Αναθεώρηση διακυβεύματος

STEUN-ACHTUNG-AIUTO-MUSAEADA-YUANZHU

- HULP- ENJO- POMOSHCH- AIDE-                   مساعدة- 援助 کمک סיוע 援助 помощь

        https://www.youtube.com/watch?v=CTsB-llTzyc

  Οι  δύο γραμμές σε διαφορετικές γλώσσες και γραφές που προηγούνται του κειμένου είναι η ίδια η λέξη που ακολουθεί :

βοήθεια < βοηθ- (βοηθέω) + -εια < βοή + θέω (τρέχω στην βοή της μάχης για να προσφέρω τις υπηρεσίες μου)

βοή < αρχαία ελληνική βοή  θέω < θεϝ– < ινδοευρωπαϊκή (ρίζα) *dʰew-: τρέχω, ρέω)

{Τρέχω προς τη φωνή ή η φωνή που τρέχει...}

Η ετυμολογία είναι για μένα το σωσίβιο. Και η ετοιμολογία η άμυνα και η καταδίκη μου.

 Από μικρή είχα ένα μεγάλο ελάττωμα. Ο πατέρας μου το καθόριζε ως εξής: "η γλώσσα σου είναι  μεγάλη και μακριά.. από το μυαλό σου". Και είναι αλήθεια. Αντιμιλάω χωρίς να το σκεφτώ. Και γενικά το πρόθεμα αντί με χαρακτηρίζει πολύ περισσότερο από όλα τα άλλα. Με τον καιρό, έχω μάθει να ελέγχω ως ένα βαθμό τη γλώσσα του σώματος μου και να μετράω από μέσα μου πολλούς αριθμούς, πλακάκια, μπουκάλια και λάμπες, πριν φτάσω να ανοίξω το στόμα μου. Αλλά όταν ανοίγει, δε μένει πέτρα για να κρυφτώ. Γενικά αυτοί που δε με ξέρουν, λένε ότι έχω προβλέψιμες αντιδράσεις. Αυτοί πάλι που με ξέρουν και γνωρίζουν πόσο απρόβλεπτη είμαι στα συναισθήματα και στην έκφρασή τους, είναι πάντα έτοιμοι για εκπλήξεις!  

Σε αυτά τα πλαίσια, παρόλο που ενστερνίζομαι τις απόψεις του Τόλλε να ζει κανείς στο παρόν και ότι μόνο όταν συγχωρέσει για τα παιδικά του τραύματα τους γονείς του μπορεί να αγαπήσει τον εαυτό του και τους άλλους και τα σχετικά, δε βλέπω φως ως προς το δεύτερο σε πολλές περιπτώσεις. Γιατί είναι άδικο από τη μια να τους ρίχνεις το βάρος, αλλά και από την άλλη δημιουργεί μια σύγκρουση μέσα στον καθένα που μπαίνει σε αυτή τη διαδικασία, που άλλοι επιλέγουν να προσπεράσουν και να μη μπουν καν ή βαθιά μέσα της και άλλοι την πληγή κάνουν σημαία και γίνονται και σημαιοφόροι. 

Το θέμα όμως δεν είναι να συγκαλύπτεις ή να μείνεις στο θυμό και την απογοήτευση, αλλά να βάλεις τον άνθρωπό σου στη σωστή θέση μέσα σου, δηλαδή ούτε σε βάθρο, αλλά ούτε σε χαράδρα ή στον Καιάδα. Δεν είναι εύκολο, είναι σαν εγχείρηση, αυτή της ανοικτής καρδιάς υποθέτω. Γιατί έχει ως προϋπόθεση την επικοινωνία έτσι ώστε να επιτευχθεί η συναισθηματική ισορροπία και ανταπόδοση όχι των πυρών, αλλά της αγάπης. Αλλά εκεί τίθεται η άλλη τραγική ειρωνεία: πόση αλήθεια μπορεί να αντέξει ο καθένας; Τη δικιά του και των άλλων, γιατί η αλήθεια είναι μία σύνθεση απόψεων και ποτέ μόνο μία. Παράλληλα υπεισέρχονται και οι παράγοντες του χρόνου, των φόβων, των εγωισμών, των θυσιών, των ματαιωμένων προσδοκιών και ονείρων. Μέρες που είναι γιορτινές των ευχαριστιών και των πιο παράξενων Χριστουγέννων, κοίτα να δεις που για πολλούς ο ιός θα τους έρθει γάντι σα δικαιολογία απουσίας!

Δεν ξέρω ποια είναι η σωστή αφετηρία: άνθρωποι είμαστε λάθη κάνουμε, ή λάθη είμαστε ανθρώπους κάνουμε. Για μένα περισσότερο στέκει ως εξής: τα λάθη μας κάνουν τους ανθρώπους που είμαστε, ίσως και πιο ανθρώπινους! Και εκεί είναι το θέμα να τα αγαπάμε και να μαθαίνουμε από εκείνα όχι την εμπάθεια και την επικριτικότητα, αλλά την περιβόητη ενσυναίσθηση ως προς τον εαυτό μας  σε πρώτη φάση και τους άλλους κατ' επέκταση. Το να μπορώ να αντιλαμβάνομαι τις αδυναμίες μου και να τις αναγνωρίζω μου κοστίζει. Με πονάει!  Η αντίληψη της ανεπάρκειας ήταν απαγορευμένη στην οικογένεια μας. Όπως και τα δάκρυα ήταν. Αν έχεις μεγαλώσει με δύο αγόρια μαζί, το να δείχνεις ευαισθησία ήταν αφορμή για μπούλινγκ και όχι για μπόουλινγκ.  Αλλά αυτό ήταν το λιγότερο, αργά ή γρήγορα το κατάπινες σα την τσίχλα, που μη δεν πρέπει. Όμως αυτό το εκ του περισσού, ήταν το να νιώθεις ότι δε σου αξίζει να έχεις αυτό που θέλεις και να συμβιβάζεσαι με κάτι λιγότερο από αυτό που σου αξίζει, γιατί έτσι πρέπει ή έτσι βολεύει. Αυτό ήταν το χειρότερο μου. Και λειτούργησε τόσο αποπροσανατολιστικά που πλέον έχασα το στόχο και έκανα σκοπό, τους στόχους των άλλων. Και το να χορεύεις σκοπούς άλλους από αυτούς που σε εκφράζουν, σε κάνει να χάνεις λίγο λίγο τον εαυτό σου και αργά ή γρήγορα το νόημα της ύπαρξης. Βαριά και τα τσιγάρα και τα νοήματα.

Σε αυτή την περίοδο της καταναγκαστικής παύσης λοιπόν βρίσκομαι τώρα, να ψάχνω μέσα μου για τα νήματα που με συνδέουν με ότι ήρθα σε αυτή τη ζωή να επιτελέσω όχι για άλλους, αλλά για μένα. Το ερώτημα τί θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις, βρίσκει την απάντηση του όχι πλέον στο να βοηθάω ανθρώπους, αλλά στο να είμαι πιο προσηνής, πιο τρωτή. Το διακύβευμα πλέον έχει αλλάξει! Η κρίση της μέσης ηλικίας. Από τη μια μου λένε ότι είμαι μεγάλη και μου μιλάνε στον πληθυντικό και από την άλλη, αισθάνομαι πιο παιδί και από τα παιδιά τους. Ένα χαζό ίσως και μεγάλο παιδί που δε διστάζει να ζητήσει βοήθεια για να ψάχνει να βρει στα βάθη των παθών του την άκρη του, που θέλει διαρκώς να μαθαίνει νέα πράγματα και θέλει διακαώς να πιστέψει ξανά στους ανθρώπους. Πολλά θέλω, το ξέρω..!

https://www.youtube.com/watch?v=hDVpP4RUAcE

* Οι φωτογραφίες που συνοδεύουν το κείμενο είναι συνθέσεις δρόμου που αν υπάρχουν ακόμα, αν και δε το φαντάζομαι, βρίσκονται στο Ξενία του Ναυπλίου*