Καλοκαιρινές σκέψεις...

Ο ήλιος φωτίζει τα βήματα και τα κύματα και ξεκινάς να ξετυλίγεις τα νήματα. Το κουβάρι της ψυχής όσο κι αν είναι μπλεγμένο σε κρύβει. Ασκήσεις αυτοπροστασίας μετα αντηλιακού. Τώρα και με ταυτότητα, σχεδόν ανώνυμης εταιρείας. Χωρίς να είναι δική σου επιλογή ακούς πως ο μαύρος ήλιος θα έρθει να ξεπλύνει τη βροχή. Περισσότερο επίκληση είναι και ρητορική ερώτηση, παρά υπόσχεση. Η εβδομάδα αυτή κυλά με ματαιώσεις, αιτήσεις και αποδεσμεύσεις. Καθόλου άσχημα...Καλύτερα δε γίνεται έτσι δεν ειναι jack?!
Λειτουργείς ώρες ώρες σα να φοβάσαι τις λέξεις, τις υπόλοιπες μηχανικά. Θύμα εσωτερικής μανίας και θαύμα τεχνολογικής ακαμψίας. Αποφάσισες να αποβάλεις αυτή τη φορά και όχι να αναβάλεις...Τώρα πλέον δεν ισχύει το ραντεβού απο Σεπτέμβριο. Γιατι υπάρχουν ακόμα τα θερινά σινεμά και όχι μόνο. Για όσο, δεν έχει σημασία. Η ουσία είναι να είσαι εδω, να μένεις εδώ και να λές όχι δε μένω πια εδώ, αλλά ουτε και δεμένο πια εδώ.
Δε βγάζεις νόημα, δεν είσαι ο πρώτος, όπως δεν είσαι ο μόνος.
Γυμνός στον κόσμο ήρθα,
μόνος θε να πεθάνω
ο κόσμος είναι ξένος
δεν είναι κανενός.
Αυτά τα έγραψε ο Διονύσιος Σολωμός
Εμείς άλλα κάναμε εθνικό μας ύμνο...Λάθος ή σωστό; Τοποθετήσου έτσι για να ταιριάζεις στο σαλόνι και να πάψεις να είσαι αλλού ή άλλου. Πλέον δεχόμαστε συμμετοχές μόνο απο όσους ανήκουν στους ίδιους. Όσοι είναι αυτοί και εαυτοί να εγγραφούν. Οι υπόλοιποι απλά θα γράφουν. Ρητορικά ερωτήματα δε γίνονται δεκτά. Προσπερνάω τους τοίχους που δε γράφουν τίποτα, αδιάφορα. Ξεπερνάω τους στίχους που αγάπησα παράφορα. Λέμε τώρα...
Κατά την εγγραφή μη δώσεις όνομα, ούτε ταυτότητα. Να δηλώσεις μόνο οτι θές να σώσεις. Κάνω την αρχή δηλώνωντας παιδί. Αυτό θέλει να σώσω το παιδί. Όχι το μέσα μου, το έξω μου. Δε το έχεις δει; Ε κοιτά καλύτερα, χωρίς γυαλιά, χωρίς φακούς επαφής. Καλύτερα κοίτα με τα μάτια της ψυχής!