Ο τροχός της ζωής
Μη τα ξαναλέμε, βαριέμαι. Θα γυρίσει ο τροχός, θα κάνει ότι καταλαβαίνει ή προλαβαίνει ο φτωχός. Για τον πλούσιο δε μας είπε τί θα κάνει η παροιμία! Επίσης για να μη ξεχνιόμαστε, δε μας είπε το γιατί και πότε είναι το καίριο σημείο που γίνεται αυτό το γύρισμα του τροχού. Τέλος δε μας είπε αν η βάση της συνεννόησης, το κριτήριο δηλαδή, αφορούσε τα χρήματα αποκλειστικά και μόνο, ή μπορεί να ήταν άλλο τα αισθήματα για παράδειγμα. Μετά από αυτές τις επισημάνσεις μάλλον θα συμφωνήσετε μαζί μου, ότι οι παροιμίες όπως και οι χρησμοί της Πυθίας αφήνουν κενά και περιθώρια ποικίλων ερμηνειών.
Αλήθεια, το γνωρίζετε ότι ο "παππούς" της ιστορίας ο Πλούταρχος έζησε περίπου 89 χρόνια (!) και υπήρξε για 29 χρόνια αρχιερέας και επόπτης στο μαντείο των Δελφών και ότι μετά το θάνατο του μαζί του έσβησε ή αν προτιμάτε καταργήθηκε το μαντείο; Μπα, πιο πιθανό θα είναι να ξέρετε τον άλλο Πλούταρχο τον Γιαννάκη. Τι Γιάννης, τι Γιαννάκης;! Παρόλο που ο ίδιος, ο παλιός ο Πλούταρχος, δε δήλωνε ιστορικός, αλλά βιογράφος και φιλόσοφος με δική του σχολή στη Χαιρώνεια με πλατωνικές επιρροές, έγραψε τα περίφημα του Ηθικά και όχι μόνο, για να αποφύγουν οι αναγνώστες τα λάθη αφού παραδειγματιστούν από τις αρετές των πρωταγωνιστών των κειμένων του. Λοιπόν έγραψε ιστορία περισσότερο με τις παράλληλες ζωές- Βίοι Παράλληλοι, παρά για τα υπόλοιπα 129 σωζόμενα έργα του, αλλά ποιος δίνει σημασία;
Εξίσου ασήμαντη μάλλον είναι η αξία της ζωής. Αλλιώς δεν εξηγείται. Πλέον πιο ουσιαστικό είναι να περνάμε καλά από το να είμαστε καλά. Δεν εντοπίζετε την ουσιαστική διαφορά; Αλήθεια; Μια από τις πρώτες ερωτήσεις που θα κάνουμε σε μια συνομιλία: "Τί κάνεις, καλά είσαι;" Ναι έχουμε ξανά αναφερθεί στα τυπικά και τα συνηθισμένα. Πως θα μου πείτε, στη συνέχεια ρωτάμε και το : "Πώς τα περνάς;" Και ας έχουμε την υποψία, ότι η απάντηση που θα πάρουμε ή θα δώσουμε θα είναι το ίδιο τυπική και ανούσια με την ερώτηση. Πράγμα που σημαίνει ότι έχουμε αντίληψη του γεγονότος, ότι είμαστε περαστικοί, αλλά κατ' ουσία το ξεχνάμε. Εσκεμμένα το παραβλέπουμε και θέλουμε να δίνουμε διάρκεια στην ύπαρξη και τη συζήτηση. Με άλλα λόγια να αγαπιόμαστε δηλαδή! Αλλά σαν από μηχανής θεός έρχεται η αίσθηση του ανικανοποίητου της ζωής και η απληστία στο όποιο ζήτημα. Αυτό είναι το καμπανάκι του κινδύνου, που ακούγεται καθώς γυρνάει αλλιώς ο τροχός. Η επέμβαση άλλων δυνάμεων που επειδή εμείς δεν έχουμε τη δύναμη ή τη σύνεση να αξιολογήσουμε τη βαρύτητα της ύπαρξης, το κάνουν με τον πιο καταλυτικό τρόπο, ανατρέποντας δεδομένα.
Σάββατο βράδυ καραντίνα στις Σπέτσες. Φαίνεται βαριόταν και αυτός την κλεισούρα των Αθηνών. Έτσι αποφάσισε να την περάσει αυτή τη φορά στο εξοχικό στο νησί. Αλλά χρειαζόταν ένα μεταφορικό μέσο, ένα μηχανάκι ρε αδερφέ να μπορεί να μετακινηθεί με κωδικό ή χωρίς, τι σημασία έχει; Στο μικρό νησί, όλοι γνωστοί είμαστε, και αυτός έτσι γνωστός με τον ντόπιο το μηχανικό. Μεσολάβησαν οι φίλοι, ήρθε και το έφτιαξε. Με δύο μηχανάκια οι τέσσερεις γνωστοί άγνωστοι νεαροί επέστρεφαν για το κέντρο του νησιού. Η ανωριμότητα των είκοσι τόσο χρόνων. Δεν άργησε να γίνει το κακό. Διαπληκτισμός για το τίποτα σχεδόν ποιος ξέρει; Δεν ήμασταν μπροστά. Αλλά εκείνοι που ήταν εκεί και αρχικά επειδή απειλήθηκε η ζωή τους έκαναν τις πάπιες. Καλά παιδιά, αλλά καλές είναι και οι πάπιες. Χθες το πτώμα στάλθηκε στην Αθήνα για τη νεκροψία, αφού παρατήρησε η γιατρός τη μαχαιριά. Η αστυνομία πλέον δε θεωρούσε το θάνατο λόγω τροχαίου. Έτσι ξανακάλεσε τους αυτόπτες μάρτυρες και τους πίεσε. Η αλλαγή κατάθεσης φώτισε τα συμβάντα διαφορετικά. Αρχικά απείλησε με όπλο, στις ειδήσεις είχε αποσιωπηθεί το γεγονός. Γιατί στα 22 χρόνια του να έχει ένα όπλο και ένα μαχαίρι πάνω του; Για προστασία! Από τον εαυτό του ποιος τον προστατεύει; Κανείς, είναι ενήλικος γόνος πλούσιας οικογενείας με πατέρα άρρωστο μεν αλλά με πανεπιστημιακή έδρα και διασυνδέσεις πολιτικές δε. Και ο Γρηγόρης που έμεινε αιμόφυρτος σχεδόν για καμία ώρα στο δρόμο, μίλησε στο τηλέφωνο και έλεγε πονάω στο φίλο και αδερφό του, την ώρα που μετρούσε αντίστροφα ο χρόνος της ζωής του. Ίσα που τον πρόλαβε το ασθενοφόρο. Στο νοσοκομείο κατέληξε στο τραύμα του. Σα να ήξερε ο άλλος που να στοχεύσει για να αφαιρέσει μια ζωή. Που να ήξερε το θύμα του ότι το να πάει για ένα μεροκάματο θα του στοίχιζε τη ζωή και θα πήγαινε σα το σκυλί στο αμπέλι; Αλλιώς θα τα ακούσετε και θα τα γράψουν οι ειδήσεις. Τι σημασία έχει; Στις 11 σήμερα έγινε η κηδεία. Άλλος ένας αριθμός χωρίς όνομα, ένα πονεμένο και ιδιαίτερο παιδί αλλά για τους πολλούς ένας ακόμα νεκρός στους τόσους .
Λυπάμαι δεν ξέρω το όνομα σου, εσένα που αφαιρώντας μια ζωή, κατέστρεψες τη δική σου τη ζωή, της οικογένειας σου και της οικογένειας του θύματός σου και ειλικρινά σου μιλάω, δε με ενδιαφέρει και να το μάθω. Ένα θα ήθελα να ξέρω μόνο, που ποτέ δε θα μάθω, πόσο αξίζει για σένα η ζωή; Τί κατάλαβες; Γιατί; Αυτές τις μάνες δε τις σκέφτηκες; Τον εαυτό σου; Δεν ξέρω μέσω των δικηγόρων σου τι θα επικαλεστείς αθώος, υπό επήρεια, εν βρασμώ ψυχής, παράνοια. Δε με ενδιαφέρει. Από τη συνείδηση σου κανείς δε θα μπορέσει να σε απαλλάξει. Αν έχεις δηλαδή!
Αλλά κάνε μια χάρη στον εαυτό σου, τον έλεγαν Γρηγόρη και θα μείνει για πάντα στα 26 αυτό να θυμάσαι.
*Όσον αφορά τη φωτογραφία Ο «τροχός» της ζωής (protothema.gr) *
Σχόλια