-«Το όνομα μου ήταν... το δικό σας;»
Κυλούσε ο χρόνος και η απάντηση έμεινε να αιωρείται ανάμεσα σε όλα αυτα που δεν είχαν ειπωθεί και σ’αυτά που έμελε να ακούσει. Αναρωτιόμουν, θα έχει άραγε ενδιαφέρον να αρχίσω και πάλι να μιλάω για επαγγελματικά και τετριμένες λεπτομέρειες μιας καθημερινότητας απο την οποία οπως πολλοί άλλοι, δεν έβλεπα την ώρα να ξεφύγω;
Σε κλάσματα δευτερολέπτου διαπιστώνω οτι βαριέμαι να μπώ στις ίδιες διαδικασίες. Αν ήμουν κάποιος χαρακτήρας προκλητικός, θα μπορούσα να απαντήσω ανάλογα. Αλλά δεν είμαι.
Μιά φωνή μέσα μου μου έλεγε:πές ένα όνομα να τελειώνουμε με τα προκαταρκτικά, να πάμε παρακάτω. Μα το πρόβλημα ήταν ακριβώς εκεί. Πρόσφατα είχα χάσει τη ταυτότητά μου την αστυνομική και δεν έχω προλάβει να κάνω τις απαραίτητες ενέργειες για την επανέκδοση της. Για την ακρίβεια μου την έκλεψαν. Σου ‘χει τύχει να σου κλέβουν τη ταυτότητα; Το θεώρησα σα μια πρώτης τάξεως ευκαιρία, όχι για να γίνω κάποια άλλη ή να παραποιήσω τα στοιχεία της. Αντίθετα, σκεφτόμουν οτι τώρα θα με χαρακτηρίζει ένας νέος αριθμός, που θα πρέπει να απομνημονεύσω εκ νέου. Και τώρα που το ξανασκέφτομαι, όλο και περισσότερο στην πεζή πραγματικότητα μας χαρακτηρίζουν οι αριθμοί: PIN. ΑΦΜ, ΑΔΤ, Ταχυδρομικός κώδικας. Αλλά μπορείς να συστηθείς με αυτά;
Το έκανα σαν πείραμα, όταν μετακόμισα στο σπίτι μου, το οποίο περίμενα ένα χρόνο να τελειώσει. Στο κουδούνι λοιπόν αντί για όνομα, έβαλα έναν αριθμό.Απο γινάτι θές, απο χαζομάρα θές, πές το οπως θές δε με ενδιαφέρει. Το κουδούνι μου έχει τον αριθμό της ισορροπίας μεταξύ φύσης και τέχνης:1,618. Πολλοί ίσως το βλέπουν, λίγοι το καταλαβαίνουν. Το πρόβλημα το έχω με τους πιτσαδόρους. Νομίζουν οτι τους κάνουμε πλάκα!
Όλα αυτά πέρασαν απο το μυαλό μου, καθώς έδινα την απάντηση:
-«1,618».
-«Και τί είναι αυτό; Νέο τετραψήφιο τηλέφωνο;»
-«Ποιός ξέρει; Κάλεσε το και θα δείς».
Σε κλάσματα δευτερολέπτου διαπιστώνω οτι βαριέμαι να μπώ στις ίδιες διαδικασίες. Αν ήμουν κάποιος χαρακτήρας προκλητικός, θα μπορούσα να απαντήσω ανάλογα. Αλλά δεν είμαι.
Μιά φωνή μέσα μου μου έλεγε:πές ένα όνομα να τελειώνουμε με τα προκαταρκτικά, να πάμε παρακάτω. Μα το πρόβλημα ήταν ακριβώς εκεί. Πρόσφατα είχα χάσει τη ταυτότητά μου την αστυνομική και δεν έχω προλάβει να κάνω τις απαραίτητες ενέργειες για την επανέκδοση της. Για την ακρίβεια μου την έκλεψαν. Σου ‘χει τύχει να σου κλέβουν τη ταυτότητα; Το θεώρησα σα μια πρώτης τάξεως ευκαιρία, όχι για να γίνω κάποια άλλη ή να παραποιήσω τα στοιχεία της. Αντίθετα, σκεφτόμουν οτι τώρα θα με χαρακτηρίζει ένας νέος αριθμός, που θα πρέπει να απομνημονεύσω εκ νέου. Και τώρα που το ξανασκέφτομαι, όλο και περισσότερο στην πεζή πραγματικότητα μας χαρακτηρίζουν οι αριθμοί: PIN. ΑΦΜ, ΑΔΤ, Ταχυδρομικός κώδικας. Αλλά μπορείς να συστηθείς με αυτά;
Το έκανα σαν πείραμα, όταν μετακόμισα στο σπίτι μου, το οποίο περίμενα ένα χρόνο να τελειώσει. Στο κουδούνι λοιπόν αντί για όνομα, έβαλα έναν αριθμό.Απο γινάτι θές, απο χαζομάρα θές, πές το οπως θές δε με ενδιαφέρει. Το κουδούνι μου έχει τον αριθμό της ισορροπίας μεταξύ φύσης και τέχνης:1,618. Πολλοί ίσως το βλέπουν, λίγοι το καταλαβαίνουν. Το πρόβλημα το έχω με τους πιτσαδόρους. Νομίζουν οτι τους κάνουμε πλάκα!
Όλα αυτά πέρασαν απο το μυαλό μου, καθώς έδινα την απάντηση:
-«1,618».
-«Και τί είναι αυτό; Νέο τετραψήφιο τηλέφωνο;»
-«Ποιός ξέρει; Κάλεσε το και θα δείς».
Σχόλια