solo
Πέρασαν σχεδόν 8 ώρες που έχω να μιλήσω σε άνθρωπο. Τόσα μοναχικά λεπτά που σε αντιμετωπίζω και είσαι η μόνη μου συντροφιά! Παρέα να σου πετύχει η μοναξιά...
Άλλους μπορεί να τους τρελλαίνει, αυτή η παντελής έλλειψη επικοινωνίας. Εγώ πάλι βρίσκω ή αν προτιμάς εφευρίσκω τρόπους να σπάω τη σιωπή. Τη γεμίζω με μουσική, με εικόνες απο ταινίες, μιλάω στο σκύλο μου. Αλλά το ξέρω, το κενό είναι εδώ και όσο και αν θέλω δε γεμίζει γιατι είναι μέσα μου. Μόνο οι σκέψεις, αυτές προσπαθούν σα κρίκοι αλυσίδας που όλο και βαραίνει να δεθούν γύρω απο το πόδι μου και να με βουτήξουν στο κενό της μοναξιάς και της απελπισίας μου.
Κοίταξα το κινητό μου μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα αμέτρητες φορές. Κανείς δε με σκέφτεται αρκετά για να μου μιλήσει, για να μάθει τί κάνω. Όλοι είμαστε απασχολημένοι με άλλα, ο καθένας με το δικό του μικρόκοσμο, ο καθένας το δικό του χάος. Και το χάος δε το επικοινωνείς. Εγωισμός και χάος, αυτοί είμαστε;
Θυμάμαι 1 παλιό τραγούδι των depeche mode: I need somebody to share, share the rest of my life, share my inmost thoughts and my intimate details, someone who obviously thinks in a different lie τη συνέχεια δε τη θυμάμαι αυτή τη στιγμή, αλλά είναι αστείο πως κάποια τραγούδια σου καρφώνονται στο μυαλό τις πλέον απροσδόκητες στιγμές και σε καταδιώκουν. Χθές σε μία συζήτηση, κάποιος με κοίταξε στα μάτια και διέκρινε τη μοναξιά. Φαίνεται οτι τελευταία δεν είναι τόσο επιτυχημένες οι απόπειρες απόκρυψης της. Ίσως πάλι πλέον να μη την υποφέρω τόσο ώστε να την κρύβω. Ισως είναι πιο υγιές να τη δέχομαι σαν αυτό που είναι. Σαν αυτό που είμαι. Γιατι όπως θα έλεγε και ο robbins μέσω της Καζού και της Χμου δεν υπάρχουν λάθη. Απλά είναι στιγμές που αναρωτιέμαι μπορείς να μοιράσεις τη μοναξιά; Όχι να τη μοιραστείς, αλλά να τη μοιράσεις. Ένα κομμάτι για το χθές και ένα για το σήμερα. Ή ακόμα καλύτερα όχι μοναξιά σε δοσολογίες φαρμάκου. Θα πρότεινες να πάρω κάποιον τηλέφωνο, να πάω να βρώ τους φίλους μου. Αλλά όπου κι αν πάω θα την πάρω μαζί μου σα βαλίτσα. Ίσως τραγικότερη είναι η μοναξιά που νιώθει κανείς όταν περιτριγυρίζεται απο πολλά άτομα και είναι εκτεθειμένος στη μοναξιά του. Είναι παρόλαυτά σολίστας..!
Η σημερινή μοναξιά μου είναι απόλυτα ηθελημένη και είναι της αναμονής. Σε έχω στήσει απέναντι στα δέκα βήματα, στο τοίχο και σε προκαλώ. Εσένα και όχι άλλον. Ξέρεις οτι μιλάω σε εσένα για σένα. Εμείς οι δύο δεν έχουμε και να θέλαμε μυστικά. Απλά βαρέθηκα να περιμένω να με αντιμετωπίσεις. Θα αφήσω αναμένο το φώς και θα πάω το σκύλο βόλτα. Και αύριο εδώ θα είμαστε. Θα σε ξαναβρώ εαυτέ μου μόνο σου...
Άλλους μπορεί να τους τρελλαίνει, αυτή η παντελής έλλειψη επικοινωνίας. Εγώ πάλι βρίσκω ή αν προτιμάς εφευρίσκω τρόπους να σπάω τη σιωπή. Τη γεμίζω με μουσική, με εικόνες απο ταινίες, μιλάω στο σκύλο μου. Αλλά το ξέρω, το κενό είναι εδώ και όσο και αν θέλω δε γεμίζει γιατι είναι μέσα μου. Μόνο οι σκέψεις, αυτές προσπαθούν σα κρίκοι αλυσίδας που όλο και βαραίνει να δεθούν γύρω απο το πόδι μου και να με βουτήξουν στο κενό της μοναξιάς και της απελπισίας μου.
Κοίταξα το κινητό μου μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα αμέτρητες φορές. Κανείς δε με σκέφτεται αρκετά για να μου μιλήσει, για να μάθει τί κάνω. Όλοι είμαστε απασχολημένοι με άλλα, ο καθένας με το δικό του μικρόκοσμο, ο καθένας το δικό του χάος. Και το χάος δε το επικοινωνείς. Εγωισμός και χάος, αυτοί είμαστε;
Θυμάμαι 1 παλιό τραγούδι των depeche mode: I need somebody to share, share the rest of my life, share my inmost thoughts and my intimate details, someone who obviously thinks in a different lie τη συνέχεια δε τη θυμάμαι αυτή τη στιγμή, αλλά είναι αστείο πως κάποια τραγούδια σου καρφώνονται στο μυαλό τις πλέον απροσδόκητες στιγμές και σε καταδιώκουν. Χθές σε μία συζήτηση, κάποιος με κοίταξε στα μάτια και διέκρινε τη μοναξιά. Φαίνεται οτι τελευταία δεν είναι τόσο επιτυχημένες οι απόπειρες απόκρυψης της. Ίσως πάλι πλέον να μη την υποφέρω τόσο ώστε να την κρύβω. Ισως είναι πιο υγιές να τη δέχομαι σαν αυτό που είναι. Σαν αυτό που είμαι. Γιατι όπως θα έλεγε και ο robbins μέσω της Καζού και της Χμου δεν υπάρχουν λάθη. Απλά είναι στιγμές που αναρωτιέμαι μπορείς να μοιράσεις τη μοναξιά; Όχι να τη μοιραστείς, αλλά να τη μοιράσεις. Ένα κομμάτι για το χθές και ένα για το σήμερα. Ή ακόμα καλύτερα όχι μοναξιά σε δοσολογίες φαρμάκου. Θα πρότεινες να πάρω κάποιον τηλέφωνο, να πάω να βρώ τους φίλους μου. Αλλά όπου κι αν πάω θα την πάρω μαζί μου σα βαλίτσα. Ίσως τραγικότερη είναι η μοναξιά που νιώθει κανείς όταν περιτριγυρίζεται απο πολλά άτομα και είναι εκτεθειμένος στη μοναξιά του. Είναι παρόλαυτά σολίστας..!
Η σημερινή μοναξιά μου είναι απόλυτα ηθελημένη και είναι της αναμονής. Σε έχω στήσει απέναντι στα δέκα βήματα, στο τοίχο και σε προκαλώ. Εσένα και όχι άλλον. Ξέρεις οτι μιλάω σε εσένα για σένα. Εμείς οι δύο δεν έχουμε και να θέλαμε μυστικά. Απλά βαρέθηκα να περιμένω να με αντιμετωπίσεις. Θα αφήσω αναμένο το φώς και θα πάω το σκύλο βόλτα. Και αύριο εδώ θα είμαστε. Θα σε ξαναβρώ εαυτέ μου μόνο σου...
Σχόλια