Τί ήθελα να γίνω όταν θα μεγάλωνα;
Σίγουρα όχι υποθετικός λόγος δεύτερου βαθμού, του απραγματοποίητου. Αυτό δε θα το ήθελα με τίποτα.
Όταν μικρή μου έκαναν αυτή την ερώτηση, ακολουθώντας περισσότερο οτι άκουγα απο τον περίγυρο το σχολικό απαντούσα με τη σειρά μου ανασηκώνοντας το κεφάλι: δικηγόρος, γιατρός, δημοσιογράφος...3 σε 1! Και μετά ξανάρχιζα τις εκάστοτε ασχολίες μου: να ζωγραφίζω, όχι με ιδιαίτερη επιτυχία ομολογουμένως, να σπάω τα νεύρα του αδερφού μου παίζωντας με τα δικά του πράγματα, φυσικά με εξαιρετική επιτυχία, να βλέπω τηλεόραση, ή να μιμούμαι τους μεγάλους.
Πάντα αυτή η ερώτηση με γέμιζε με αισθήματα αμηχανίας, του τύπου: «τί με ρωτάει τώρα αυτή/ος, αφου είμαι ήδη μεγάλη;!Ειλικρινά εκ των υστέρων διακρίνει κανείς ως αστεία το λιγότερο αυτή τη τάση των παιδιών να το παίζουν «μεγάλοι» και αντίστοιχα όταν μεγαλώνουν να παλιμπαιδίζουν!
Θυμάμαι οτι πιο μεγάλη σημασία έδινα σε εκείνο τον μεγάλο που καθόταν να παίξει μαζί μου, ή να μοιραστεί τις ασχολίες μου, παρά σε όποιον με ρωτούσε τη συγκεκριμένη ερώτηση.
Με τα χρόνια, αυτές οι αναρρωτήσεις οδηγούσαν σε αναθεωρήσεις. Ο γιατρός όλο με αρρώστιες και αίματα ασχολείται, θα λέει πολλά ψέματα, αν ισχύει το όποιος λέει ψέματα πέφτει μεσ’τα αίματα. Απο την άλλη, ο δικηγόρος μιλάει και δε καταλαβαίνει κανείς τι λέει, ξύλινη γλώσσα χρησιμοποιεί, χωρίς να έχει ιδέα ξυλουργικής. Ενώ τέλος, ο δημοσιογράφος όπως θέλει τα λέει, χωρίς να σημαίνει οτι λέει ή γράφει την αλήθεια. Αργότερα θα αποφασίσω μάλλον.
Και γενικά ο καιρός περνούσε κι εγώ χάζευα. Χάζευα τους άλλους να αποφασίζουν τι θα γίνουν οταν μεγαλώσουν, να βάζουν στόχους και να δεσμεύονται σε και με αυτούς και εαυτούς. Χάζευα τη φύση που έπαιρνε την πορεία της. Ξέρεις τις μέλισσες που μάζευαν τη γύρη απο το κάθε λουλούδι και τη πήγαιναν μετά στη κυψέλη για να γίνει το μέλι. Χάζευα τα δένδρα που έβγαζαν καρπούς και μετά γίνονταν φρούτα, που αν δε μαζεύονταν εγκαίρως, τα ώριμα έπεφταν στο χώμα. Αν και τα φρούτα δε το πολυσκέφτονται σκεφτόμουν, απλά γίνονται αυτό που είναι να γίνουν: επιδόρπιο, κομπόστα ή μαρμελάδα. Πάντα ανάλογα με την επεξεργασία...
Όταν πρωτοέκανα το μάθημα του σχολικού επαγγελματικού προσανατολισμού, το γνωστό ΣΕΠ, οπου μας παρουσίαζαν διάφορα επαγγέλματα, προοπτικές και τα σχετικά, δεν αγχώθηκα όταν μας έθεσαν το ίδιο προαναφερόμενο ερώτημα να το απαντήσουμε σε μια κόλλα χαρτί. Απλά έγραψα: Διάσημη, πάμε ένα στοίχημα;
Απο μικρή στα βάσανα, απο μικρή στα μαγαζιά, το ψώνιο!
Όταν όμως με άγχωσαν λέγωντας μου, επιτέλους θα πρέπει να σκεφτείς σοβαρά τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις; Ξανασκέφτηκα τη φύση και τα φρούτα και κατέληξα οτι δε θέλω να γίνω ώριμο φρούτο και να μη βρεθεί ένα στοργικό χέρι μα με μαζέψει εγκαίρως, να με επεξεργαστεί και να πέσω. Αλίμονο φοβάμαι την πτώση, όσο και την επίπτωση!
Οποτε χωρίς να το πολυσκεφτώ, σα την Πολυάννα απάντησα θέλω να βοηθάω τους ανθρώπους. Το πως δε το έχω αποφασίσει ακόμα, αλλά όπως η φύση θα βρώ την πορεία μου, ή θα μείνω με την απορία.
Μου γίνανε διάφορες υποδείξεις ως προς τους τρόπους, αλλά αν δε μελετήσεις το αντικείμενο, πώς ως υποκείμενο θα βοηθήσεις; Άσχετα φυσικά αν κανείς δε ζήτησε τη βοήθεια μου! Αυτό ήταν απλά κάτι σα τις παράπλευρες απώλειες βομβαρδισμών...
Έτσι το μελέτησα το αντικείμενο και εξακολουθώ να το μελετάω, εδώ που τα λέμε, αλλά δεν έχω καταλήξει σε κάποιο ολοκληρωμένο συμπέρασμα. Πέρα απο το οτι μεγαλώνοντας ξεχνάει κανείς πως ήταν να’ναι παιδί. Δεν επιτρέπεται λόγω άμυνας! Μέσα στη καθημερινότητα ξεχνάει επίσης και πως να είναι άνθρωπος. Θυμάται ίσως λόγω μιας συλλογικής μνήμης πως μιά φορά κι έναν καιρό ήταν ο άνθρωπος...Και μιλώντας για αναμνήσεις και ανατρέχωντας στην παιδική ηλικία μέσα απο λευκώματα και διάφορα κειμήλια κρατημένα, παρατηρώ οτι δεν ήθελα να γίνω κάτι συγκεκριμένο ή αφηρημένο.Μόνο ολοκληρωμένος άνθρωπος. Απλά ζούσα ανέμελα το τότε παρόν μου, τη στιγμή και έπαιζα κρυφτό με τους φίλους μου και το χρόνο ίσως.
Και αφού όλα τα είχα τότε, τί τό ‘θελα και μεγάλωνα;! Η φυσική εξέλιξη, η πορεία του ανθρώπου το επιβάλει, δε το αναβάλει.
Όμως έχω βάλει μυαλό! Επιμελώς αποφεύγω να κάνω αυτή την ηλίθια ερώτηση στα ανήψια μου και τους φίλους τους. Απλά, όποτε βρίσκω ή μου δίνουν την ευκαιρία και φυσικά με θέλουν, παίζω μαζί τους. Και τότε καταλαβαίνω τι ήθελα να γίνω όταν θα μεγάλωνα. Ξανά παιδί! Γιατι πιο παιδί, δε γίνεται!
Tinataz40
Όταν μικρή μου έκαναν αυτή την ερώτηση, ακολουθώντας περισσότερο οτι άκουγα απο τον περίγυρο το σχολικό απαντούσα με τη σειρά μου ανασηκώνοντας το κεφάλι: δικηγόρος, γιατρός, δημοσιογράφος...3 σε 1! Και μετά ξανάρχιζα τις εκάστοτε ασχολίες μου: να ζωγραφίζω, όχι με ιδιαίτερη επιτυχία ομολογουμένως, να σπάω τα νεύρα του αδερφού μου παίζωντας με τα δικά του πράγματα, φυσικά με εξαιρετική επιτυχία, να βλέπω τηλεόραση, ή να μιμούμαι τους μεγάλους.
Πάντα αυτή η ερώτηση με γέμιζε με αισθήματα αμηχανίας, του τύπου: «τί με ρωτάει τώρα αυτή/ος, αφου είμαι ήδη μεγάλη;!Ειλικρινά εκ των υστέρων διακρίνει κανείς ως αστεία το λιγότερο αυτή τη τάση των παιδιών να το παίζουν «μεγάλοι» και αντίστοιχα όταν μεγαλώνουν να παλιμπαιδίζουν!
Θυμάμαι οτι πιο μεγάλη σημασία έδινα σε εκείνο τον μεγάλο που καθόταν να παίξει μαζί μου, ή να μοιραστεί τις ασχολίες μου, παρά σε όποιον με ρωτούσε τη συγκεκριμένη ερώτηση.
Με τα χρόνια, αυτές οι αναρρωτήσεις οδηγούσαν σε αναθεωρήσεις. Ο γιατρός όλο με αρρώστιες και αίματα ασχολείται, θα λέει πολλά ψέματα, αν ισχύει το όποιος λέει ψέματα πέφτει μεσ’τα αίματα. Απο την άλλη, ο δικηγόρος μιλάει και δε καταλαβαίνει κανείς τι λέει, ξύλινη γλώσσα χρησιμοποιεί, χωρίς να έχει ιδέα ξυλουργικής. Ενώ τέλος, ο δημοσιογράφος όπως θέλει τα λέει, χωρίς να σημαίνει οτι λέει ή γράφει την αλήθεια. Αργότερα θα αποφασίσω μάλλον.
Και γενικά ο καιρός περνούσε κι εγώ χάζευα. Χάζευα τους άλλους να αποφασίζουν τι θα γίνουν οταν μεγαλώσουν, να βάζουν στόχους και να δεσμεύονται σε και με αυτούς και εαυτούς. Χάζευα τη φύση που έπαιρνε την πορεία της. Ξέρεις τις μέλισσες που μάζευαν τη γύρη απο το κάθε λουλούδι και τη πήγαιναν μετά στη κυψέλη για να γίνει το μέλι. Χάζευα τα δένδρα που έβγαζαν καρπούς και μετά γίνονταν φρούτα, που αν δε μαζεύονταν εγκαίρως, τα ώριμα έπεφταν στο χώμα. Αν και τα φρούτα δε το πολυσκέφτονται σκεφτόμουν, απλά γίνονται αυτό που είναι να γίνουν: επιδόρπιο, κομπόστα ή μαρμελάδα. Πάντα ανάλογα με την επεξεργασία...
Όταν πρωτοέκανα το μάθημα του σχολικού επαγγελματικού προσανατολισμού, το γνωστό ΣΕΠ, οπου μας παρουσίαζαν διάφορα επαγγέλματα, προοπτικές και τα σχετικά, δεν αγχώθηκα όταν μας έθεσαν το ίδιο προαναφερόμενο ερώτημα να το απαντήσουμε σε μια κόλλα χαρτί. Απλά έγραψα: Διάσημη, πάμε ένα στοίχημα;
Απο μικρή στα βάσανα, απο μικρή στα μαγαζιά, το ψώνιο!
Όταν όμως με άγχωσαν λέγωντας μου, επιτέλους θα πρέπει να σκεφτείς σοβαρά τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις; Ξανασκέφτηκα τη φύση και τα φρούτα και κατέληξα οτι δε θέλω να γίνω ώριμο φρούτο και να μη βρεθεί ένα στοργικό χέρι μα με μαζέψει εγκαίρως, να με επεξεργαστεί και να πέσω. Αλίμονο φοβάμαι την πτώση, όσο και την επίπτωση!
Οποτε χωρίς να το πολυσκεφτώ, σα την Πολυάννα απάντησα θέλω να βοηθάω τους ανθρώπους. Το πως δε το έχω αποφασίσει ακόμα, αλλά όπως η φύση θα βρώ την πορεία μου, ή θα μείνω με την απορία.
Μου γίνανε διάφορες υποδείξεις ως προς τους τρόπους, αλλά αν δε μελετήσεις το αντικείμενο, πώς ως υποκείμενο θα βοηθήσεις; Άσχετα φυσικά αν κανείς δε ζήτησε τη βοήθεια μου! Αυτό ήταν απλά κάτι σα τις παράπλευρες απώλειες βομβαρδισμών...
Έτσι το μελέτησα το αντικείμενο και εξακολουθώ να το μελετάω, εδώ που τα λέμε, αλλά δεν έχω καταλήξει σε κάποιο ολοκληρωμένο συμπέρασμα. Πέρα απο το οτι μεγαλώνοντας ξεχνάει κανείς πως ήταν να’ναι παιδί. Δεν επιτρέπεται λόγω άμυνας! Μέσα στη καθημερινότητα ξεχνάει επίσης και πως να είναι άνθρωπος. Θυμάται ίσως λόγω μιας συλλογικής μνήμης πως μιά φορά κι έναν καιρό ήταν ο άνθρωπος...Και μιλώντας για αναμνήσεις και ανατρέχωντας στην παιδική ηλικία μέσα απο λευκώματα και διάφορα κειμήλια κρατημένα, παρατηρώ οτι δεν ήθελα να γίνω κάτι συγκεκριμένο ή αφηρημένο.Μόνο ολοκληρωμένος άνθρωπος. Απλά ζούσα ανέμελα το τότε παρόν μου, τη στιγμή και έπαιζα κρυφτό με τους φίλους μου και το χρόνο ίσως.
Και αφού όλα τα είχα τότε, τί τό ‘θελα και μεγάλωνα;! Η φυσική εξέλιξη, η πορεία του ανθρώπου το επιβάλει, δε το αναβάλει.
Όμως έχω βάλει μυαλό! Επιμελώς αποφεύγω να κάνω αυτή την ηλίθια ερώτηση στα ανήψια μου και τους φίλους τους. Απλά, όποτε βρίσκω ή μου δίνουν την ευκαιρία και φυσικά με θέλουν, παίζω μαζί τους. Και τότε καταλαβαίνω τι ήθελα να γίνω όταν θα μεγάλωνα. Ξανά παιδί! Γιατι πιο παιδί, δε γίνεται!
Tinataz40
Σχόλια