«Η μπαταρία του κινητού εξαντλείται» αυτή η ένδειξη ήταν καθοριστική! Όπως συμβαίνει τις περισσότερες φορές που χρειάζεσαι κάτι απελπισμένα, εντός ή εκτος εισαγωγικών, να διαπιστώνεις οτι ξεμένεις απο αυτό ακριβώς!
Συνήθως αυτό μου συμβαίνει με τα τσιγάρα, αλλά τώρα να που η γνωστή αφηρημάδα μου είχε τα καθόλου ευεργετικά για τα νεύρα μου αποτελέσματα.
Και δεν ήταν τόσο τα εισερχόμενα τηλεφωνήματα που με απασχολούσαν. Τα καλά νέα σύνηθως περιμένουν κατα το σαικσπηρικό: “no news, good news”. Πολύ περισσότερο με προβλημάτιζε το γεγόνος οτι δε θα προλάβαινα να είμαι συνεπής στο ραντεβού μου και οτι έπρεπε να ενημερώσω σχετικά.
Μα καλά πώς ζούσαν οι άνθρωποι χωρίς κινητά τηλέφωνα πριν την εξάπλωση τους;! Ο κόσμος χωρίζεται σε δύο εποχές, την πρό κινητού και μετά κινητόν. Όπως λένε στην προεξόφληση μετά ποινής, τώρα ζούμε σε έναν κόσμο με προεγκρίσεις και μετα φόβου θεού πίστεως οι νέοι κινητομάρτυρες ψάχνουν το γερμανό τους!
Τέλος πάντων έψαξα να εντοπίσω όπως τα ραντάρ πρώτα στο πορτοφόλι με τις κάρτες, τη τηλεκάρτα και μετά σε κάθε γωνία που περνούσα για εκείνη τη συσκευή του ΟΤΕ που κρύβεται μέσα στο ασημένιο κλουβί. Μα καλά δε μπορούσαν να αντιγράψουν εκείνο το κοκκινάκι το αγγλικό να ξεχωρίζει;!
Όπισθεν, νάτο εκεί. Αναψα alarm και κατέβηκα αλαφιασμένη. Μπήκα μέσα. Η γνωστή αποπνιχτική καμπίνα. Φαντάσου υπάρχουν ακόμα μετά απο τόσα χρόνια. Κλείνει και η πόρτα! Και αφού την έκλεισα, σήκωσα το ακουστικό και έβαλα την κάρτα. Πάλι καλά που είχε μονάδες, παρά το γεγονός οτι ήταν σε αχρηστεία τόσο καιρό! Ας όψεται ο Νίκος και οι συλλογές απο τηλεκάρτες. Ποτέ δεν πίστευα οτι η κολητική του μονομανία θα μπορούσε να είναι σε κάτι χρήσιμη. Είδες απο εκείπου δε το περιμένεις...σκέφτηκα.
Σχημάτισα βιαστικά το νούμερο. Ένδειξη κατειλημένου. Θα ξαναπάρω σε δύο λεπτά σκέφτηκα. Αλλά απο εδω μέσα δε βγαίνω, μην πάρει ο κύριος ινδός τη σειρά μου και περιμένω κανένα μισάωρο μετά πάλι. Και καθώς περίμενα να περάσει η ώρα και να μην προωθούμαι επ’άπειρον βάλθηκα να κάνω οτι τηλεφωνώ ενώ στην ουσία χάζευα τι ήταν γραμμένο δίπλα στο ακουστικό, πάνω στο τηλέφωνο και στους γυάλινους τοίχους του κλουβιού. Ανορθόγραφα «μαργαριτάρια» σα βελόνες μου έσκιζαν τις κόρες των ματιών μου. Και ξαφνικά ακριβώς αριστερά πάνω στην ασημί βάση το διάβασα. Στην αρχή νόμιζα οτι δε διάβασα καλά!Όταν ξανατσέκαρα τον αριθμό νόμιζα οτι κάποιος μου κάνει πλάκα.
Δεν είναι δυνατόν!Αποκλείεται. Δε μπορεί να συμβαίνει!Η έκπληξη μου ήταν έκδηλη. Καθώς σχημάτιζα το νούμερο που επι μία δεκαετία και βάλε καλούσα καθημερινά πάνω απο τρείς φορές την ημέρα, ήλπιζα να παρέμεινα εύγλωτη παρά το σόκ μου. Μόλις είχα διαβάσει το νούμερο της τότε κολητής μου Ζωής!Όνομα δεν έγραφε δίπλα στο νούμερο. Αλλά απο τη φωνή θα καταλάβαινα αν ήταν δικό της ακόμα είχε αλλάξει!Τι δουλειά είχε το νουμερο της εδώ;!
Με την Ζωή είχαμε χαθεί εδώ και καμμία διετία. Δε μεσολάβησε κανένας ουσιαστικός λόγος. Μάλλον η ίδια η ζωή μεσολάβησε. Αυτή η δολιοφθορέας καθημερινότητα. Λίγο λίγο τα τηλεφωνήματα αραίωσαν. Διαφορετικά ωράρια, άλλα ενδιαφέροντα, άλλες παρέες. Φαντάζομαι συμβαίνει στους περισσότερους. Δεν πιστεύω στις συμπτώσεις. Μόνο στα γεγονότα. Και ήταν πλέον γεγονός οτι απο όλους τους τηλεφωνικούς θαλάμους μπήκα σε εκείνον που είχε το νουμερό της. Αλλά πάλι για τους υπόλοιπους δεν ξέρω...
Ενώ το τηλέφωνό της καλούσε, αυτά σκεφτόμουν και οτι θα είχαμε πολλά να πούμε για αυτή τη διετία που μεσολάβησε στις ζωές μας. Μην ξεχάσω μέσα στον ενθουσιασμό μου να της αναφέρω το που βρήκα πάλι το νούμερό της! Μετά απο αναμονή έξι βουισμάτων απάντησε μια γυναικεία φωνή λέγωντας:
«Καλέσατε την κυρία Ζωή δέχεται κατόπιν ραντεβού καθημερινές, εργάσιμες ώρες. Παρακαλώ αν θέλετε να κλείσετε ραντεβού, παραμείνετε στη γραμμή σας. Ευχαριστώ»
Ηχογραφημένο μήνυμα...Ορίστε; είπα φωναχτα πριν προλάβω να συνέλθω απο το σοκ.
-«Συγνώμη ποιός είναι παρακαλώ;» Ακούστηκε η ίδια φωνή στο ακουστικό.
Απο τη σύγχησή μου δεν προλαβα να ταυτοποιήσω τη φωνή. Παρόλαυτα είπα ελπίζωντας: «Κουβαρίστρα τί κάνεις; Πού μπλέχτηκες πάλι;»
-«Συγνώμη καλέσατε την Κυρία Ζωή το μέντιουμ και όχι τη dmc θέλετε να κλείσετε κάποιο ραντεβού ή αδικα απασχολείται τη γραμμή κι εμένα;»
-«Τί έκανε λέει;» μόνο αυτό ξεστόμισα μετά απο το σόκ νούμερο τρία! Δε μπορει έκανα λάθος. Αν και θα έπαιρνα όρκο οτι μιλούσα στην πιο οικεία φωνή του παρελθόντος μου.
-«Λυπάμαι κυρία μου, αλλά αμφιβάλω αν η κυρία Ζωή έχει χρόνο να ασχοληθεί με κλωστές και κουβαρίστρες. Καλέσατε σε σοβαρό επαγγελματικό χώρο και αν έχετε την καλοσύνη μην ξαναενοχλήστε χώρις σοβαρό λόγο. Καλή σας μέρα» μου είπε και μου τό’κλεισε.
Έμεινα με το μετέωρο ακουστικό στο χέρι. Ήμουν ομολογουμένως αναποφάσιστη να πάρω να τη στολίσω με τα κοσμητικά επίθετα που άρμοζαν στη αγένεια της ή να δώσω τόπο στην οργή και να θεωρήσω το τελευταίο δεκάλεπτο της ζωής μου ως μη γενόμενο. Μετά απο τα επίμονα χτυπήματα του κυρίου ινδού στην πόρτα, θυμήθηκα τον αρχικό λόγο για τον οποίο βρισκόμουν στο τηλεφωνικό θάλαμο.. Πήρα χωρίς καθυστέρηση τον Νίκο και ειδοποίησα για την αργοπορία μου.
«Σου’χω και νέα του είπα, αλλά θα τα πούμε απο κοντά»
-«Δηλαδή;»
-«Ετοιμάσου και έρχομαι όσο πιο γρήγορα γίνεται του είπα κι έκλεισα το ακουστικό. Καθώς παραχωρούσα τη θέση μου στον υπομονετικό κύριο που περίμενε με το απολογητικότερο μου χαμόγελο, σκεφτόμουν οτι η ζωή παίρνει περίεργες τροχιές γύρω απο τον ήλιο, τον Άρη και το φεγγάρι...
Ποιός να μου έλεγε πριν απο λίγο οτι θα έβρισκα αφορμή αυτή τη πλέον δυσάρεστη επικοινωνία απο το παρελθόν, για να επιδιώξω να αναθερμάνω το γάμο μου που είχε σχεδόν ξεφτύσει. Η ζωή ξέρει καλύτερα σκέφτηκα. Δε μένει παρα να ανακαλύψεις τι έχει φυλαγμένο ακόμα και στο θάλαμο της γωνίας. Αυτή τη φορά τουλάχιστον εγώ ήξερα οτι δε θα άφηνα τη ζωή να με περιμένει στην επόμενη γωνία.
Συνήθως αυτό μου συμβαίνει με τα τσιγάρα, αλλά τώρα να που η γνωστή αφηρημάδα μου είχε τα καθόλου ευεργετικά για τα νεύρα μου αποτελέσματα.
Και δεν ήταν τόσο τα εισερχόμενα τηλεφωνήματα που με απασχολούσαν. Τα καλά νέα σύνηθως περιμένουν κατα το σαικσπηρικό: “no news, good news”. Πολύ περισσότερο με προβλημάτιζε το γεγόνος οτι δε θα προλάβαινα να είμαι συνεπής στο ραντεβού μου και οτι έπρεπε να ενημερώσω σχετικά.
Μα καλά πώς ζούσαν οι άνθρωποι χωρίς κινητά τηλέφωνα πριν την εξάπλωση τους;! Ο κόσμος χωρίζεται σε δύο εποχές, την πρό κινητού και μετά κινητόν. Όπως λένε στην προεξόφληση μετά ποινής, τώρα ζούμε σε έναν κόσμο με προεγκρίσεις και μετα φόβου θεού πίστεως οι νέοι κινητομάρτυρες ψάχνουν το γερμανό τους!
Τέλος πάντων έψαξα να εντοπίσω όπως τα ραντάρ πρώτα στο πορτοφόλι με τις κάρτες, τη τηλεκάρτα και μετά σε κάθε γωνία που περνούσα για εκείνη τη συσκευή του ΟΤΕ που κρύβεται μέσα στο ασημένιο κλουβί. Μα καλά δε μπορούσαν να αντιγράψουν εκείνο το κοκκινάκι το αγγλικό να ξεχωρίζει;!
Όπισθεν, νάτο εκεί. Αναψα alarm και κατέβηκα αλαφιασμένη. Μπήκα μέσα. Η γνωστή αποπνιχτική καμπίνα. Φαντάσου υπάρχουν ακόμα μετά απο τόσα χρόνια. Κλείνει και η πόρτα! Και αφού την έκλεισα, σήκωσα το ακουστικό και έβαλα την κάρτα. Πάλι καλά που είχε μονάδες, παρά το γεγονός οτι ήταν σε αχρηστεία τόσο καιρό! Ας όψεται ο Νίκος και οι συλλογές απο τηλεκάρτες. Ποτέ δεν πίστευα οτι η κολητική του μονομανία θα μπορούσε να είναι σε κάτι χρήσιμη. Είδες απο εκείπου δε το περιμένεις...σκέφτηκα.
Σχημάτισα βιαστικά το νούμερο. Ένδειξη κατειλημένου. Θα ξαναπάρω σε δύο λεπτά σκέφτηκα. Αλλά απο εδω μέσα δε βγαίνω, μην πάρει ο κύριος ινδός τη σειρά μου και περιμένω κανένα μισάωρο μετά πάλι. Και καθώς περίμενα να περάσει η ώρα και να μην προωθούμαι επ’άπειρον βάλθηκα να κάνω οτι τηλεφωνώ ενώ στην ουσία χάζευα τι ήταν γραμμένο δίπλα στο ακουστικό, πάνω στο τηλέφωνο και στους γυάλινους τοίχους του κλουβιού. Ανορθόγραφα «μαργαριτάρια» σα βελόνες μου έσκιζαν τις κόρες των ματιών μου. Και ξαφνικά ακριβώς αριστερά πάνω στην ασημί βάση το διάβασα. Στην αρχή νόμιζα οτι δε διάβασα καλά!Όταν ξανατσέκαρα τον αριθμό νόμιζα οτι κάποιος μου κάνει πλάκα.
Δεν είναι δυνατόν!Αποκλείεται. Δε μπορεί να συμβαίνει!Η έκπληξη μου ήταν έκδηλη. Καθώς σχημάτιζα το νούμερο που επι μία δεκαετία και βάλε καλούσα καθημερινά πάνω απο τρείς φορές την ημέρα, ήλπιζα να παρέμεινα εύγλωτη παρά το σόκ μου. Μόλις είχα διαβάσει το νούμερο της τότε κολητής μου Ζωής!Όνομα δεν έγραφε δίπλα στο νούμερο. Αλλά απο τη φωνή θα καταλάβαινα αν ήταν δικό της ακόμα είχε αλλάξει!Τι δουλειά είχε το νουμερο της εδώ;!
Με την Ζωή είχαμε χαθεί εδώ και καμμία διετία. Δε μεσολάβησε κανένας ουσιαστικός λόγος. Μάλλον η ίδια η ζωή μεσολάβησε. Αυτή η δολιοφθορέας καθημερινότητα. Λίγο λίγο τα τηλεφωνήματα αραίωσαν. Διαφορετικά ωράρια, άλλα ενδιαφέροντα, άλλες παρέες. Φαντάζομαι συμβαίνει στους περισσότερους. Δεν πιστεύω στις συμπτώσεις. Μόνο στα γεγονότα. Και ήταν πλέον γεγονός οτι απο όλους τους τηλεφωνικούς θαλάμους μπήκα σε εκείνον που είχε το νουμερό της. Αλλά πάλι για τους υπόλοιπους δεν ξέρω...
Ενώ το τηλέφωνό της καλούσε, αυτά σκεφτόμουν και οτι θα είχαμε πολλά να πούμε για αυτή τη διετία που μεσολάβησε στις ζωές μας. Μην ξεχάσω μέσα στον ενθουσιασμό μου να της αναφέρω το που βρήκα πάλι το νούμερό της! Μετά απο αναμονή έξι βουισμάτων απάντησε μια γυναικεία φωνή λέγωντας:
«Καλέσατε την κυρία Ζωή δέχεται κατόπιν ραντεβού καθημερινές, εργάσιμες ώρες. Παρακαλώ αν θέλετε να κλείσετε ραντεβού, παραμείνετε στη γραμμή σας. Ευχαριστώ»
Ηχογραφημένο μήνυμα...Ορίστε; είπα φωναχτα πριν προλάβω να συνέλθω απο το σοκ.
-«Συγνώμη ποιός είναι παρακαλώ;» Ακούστηκε η ίδια φωνή στο ακουστικό.
Απο τη σύγχησή μου δεν προλαβα να ταυτοποιήσω τη φωνή. Παρόλαυτα είπα ελπίζωντας: «Κουβαρίστρα τί κάνεις; Πού μπλέχτηκες πάλι;»
-«Συγνώμη καλέσατε την Κυρία Ζωή το μέντιουμ και όχι τη dmc θέλετε να κλείσετε κάποιο ραντεβού ή αδικα απασχολείται τη γραμμή κι εμένα;»
-«Τί έκανε λέει;» μόνο αυτό ξεστόμισα μετά απο το σόκ νούμερο τρία! Δε μπορει έκανα λάθος. Αν και θα έπαιρνα όρκο οτι μιλούσα στην πιο οικεία φωνή του παρελθόντος μου.
-«Λυπάμαι κυρία μου, αλλά αμφιβάλω αν η κυρία Ζωή έχει χρόνο να ασχοληθεί με κλωστές και κουβαρίστρες. Καλέσατε σε σοβαρό επαγγελματικό χώρο και αν έχετε την καλοσύνη μην ξαναενοχλήστε χώρις σοβαρό λόγο. Καλή σας μέρα» μου είπε και μου τό’κλεισε.
Έμεινα με το μετέωρο ακουστικό στο χέρι. Ήμουν ομολογουμένως αναποφάσιστη να πάρω να τη στολίσω με τα κοσμητικά επίθετα που άρμοζαν στη αγένεια της ή να δώσω τόπο στην οργή και να θεωρήσω το τελευταίο δεκάλεπτο της ζωής μου ως μη γενόμενο. Μετά απο τα επίμονα χτυπήματα του κυρίου ινδού στην πόρτα, θυμήθηκα τον αρχικό λόγο για τον οποίο βρισκόμουν στο τηλεφωνικό θάλαμο.. Πήρα χωρίς καθυστέρηση τον Νίκο και ειδοποίησα για την αργοπορία μου.
«Σου’χω και νέα του είπα, αλλά θα τα πούμε απο κοντά»
-«Δηλαδή;»
-«Ετοιμάσου και έρχομαι όσο πιο γρήγορα γίνεται του είπα κι έκλεισα το ακουστικό. Καθώς παραχωρούσα τη θέση μου στον υπομονετικό κύριο που περίμενε με το απολογητικότερο μου χαμόγελο, σκεφτόμουν οτι η ζωή παίρνει περίεργες τροχιές γύρω απο τον ήλιο, τον Άρη και το φεγγάρι...
Ποιός να μου έλεγε πριν απο λίγο οτι θα έβρισκα αφορμή αυτή τη πλέον δυσάρεστη επικοινωνία απο το παρελθόν, για να επιδιώξω να αναθερμάνω το γάμο μου που είχε σχεδόν ξεφτύσει. Η ζωή ξέρει καλύτερα σκέφτηκα. Δε μένει παρα να ανακαλύψεις τι έχει φυλαγμένο ακόμα και στο θάλαμο της γωνίας. Αυτή τη φορά τουλάχιστον εγώ ήξερα οτι δε θα άφηνα τη ζωή να με περιμένει στην επόμενη γωνία.
Σχόλια