ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ

Μία μπλέ μουτζούρα διαγράφει τις λέξεις που δε με εκφράζουν. Δεν αποδίδουν την ουσία. Τα γράμματα δεν είναι αρκετά. Προσπάθησα με τη μουσική. Δεν ξέρω να διαβάζω νότες. Δεν ξέρω να παίζω μουσικά όργανα. Προσπάθησα με στίχους και ήχους άλλων διαλεγμένα και ταιριασμένα μοναδικά για σένα να σου εξηγήσω. Αλλά τα αυτιά μου όταν τα συνταίριαξαν και αυτά δεν με ικανοποίησαν. Τα έσβησα όλα και είπα να ξαναρχίσω.
Οι αισθήσεις είναι πέντε, αλλά και οι πέντε προδίδουν. Πέντε ανεπάρκειες, πέντε ανικανότητες, πέντε ανικανοποίητες. Το στερητικό αν δε μου δίνει το ιδανικό βήμα για να συνεχίσω. Θα δοκιμάσω με άλλη πρόθεση.
Υποτάχτηκα, υπογράμμησα, υποσκελίστηκα, υπέθεσα. Αλλά με υποθετικούς λόγους για τέτοιες υποθέσεις δε το προσέγγισα ούτε κατά διάνοια. Κρίμα την πρόθεση!
Υπεραμύνθηκα του σκοπού μου, του υπερφίαλου εγωισμού μου και υπεράνθρωπα προσπάθησα να υπερτονίσω τα επιχειρήματα μου...Μάταια!
Επιτέλους, επιχείρησα να επικοινωνήσω καθόλου επιστημονικά, αλλά επιγραμματικά τα όσα επίθετα σε προσδιορίζουν και να που κατέληξα.
Καταρχήν δε κατατάζεσαι πουθενά.Κατατρέχεσαι απο μία καταραμένη επιθυμία να κατατροπώσεις τις κατηγορίες και να τις κατακρεουργήσεις, αλλά κατα λάθος καταλήγεις όχι να τις καταργήσεις, αλλά να τις προφυλάξεις.
Το παιχνίδι των αγνών προθέσεων που παίζεις, είναι φόνος προμελετημένος. Εξαρχής προσχεδιασμένος σε πλήρη αποτυχία. Και αυτό γιατί προλαβαίνεις να προκαταλάβεις τις αντιλήψεις και πέφτεις σε αποτυχημένες απόπειρες.
Απο μέσα σου απορέει η απόρριψη για την απόλυτη τοποθέτησή σου.Αποτελεί όμως μία αντίφαση και το ξέρεις.
Ξέρεις οτι σε αυτό που αντιτίθεσαι και αντιπαρατίθεσαι, αυτός ο αντίπ[αλος σου είναι ο ίδιος ο εαυτός σου. Αντιπαραβάλεις την ιδεατή σου εικόνα στην αντικρυνή οθόνη κρυστάλων και βγαίνεις χαμένος. Οι αντιστάσεις πέφτουν και ξαναρχίζεις να ξαναψάχνεις τις λέξεις.
Ξαναμαζεύεις τα κομμάτια που είσαι εσύ, που είμαι εγώ.Ξαναγεμίζεις με εικόνες τους ήχους. Ξαναγεύεσαι τα αρώματα του χθές που είναι σημερινό αύριο και μέσα σε ένα διαρκές ποτέ ξεπερνάς τις προθέσεις, τα ρήματα, τα επιρρήματα, τη γραμματική και την ίδια τη γλώσσα,τη λογική και τα όσα δεν είσαι εσύ.Δεν αισθάνεσαι το ίδιο.Αναπνέεις για δύο, νιώθεις για δύο,τρώς για δύο. Δεν έχω αποφασίσει αν θα έρθεις στον κόσμο.Θα δείξει...

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις