπότε δεν έχει και άλλες επιλογές!  Αλλά η απόλυτη ευχαρίστηση που προανέφερα, ήταν άλλη και ίσως πιο μεγάλη!  Μια που με αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, τα ταξίδια τείνουν να γίνουν χίμαιρα. Όχι η μυθολογική το τρίμορφο τέρας που έβγαζε φλόγες και προέκυψε από την ένωση της Έχιδνας και του Τυφώνα και ήταν κάτι ανάμεσα σε λιοντάρι, κατσίκα και φίδι. Και που ο Βελλεροφόντης για να την εξοντώσει χρειάστηκε να εκτοξεύσει βέλη και το δόρυ με τη μολυβένια μύτη για να της κατακάψει τα εσωτερικά της όργανα. Έλεος δηλαδή τον απέθαντο είχε! 

Ενώ στα πλαίσια του ζακ, μιλάω για τα ταξίδια, αυτά τα όνειρα της θερινής ή χειμερινής νύχτας ανάλογα το σε ποια πλευρά του ημισφαιρίου βρίσκεται ο καθένας, που ιού παριστάμενου δεν προκύπτουν επί του παρόντος. Και επειδή και γιατί ανάμεσα σε άλλα ζω για αυτά, η εγγυημένη και ασφαλής λύση που έχω βρει είναι τα ντοκυμαντέρ.  Λοιπόν χάρη στο ίντερνετ, βλέπω τα μέρη στόχος και τα ζω μέσα από τα μάτια άλλων θέλοντας και μη. Δεν ξέρω αν είναι ουτοπία να θέλει να πάει κανείς στη δική του φρουτοπία, που θα έλεγε και μια ψυχή, που καλά να είναι όπου κι αν είναι. Άσε που για μένα δεν είναι μόνο μία! Έτσι, ένα από τα ταξίδια ζωής που θα ήθελα να κάνω αν και ομολογώ ότι δε συμπαθώ ιδιαίτερα το κρύο, είναι στον Αρκτικό Κύκλο και στη Σκανδιναβία, που έχει τη δικιά της ιδιαίτερη μυθολογία. Και όχι για τα τρολ, τα ξωτικά και τους γίγαντες. Ούτε καν για να βρω ένα από τα κλαδιά του Ύγκντρασιλ  ή να περιπλανηθώ Στο Χελ, το Μίντγκαρντ και το Άσγκαρντ δηλαδή στη Γη των Ανθρώπων, των Νεκρών και των Θεών αντίστοιχα. Και λυπάμαι δε με ενδιαφέρει ιδιαίτερα αν Νόρν υπάρχουν ή οι Βανίροι ή Εσίρ ο Αλφαντούρ  και ο Όντιν. Σας τα χαρίζω όλα αυτά χωρίς καμία πρόθεση βλασφημίας βέβαια. Εμένα άλλο με καίει, αυτό που οι Φινλανδοί ορίζουν ως revontulet , oi Σαμι αποκαλουν Guovssahasat  και ο Γαλιλέος ονόμασε το 1619 Aurora borealis.  Αχ ναι  από τα τέλη Σεπτέμβρη μέχρι περίπου τα τέλη του Μάρτη αυτή είναι η ιδανική περίοδος για να δει κανείς το φως που μπορεί να ακουστεί, ή αν προτιμάτε τις φωτιές των αλεπούδων,  ή τις ψυχές των νεκρών παιδιών που παίζουν στον ουρανό όπως τις θεωρούν οι Ινουίτες της Γροιλανδίας.

Δε με ενδιαφέρει η επιστημονική εξήγηση που αφορά το μαγνητικό πεδίο της γης, τους πόλους και την ηλιακή θερμότητα. Όπως δε με ενδιαφέρει τι όνομα ή δοξασία δίνει κανείς στη μαγεία του να το ζει. Το μόνο που με ενδιαφέρει είναι η συγκίνηση του να το ζήσω. Σας παρακαλώ να μου το εύχεστε, όπως και εγώ για εσάς, για όποιο παιδικό όνειρο ή στόχο έχετε! Μέχρι την εκπλήρωση των ονείρων δείτε πως το έζησε η absolutely fabulous (1) Joanna Lumley in the Land of the Northern Lights - Part 5 - YouTube (για τους βιαστικούς 4.40 και μετά, αρχίζει το όνειρο ζωής!)