Με άλλο μάτι

 

https://www.youtube.com/watch?v=ZroA4VVkqUw

Καταστάσεις του μυαλού χαρακτηρίζουν οι νευροεπιστήμονες τις διανοητικές αντιλήψεις. Μα εσύ πες μου τί βάζεις πιο πάνω το μυαλό ή την καρδιά; Τα συναισθήματα ή τις σκέψεις και τις ατελείωτες τους αναλύσεις; Τι ζυγίζει περισσότερο; Έχεις αισθανθεί την παγίδα του μυαλού σου; Σε ξεπλένει ενίοτε η καταιγίδα των απόψεων σου.  Οι επιλογές διαμορφώνονται με βάση λίστας προτεραιοτήτων και δεδομένων; Ο άλλος καλύπτει αυτά τα ζητούμενα και όχι άλλα; Ποια είναι η σωστή προσέγγιση; Τί σε κρατάει πίσω; Ο φόβος της πληγής και το παρελθόν; Τα βάρη και τα υπόλοιπα που κουβαλάς από το χθες που θες να ξεπληρώσει το σήμερα; Η αγάπη δεν είναι αρκετή; Φτάνει όταν επικοινωνείται.. Αλλά όταν δε βλέπεις φως και συνεπώς παραχαράζεται η αλήθεια των συναισθημάτων, τότε αφήνεις τον άλλον στους χειριστικούς του τρόπους με τα κλειστά χαρτιά, τα πλάνα και αεροπλάνα και πας αλλού να χορέψεις το τανγκό της αγάπης. Γιατί θέλει δύο, αλλιώς χάνεται το πλοίο. 

Εξαρτάται θα μου πεις τι σου βγάζει ο άλλος; Το μάτι, την ψυχή, την πίστη, το λάδι; Αντί να σου βγάλει στην επιφάνεια τον καλύτερο σου εαυτό, επιδίδεται σε έναν αγώνα να σε φέρει στα νερά του. Να σε αλλάξει. Το θέμα είναι να μη μετανιώνεις την ώρα και τη στιγμή μάλλον με τον ίδιο! Πάντως, είναι ωραίο να σε χρειάζονται και είναι ωραιότερο αντί να την λες στον άλλο, να του λες πόσο τον εκτιμάς για αυτό που είναι. Έχω την αίσθηση ότι αυτό έχουμε ξεχάσει και όχι να μας εκτιμάνε για τα όποια αποκτήματα και τα επιτεύγματα στην καριέρα, για τις εντυπώσεις και τα ταξίδια που έχουμε κάνει, τις εμπειρίες που έχουμε αποκομίσει ή αποκοιμίσει μέσα μας. Απλά, γιατί δε μπορούσαμε να τις διαχειριστούμε και έτσι τις νανουρίσαμε αν δε τις μετατρέψαμε. Ναι μαγικά χωρίς ραβδί σε φόβους. Και κάπως έτσι η ουσιαστική πρόκληση γίνεται να είσαι εκείνος ο εαυτός που θέλεις να σου αξίζει και όχι η προβολή που θέλεις οι άλλοι να βλέπουν.

https://www.youtube.com/watch?v=ch3SZG_uxdE

Μέχρι τώρα έβαζα το μυαλό πάνω από την καρδιά. Και είδα αυτό το μονοπάτι που με έβγαλε... σε αδιέξοδο. Στην επανάληψη. Ζούσα μια ζωή σα να βλέπω μια ταινία που την έχω ξαναδεί. Το πήρα λοιπόν απόφαση. Παράδοση στην ευαλωτότητα και την μη υπεράσπιση του κάστρου του φτιαγμένου από την άμμο του εγώ. Η άμμος αυτή με τα χρόνια είχε πετρώσει και μέσα της είχε κλειστεί η καρδιά. Αλλά, ήρθε η ώρα, που δε σηκωνόταν πλέον το βάρος της. Ένα κύμα ήταν αρκετό για να ρίξει την οχύρωση. Το βάρος πέφτει στην καρδιά λοιπόν. Όπως όταν παρατηρώ έναν πίνακα από άλλη οπτική γωνία. Γιατί επιτέλους συνειδητοποιώ με τον καιρό, ότι εμείς οι ίδιοι είμαστε ένα έργο τέχνης και δημιουργίας. Μέσα μας ο Δημιουργός εμφύσησε το πνεύμα για να διαμορφώσουμε τις πιο όμορφες μας εικόνες για να τις δούμε καθρεφτισμένες στα μάτια της αγάπης μας.

https://www.youtube.com/watch?v=1WXgpdB_nrY