Δε μου έρχεται κατι συγκεκριμένο στο μυαλό

Σφήνα συνήθως ξύλινη με μυτερή άκρη. Πάντα όταν έβλεπα ξύλο στο μυαλό ερχόνταν εικόνες απο ξύλινα αλογάκια καρφωμένα σε ξύλινη τοξοειδή άκρη για να λικνίζονται τα μικρά παιδιά. Ή σε άλλα ξυλινα χρωματιστά άλογα που αυτή τη φορά δεν ήταν καρφωμένα. Αντίθετα, είχαν ένα πάσαλο περασμένο στο μέσον τους σχεδόν και στροβιλίζονταν γύρω γύρω καθώς ανεβοκατέβαιναν. Ακουγόταν μια παιδική μουσική οπου διέκρινες διάφορα μουσικά όργανα. Συνήθως κυριαρχούσε το πιάνο και το ακορντεόν. Λατρεύω τα καρουσέλ. Μου θυμίζουν χριστούγεννα στον Πειραιά, στο Σύνταγμα, στο Παρίσι. Οπουδήποτε τα χριστούγεννα είναι ωραία όταν είσαι ή παραμένεις παιδί!
Όταν μεγαλώνεις, μόνο οι σκέψεις σου δικαιούνται να γυρίζουν μέσα στο μυαλό σου όπως τα καρουσέλ. Κάθε σκέψη αναβάτης σε διαφορετικό άλογο. «τί να μαγειρέψω σήμερα;» «Να προλάβω να πληρώσω το λογαριασμό της ΔΕΗ» «Να κάνω τη κατάθεση της δόσης στη τράπεζα» «Να μπώ στην ουρά για να πληρώσω το κινητό τηλέφωνο» «Μακάρι να φτάσεις πιο νωρίς σήμερα στο σπίτι». Όλη η ζωή έχει γίνει ένας τελικός συνδεσμος να. Να της παρακινήσεως, της προσμονής και να του φάσκελου.
Ιδίως στο τιμόνι τοτελευταίο εκτιμάται δεόντως απο όλα τα φύλλα και τις φυλές. Μοιράζεται αφειδώς δεξιά και αριστερά χωρίς καμμία διάκριση. Παραδόξως δεν είναι διεθνής χειρονομία. Και να που βρέθηκα στην αντίθετη άκρη της. Με φιλοδώρησε ο μετρίου αναστήματος, προχωρημένης ηλικίας οδηγός της jaguar με το ξλυλινο ταμλό που μου μπήκε σφήνα. Κατέβασε το παράθυρό του όταν αποφεύγωντάς τον μπήκα στη διπλανή λωρίδα, άπλωσε το χέρι του σε πρόταση με ανοιχτή τη παλάμη και μου φώναξε: «Να! Μα καλά πού είναι το μυαλό σου;!»
-« Λυπάμαι του απάντησα δε μου έρχεται κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό για να σας ενημερώσω σχετικά. Χαμογέλσα αφοπλιστικά ομολογουμένως, καθώς αντιγύρισα τη χειρονομία του σε πιο κόσμιο αποχαιρετιστήριο στύλ.
Βλέπετε, ενώ εκείνος είχε το μυαλό του συγκεκριμένα στο να ξεσπάσει πάνω μου τα νεύρα του εγκλιματίζωντας με στη ζούγκλα της ασφάλτου. Όμως στην προσπάθεια του αφαιρέθηκε τόσο, όσο χρειαζόταν ώστε να αφήσει το πόδι του απο το φρένο και να κολήσει ο προφυλακτήρας της κούρσας του, όπως θα έλεγε το αυτοκίνητό του η γιαγιά μου, στον προφυλακτήρα του μπροστινού του αμαξιού. Καλά ξεμπερδέματα...
Αν ήμουν χαιρέκακη θα το χαρακτήριζα θεία δίκη. Αλλά δεν είμαι. Απο όλη αυτή τη καθημερινή ιστορία προέκυψε το εξής συμπέρασμα: τελικά είναι προτιμότερο να μην έρχεται κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό και να παίρνεις τα πράγματα όπως έρχονται, παρά να επιδιώκεις και να απογοητεύεσαι. Φαντάζομαι συμφωνούσαν σε αυτό και οι doors με το take it easy baby, take it as it comes don’t move too fast...
----------------------------------------------------------------------------------------------