Το ραντεβού των εγωισμών

Συναντιούνται ποτέ; Και ποιο ουσιαστικά είναι το σημείο συνάντησης; Δεν ξέρω αν υπήρξα ασυνεπής σε αυτό το ραντεβού. Μήπως είναι στην υποχώρηση ή στο ποιος έχει το πάνω χέρι; Μήπως είναι εκεί που συναντιούνται τα δύο χέρια, χωρίς να τα δίνουν; Εκεί που συναντιούνται τα χαστούκια της μοίρας; Στα κοκκινισμένα μάγουλα. Στις δίδυμες φλόγες; Στο εδώ που είναι το εγώ; Στο αλλού νυχτώνει, όταν εδώ ξημερώνει; Στο ημέρωμα των ονείρων; Στο πουθενά και με την καμία; Στο εκεί που είσαι ήμουνα και εκεί που είμαι θα έρθεις; Στη μετατόπιση; Στους συνεχείς συμβιβασμούς και τις παραχωρήσεις;  Στο γυρίζω και το άλλο μάγουλο στο ράπισμα; Η ταπεινότητα και η αγάπη δε σημαίνουν τίποτα πια; Η επιλογή και το δικαίωμα;  Το σου κάνω χώρο να είσαι ο εαυτός σου; Στη συνάντηση των φόβων; Βάλε τα χαρτιά σου πάνω στο τραπέζι.  Μήπως είναι στην εναλλαγή της σκιάς με το μέσα φως; Μήπως είναι στο καθρέφτισμα και στην αντίληψη του ειδώλου ως όλου;

Υποθέσεις κάνω. Και μία από αυτές γίνομαι. Σταθερές δεν υιοθετώ πια. Δεν έχω απαντήσεις. Απορίες ναι. Ή για να είμαι πιο σαφής, η αμφισβήτηση γίνεται η πιο σταθερή μου όχι αξία, αλλά σανίδα σωτηρίας. Κρεμιέμαι από πάνω της σαν αιωρούμενο φωτιστικό και προσπαθώ να βρω την άκρη. Να βγω από τη δίνη των δεδομένων των άλλων. Όχι δε θέλω να τα αντικαταστήσω με δικά μου δεδομένα. Ούτε με παραλείψεις και παραλειπόμενα, ούτε με αστερίσκους και υποσημειώσεις, την ουσία ψάχνω μέσα στην απόλυτη σύγχυση. Και αυτό που αντικρίζω και αντιλαμβάνομαι  είναι στερεότυπα και πειρασμούς που οδηγούν μαθηματικά στο διχασμό και την κόντρα, στη διαίρεση και την αντιπαράθεση. Σαν τις υποφωτισμένες εικόνες που επειδή το φως έρχεται με αντίθετη φορά από κάτω προς τα πάνω, επιτείνει το σκοτάδι και υπομένει μουντά πρόσωπα και σκιαγμένες ψυχές. Και έτσι μου έρχεται να κλείσω μάτια, ψυχή, γέφυρες και σύνορα. Και όχι να βγω αλλά να κλειστώ στο καβούκι μου σα τη χελώνα. Αχ τα μαθήματα μου φύση δε τα πήρα ακόμα. Αντιστέκομαι στην έντονη επιθυμία και ανοίγομαι περισσότερο στην πιθανότητα. Δε με ενδιαφέρει πια πόσο βαθαίνει η πληγή. Μπορεί να γίνω και ολόκληρη μια πληγή, αλλά ο πόνος δεν αντέχεται να θυσιάζεται άλλο στην ενοχή και την ανοχή. Τι πληγώνει πιο πολύ; Ποιος εαυτός και ποιος εγωισμός πληγώνεται;   

Δεν ξέρω! Δηλώνω άγνοια. Όχι επειδή με συμφέρει. ΑΛΛΑ; Επειδή μπορείς να γνωρίσεις κάποιον , μόνο στο βαθμό που ο ίδιος γνωρίζει και αγαπάει τον εαυτό του. Αλλιώς; Μένεις ανάμεσα. Δε βρίσκεσαι. Περιστρέφεσαι. Σα τις περιστρεφόμενες πόρτες που έχουν πάνω τους καθρέφτες. Δε γίνεσαι. Κρύβεσαι. Και ταυτίζεσαι με ότι συναναστρέφεσαι και είσαι ανάλογα με τη στιγμή και τον ρόλο. Ο κακός λύκος. Ο απαγορευμένος καρπός. Το δαγκωμένο μήλο. Ο θυσιασμένος αμνός. Η γυναίκα αράχνη. Το αθώο παιδί. Ο πιστός σκύλος. Οι γκρίζες ζώνες στην ακροβασία των εγωισμών.

-Υπάρχει; -Ω ναι την γνώρισα!- Πού;-Στα αληθινά παραμύθια!-Για πες πως είναι; Πως την λες;

Δύσκολή αγάπη! Έτσι την γνώρισα, την χώρεσα και την συγχώρεσα. Σα τις γάτες που πάνε στον άλλον, κατ' επιλογή και στο γιατί και στο πότε. Και φυσικά και στο για πόσο. Έχεις δει γάτα να πηγαίνει ανεξαιρέτως σε όλους; Εκτός κι αν έχω γνωρίσει μόνο εγώ γάτες επιλεκτικές! Ο αυτάρκης και ανεξάρτητος εαυτός τους, δε θα τους το επέτρεπε να φερθούν, να αγαπήσουν και να αγαπηθούν διαφορετικά.  Όταν αισθάνονται έτοιμες να δεχτούν και να εμπιστευτούν την αγάπη μόνο τότε! Γιατί μόνο τότε σου αναγνωρίζουν το δικαίωμα να της χαϊδέψεις και κάνουν ακριβώς το ίδιο.  Σα του Μικρού Πρίγκηπα το τριαντάφυλλο κατάλαβες, ή όχι ακόμα; 

ΤΟ ΔΕΙΓΜΑ https://www.youtube.com/watch?v=A2o6FGqjwGg&list=RDEM9Qgwm90C1EdM2iSqkQHhCA&index=28

ΚΑΙ ΤΟ ΟΛΟ https://www.swr.de/swrclassic/symphonieorchester/av-o1098811-100.html